लेख एकदम रसाळ झाला आहे. आंब्याचे एवढे सुरेख वर्णन आधी वाचल्याचे स्मरणात नाही.
एखादा फोटो डकवला असता तर अजुन मजा आली असती. असो
अवांतरः उद्याच आंब्याची पेटी आणावी लागणार
आपला मराठमोळा.
कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!
लेखातील काही शब्द... उदा. आंबटढाण दिवस, हे प्रकरण फ्रिज मध्ये,काव्य प्लास्टीकमधून.. खूप म्हणजे खूपच आवडले.
नोस्टॅल्जिक केलंत.
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/
गोव्याचा माणकूर आंबा. जास्त गोड पण स्वाद कमी. टिकत नाहीं. पिकल्यावर एकदोन दिवसांत डागळतो.
कोंकणांत दूधपेढा आंबा मिळतो. तो पण कधींतरी खायला छान.
नीलम आणि रत्ना. बरेचसे हापूससारखे लागतात. याचें पीक दरवर्षीं सारखें व भरपूर येतें. मुंबईत बरेच ठिकाणीं भय्ये हापूस म्हणूनच विकतात. पण पट्टीच्या खाणार्यांना लगेच कळते.
बलसाड पायरीला रत्नागिरी पायरीपेक्षां 'चार' कमी असते व चवीला जास्त स्वादिष्ट असतो.
उत्तर प्रदेशचा. लंगडा आंबा पण मस्तच. बराचसा पायरीसारखा लागतो. बाहेरून हिरवा. आंतून लिंबू रंग. पण त्याच्या चवीत फारफार विविधता असते. कांहींना प्रचंड डिंक असतो. कधीं बेचवहि निघतो. म्हणून बेभरंवशी. पण भरपूर टिकतो. पाण्यानें खराब होत नाहीं. पावसाळ्यांत पण मिळतो. डॉ. नारळीकरांचा आवडता आंबा.
बाटली आंबा पण छान. हा पण पण भरपूर टिकतो. पाण्यानें खराब होत नाहीं. पावसाळ्यांत पण मिळतो. पण लिबलिबीत. कापल्यावर आकार धरत नाहीं.
दशहारी आंबा. हा पण पण भरपूर टिकतो. पाण्यानें खराब होत नाहीं. पावसाळ्यांत पण मिळतो. याचे सासव नावाची आंबटगोड तिखट आमटी तर लाजबाब. पण लिबलिबीत. कापल्यावर आकार धरत नाहीं.
देवगड किंवा रत्नागिरी हापूसच्या डोंगरी आंब्याचा रुबाबच वेगळा. एक आंबा जरी घरांत असला तरी शेजारीपाजारीं लगेच कळतें पिकल्यानंतर दोन आठवडे टिकतो. खाल्ला नाहीं तर.
केसर आंबा
सुधीर कांदळकर.
लेख आवडला. तोतापुरी, केसर, दशेरा इतरही अनेक आंबे खाल्ले पण शेवटी हापूस तो हापूसच. हल्ली देवगड हापूस कोयीला खराब निघतो, कारण माहीत नाही पण न खराब झालेल्या गरावरही जीव ओवाळून टाकावासा वाटतो.
पुण्याचे पेशवे
एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाला अहंकार चिकटला की त्याचे सर्टीफिकेट होते.
Since 1984
पण शेवटी हापूस तो हापूसच.
अगदी खरं! पण मला पायरीही हापूसइतकाच आवडतो. तश्या आंब्यांच्या अनेक जातीजमाती आहेत पण त्या हापूसपायरीच्या आसपासही नाहीत!
असो,
आपला,
(कलमी आंबा प्रेमी) तात्या.
लहाणपणाची आंबे खाण्याची आठवण झाली. तशी मजा आता नाही हे खरेच. आपल्या नंतरची पिढी किती मोठ्या आनंदाला मुकतेय, नाही?
लेख वाचून तोंडाला पाणी सुटले.
- पाषाणभेद
आंबे खायचे ते पोतं टाकून बुट्टीशेजारीच बसून. दोन्ही हात कोपरापर्यंत ओघळलेले, गाल आणि नाकं रंगलेले, चड्यांवर केशरी रसाचा सडा पडलेले बाळगोपाळ नंतर एकगठ्ठा चौकात हौदाच्या पाण्यात आंघोळीला जायचे!
'सदरे काढा, चला!' ने एकदम नॉस्टाल्जिक केलंत. जियो!!
चतुरंग
प्रतिक्रिया
रसपुरीच्या
धन्यवाद..
सही जमलाय
लेख
जुन्या
सुरेख लेख.
आम्रपुराण
असेच बोलतो !!
जबरा!!!
लेख
सु रे ख..!
लेख के व ळ अ
रसाळ लेख
वा!
प्रचंड...
व्वा..
मस्त
कारवारला इसाड आंबा म्हणतात .......
मस्त!!
लेख आवडला.
पण शेवटी
मस्त रसाळ
लहाणपणी
निव्वळ
मस्त केशरी लेख!
धन्यवाद....
लेख आणि
हापूस
देवगड हापूस