अन्वीता.. अन्वीता..अन्वीता '' हा बोलो वरुण''
अन्वीता आप मुझे बोहोत अच्छी लगती हो. ''अच्छे तो सभी होते है"बोलून ही चालायला लागली. परत दुसऱ्या दिवशी तेच मी वर्क शॉप मधून पळत बाहेर आणि ही मला टाळायला. आता मी मनावर घेतले होते. इज्जतीचा सवाल होता.
अन्वीता झारखंड ची. ती आणि तिची एक खास मैत्रीण सोमाणी दिल्ली ची कॅम्पस मधल्या सर्वात सुंदर मुली.पण आय टी ला होत्या दोघी.
सोमाणी ला आसनसोल च्या एका व्यापारी घरातील मुलाने पटवले होते. अन्वीता मला आवडायची . अन्वीता कुमारी नावातच प्रेम होते. .. त्यात प्रथम आणि द्वितीय वर्षाचा मी अध्यक्ष ( प्रेसिडेंट) मुलांचा सपोर्ट खूप . तृतीय वर्षा आधी जी एस बनता येत नाही. काही कमिट्या वैगरे माझ्या हातात. आता हसू होऊन द्यायचे नव्हते माझे मला.
पुढच्या दिवशी सुट्टी होती. शंकरपूर बीच ला जाऊन बसलो मी दारू पित आणि काही मित्र ड्रग्स पित. मच्छी वैगरे खाऊन झाली. एका मित्राने एक प्लॅन सुचवला. तडक खरगपूर ला जाऊन अंगठी घेतली. एका आर्टिस्ट कडून अन्वीता चे चित्र काढून घेतले . मोबाईल मधील फोटो दाखवून. आणि रूम वर आलो. दुसऱ्या दिवशी ऑडिटोरियम ला लेथ मशीन संकल्पना शिकवत होते.कोणीतरी कानात सांगितले मुन्नाभाई भाभीजी का लेक्चर खतम हो गया है. पळत पळत रूम वर गेलो . चित्राची फ्रेम , अंगठी घेऊन ही लेडीज हॉस्टेल गाठायच्या आत मी तिला गाठले.
नाटकी पणाने अंगठी दिली खूप हसायला लागली "वरुण यार तुम महाराष्ट्र के मै रांची की कैसे कुछ होगा उपरसे बडे भैय्या थर्ड इयर मै" मी म्हटलं होईल सगळं नीट . तू टेंशन घेऊ नको. माझ्या घरचे पण बघतील ते लिबरल आहेत. "क्या मराठी मै बोलते जाते हो कुछ समजता नही 'तेरी भाषा' ". आता विचारात असल्यावर मातृभाषा च सर्वात जवळची असते हे काय कळणार हिला असो. हसलो फक्त.
मग खूप फिरलो . छान दिवस जात होते. बाईक किंवा जीप ने रोज फिरायचे. लेक्चर, तिच्या वेळा, क्लास , रात्रभर अभ्यास करताना 24 *7 ज्यूस वाल्याकडे मधेच उतरणे . एकंदरीत मस्त दिवस. सुट्टी दिवशी कोलकाता. अर्धा वेळ कपडे पाहण्यातच जायचा हीचा . मी आपला पुस्तक दुकानात वेळ घालवायचो. कोलकाता च्या हवेत पण प्रेम आणि काव्य आहे सध्या बकाल झालंय ते सोडा. असाच एका विकेंड नंतर कोलकाता वरून परत येत होतो खूप फोन वाजत होते . जीप मध्ये ही होती आणि रात्र पण झालेली म्हटलं असतील मित्रांचे बसले असतील कुठेतरी जाऊन हिला सोडू मग बघू.
पोचलो. मित्र पळत आले मुन्ना पुरा हॉस्टेल तुझे धुंड राहा. 414 रूम पे बुलाया है. कोई बडा आदमी आया है. मी मनात म्हटले च्यायला फेस्ट ला स्पॉन्सर करणारे तर खाली ऑफिसात थांबतात. कोण असेल हा डोक्यात विचार 10 एक जणांना सोबत घेऊन गेलो.दरवाजा वाजवला. " वरुण मोहिते कौन है?" वो ही अंदर आयेगा बाकी सब बहार. नाही म्हटले तरी जरा टरकली. आत गेलो तिथे योगेश नावाचा बाहुबली बसलेला. सोबत तगडे बॉडी गार्ड. अतिशय प्रेमाने विचारपूस केली. महाराष्ट्र कैसा मस्त है वैगरे बोलला. साहेब पुण्यात शिकलेले. मग बोलला " देखो बेटे अन्वीता मेरी बेहेन जैसी है . क्यू ऐसा करते हो ? हे करते हो बोलताना माझा गाल अगदी ओढून प्रेमात बोलल्यासारखं. उसकी शादी उसके पिताजी ने तय की है. तू पढ अच्छा कर घरपे माँ को खुश रख.. झमेले मै मत गिर. जी एस बन मै करता सपोर्ट " इत्यादी इत्यादी .
वेळा पाहून बोलायचं असतं त्यामुळे मी हो ला हो केलं . मिठी मारून आशीर्वाद घेऊन निघालो. ते तडक धाब्यावर तिकडे सगळ्या मित्रांना ही कथा सांगितली संमिश्र प्रतिसाद होते. लग्न ठरलं हे मला खोटं आहे माहीत होते पण तरी काही म्हणाले जाऊ दे ना काही म्हणाले मागे नाही हटायचे.. शेवटी पिऊन पिऊन मुन्ना जहाँ हम सब वहा ह्यावर एकवाक्यता झाली. जेवण आटोपली जाऊन अभ्यासाला बसायचे होते. त्यात मला लायब्ररी च लागायची अभ्यासाला. एक जण रुम वरचा गांजा प्यायचा सारखा वाचताना मग तो वास सहन नाही व्हायचा. निघालो तितक्यात हिचे बडे भैय्या उर्फ चंदन कुमार ह्यांचा प्रवेश झाला हॉटेलात. नेमकी गाठभेट. मी सक्त ताकीद आधीच दिली असताना 2-4 जण नशेत भाभी को नामशकार बोलना भैय्या असे बोललेच. चंदन ने माझ्याकडे पाहिले हसला आणि जा पढ अच्छे नंबर ला. इतकेच बोलला मी मान डोलावली आणि निघालो.वाटेत मित्रांना ओरडलो पण की आता काही दिवस शांत बसा.
त्या रात्री लायब्ररी मधून सकाळी 5 ला निघालो आणि बाहेरच मित्राच्या रूम वर झोपायला गेलो . कॅम्पस पलीकडे. मोबाईल चेक केला हिचा सॉरी इतकाच मेसेज होता. म्हटलं काल बद्दल असावा. मी इतका थकलोलो की रिप्लाय पण नाही केला . झोपलो लगेच. तितक्यात 6.30 आसपास जोरजोरात एक मित्र उठवायला आला . मुन्ना अन्वीता मेन गेट पे कबसे खडी है तुझे बुला रही है. कबसे उठा राहा तुझे. मी झटपट उठलो . फ्रेश होऊन निघालो .
इतक्या सकाळी हिचे काय काम असेल विचार करत चालत होतो . दिसली ती मी हसलो .अरे क्या यार निंद खराब कर दी. "वरुण सून ना एक काम था चलो ना चलते चलते बात करते" चालायला लागलो आम्ही तितक्यात 15 ते 20 जण पुढून आणि 5-7 जण मागून आले . मला घेराव घातला. ही बाजूला गेली. त्यांचा मुख्य घेराव घालणार्यांपैकी हीचा भाऊ होता चंदन. मग मला सॉरी मेसेज चा अर्थ कळला तोपर्यंत मला पूर्ण मारून काढले होते. मोठमोठ्याने ओरडत होतो मी.शर्ट फाटलेला, रक्त बंबाळ , सुजलेला चेहरा, पायाला फ्रॅक्चर . असा अर्ध्या तासानंतर मी हॉस्पिटलमध्ये होतो. मग चालू झाली आय आय टी ची रक्तरंजित कहाणी...
(क्रमशः)