गरुडभूमि----लंग्कावी भाग १

आपल्या हिंदूधर्मात गरुड हे विष्णूचे वाहन मानले जाते.परंतु ह्या गरुडांचे दिव्य वसतिस्थान आपल्याला पहावयाचे असेल तर मात्र मलेशियातील लंग्कावी ह्या बेटसमूहाला आपल्याला भेट द्यावीच लागेल. लंग्कावी म्हणजे तांबूस,राखाडी गरुड.त्याची ही भूमि.९९ बेटांनी युक्त अशी ही भूमि म्हणजे निसर्गप्रेमींसाठी नंदनवन. ह्याठिकाणी जाण्यासाठी विमान व जल असे दोन मार्ग आहेत्.जलमार्गाने जाताना सुरेख, वेगळाच अनुभव येतो.पेनांग,कुआलाकेडा येथून जेटीने जाता येते. चार दिवस सलग सुट्टी मिळाल्यामुळे आम्ही सकाळीच कुआलाकेडाकडे प्रयाण केले.तिथून साधारण तासाभरात कुआ टाउनमध्ये पोहोचलो. जेटीच्या प्रवेशद्वाराशीच एका भल्या मोठ्ठया गरुडपुतळ्याने आमचे स्वागत केले. येथे फिरण्यासाठी भाड्याने गाड्या मिळतात फक्त तुमच्याकडे इंटरनॅशनल लायसन्स हवे ! येथे पेट्रोल स्वस्त(२४ रु.)त्यामुळे तेच करणे परवडते. रस्त्याने जाताना एका बाजूला समुद्र आणि दुसर्‍या बाजूला घनदाट जंगल असेच सगळीकडे दिसत होते. येथील केबल कार प्रसिध्द आहे त्यामुळे आम्ही तिकडेच मोर्चा वळविला.९१९.५मी.लांबीचे अंतर पार करून जाणार्‍या ह्या केबल कारमधून जाताना खाली गर्द जंगल,लांबवर दिसणारा अंदमानचा समुद्र,एकाबाजूला धोधो पडणारा धबधबा,फोफावणारा वारा हे दृश्य मनात किती साठवून घेउ असे झाले होते. मनाची अगदी 'झपुर्झा' अवस्था झाली होती.वर दोन डोंगरांना जोडणारा एक लोंबता ब्रिज आहे . तिथे जाण्यासाठी हिम्मत लागते,मी अर्थातच त्यामुळे मागे ! त्यानंतर आम्ही 'इगल फिडींग' साठी गेलो.एका होडीत बसून 'सुंगाइ किलिम पार्क'मध्ये जायचे,तिथे असलेल्या गर्द वनराईत हजारो गरुड पक्षी राहतात.नावाडी पाण्यावर मांसाचे तुकडे टाकतो आणि शेकडो गरुड ते खाण्यासाठी पाण्यावर झेपावतात.आपल्या पायांनी तो तुकडा हवेत उडवून ते चोंचीत पकडतात. हा देखावा फारच रमणीय असतो. उपलब्ध वेळेनुसार हा खेळ कितीही वेळा खेळावा !पलीकडे थायलंडची समुद्रीय सीमा दिसते. सगळीकडे पाणीच पाणी,आणि हिरवाई,तन आणि मन शांत शांत होत जाते.आपणही ह्या निरव,निशब्द देखाव्याचा एक भाग बनून जातो.तिथून थोड्या अंतरावर 'बॅटस केव'आहे. इतका गुडुप अंधार होता की बॅट्रीच्या प्रकाशातच आत जाता येत होते. आंतमध्ये हजारो वटवाघुळे लटकलेली दिसत होती.अगदी भीती वाटावी इतकी. जवळच एक 'फिश फार्म 'आहे. तिथे अनेक प्रकारचे जलजीव पाहिले.कांही हातातसुद्धा घेता येतात.एवढे पाहून होईपर्यंत संध्याकाळ झाली.त्यामुळे होटेलवर परत आलो.समोरच विशाल सागर दिसत होता तिथे किनार्‍यावर जाऊन बसलो.अंदमान सागराचे वैशिष्ट्य असे की इथले पाणी हिरवे दिसते. समोर क्षितिजावर अस्ताला जाणारा सूर्य,पसरत जाणारा अंधार,माणसांची तुरळक येजा,पाण्यात खेळणारी मुले,पाठीमागे पसरलेले गर्द जंगल जणू एखाद्या चित्रकाराने रेखाटलेले निसर्गचित्र! उठावेसे वाटत नव्हते,पण पोटातल्या भुकेने भाग पाडले.एका भारतीय होटेलमध्ये मस्त जेवण करुन निद्रादेवीच्या अधीन केव्हा झालो ते कळलेही नाही.