शब्द नको आहेत, चाल हवी आहे.

वृत्तबद्ध पदे एका ठराविक चालीत गेय असतात हे खरे पण त्यांना वेगळ्या चाली लावता येतात. अनेक वृत्तबद्ध कवितांना सुंदर सुंदर चाली लावून त्यांच्या ध्वनिमुद्रिका निघालेल्या आहे. तांबे, बोरकर, वा. रा. कांत, वसंत बापट , सुरेश भट यांच्या अनेक कविता (भटांच्या बाबतीत गझला) वेगवेगळ्या चालीत आज आपण ऐकत असतो. बर्फाचे तट पेटुन उठले सदन शिवाचे कोसळते, रक्त आपुल्या प्रिय आईचे शुभ्र हिमावर ओघळते.. अशी ही दु:खमय कविता आहे आणि त्याची चाल तशीच संथ आणि हृदयंगम आहे. त्याच वेळी म्हणजे भारतचीन युद्धाच्या वेळी लिहिली गेलेली ' उत्तुंग आमुची उत्तरसीमा इंच इंच लढवू' ही कवितासुद्धा वीरश्रीगीत म्हणून पुष्कळ प्रसिद्ध झाली होती.

साम मंत्र तो सरे रणाची नौबत आता झडझड्ते या ओळी काय सान्गतात ? १९६२ च्या युद्ध काळातील हे एक समरगीत आहे ओ मन्डळी !