राहणी

खी खी खी... हाण्ण...

आमच्या मावळात असे गुंठा मंत्री पदोपदी आढळतात ...

अजुन एक घड्याळपीडीत. :D :D :D अवांतर : विडंबण आवडल्या गेले आहे.

खी खी खी... हाण्ण...

आमच्या मावळात असे गुंठा मंत्री पदोपदी आढळतात ...

अजुन एक घड्याळपीडीत. :D :D :D अवांतर : विडंबण आवडल्या गेले आहे.

बापरे! बराच सोडा पोटात गेला म्हणायचा.;) असो, चार सोपे पदार्थ सहज शिकता येतील असे वाटते. सोड्याच्या डब्याचा जो घोळ झाला तसाच माझ्याकडूनही झाला होता. गाजर हलव्यात साखरेऐवजी मीठ घातले आणि सगळा प्रकार डोळ्यादेखत वाया गेल्याचे अजून वाईट वाटते.

असु दे हो. फार नका वाईट वाटुन घेउ. तुम्ही जीवंत राहिलात हिच फार मोठी गोष्ट नाही का?

पहिला प्रयत्न असला तरी बर्‍यापैकी यशस्वी झालाय. असले उपद्व्याप केलेले दिवस आठवले आणि हसू आलं. पण कधी हट्ट सोडला नाही शिकण्याचा !! त्याचा फायदा हा झाला की कुणी बनवून देईल किंवा विकत आणू हा विचार कधी करावा लागला नाही. मनात आलं की करुन खाता येऊ लागलं. आपल्या पोटाला लागणारं करुन खाण्यात कमीपणा तो कसला ? फारच बोललो राव. असो पुढील रेशिपीसाठी शुभेच्छा !

सहाव्या फोटोतील पापड भाजलेले आहेत ना ;)

हम्म्...कळल ना तुला स्वयंपा़क करणे कीती अवघड असते ते ;) दिद्दीकडुन शिकुन घे हळुहळु मग पुन्हा अशी वेळ आली तर गोची होणार नाही तुझी ;) असो ..हा पाक्रु. चा फड्शा पाड्लेला व्रुतांत आवडला गेला आहे :)

माझ्या मित्रानं घरी एकटा असताना, 'वन पॉट मील' मध्ये वराइटी म्हणून भात करताना तांदळातच मीठ, तीखट आणि आंडी फोडून टाकली होती. तो पदार्थ झाल्यावर कसाबसा अर्धा खाउन संपवला. कूकर मध्ये ते अर्धं तसच ठेउन स्वारी लगेच कॉलेजला गेली, त्या दिवशी हॉस्टेल वरच्या मित्राकडे राहून दुसर्‍या दिवशी संध्याकाळी घरी परितले आणि दार उघडल्या बरोबर दारातच ओकले! :)

होतं असं कधी कधी. विसेषतः नव्यानेच स्वयंपाक शिकताना. पण हतोत्साहित होऊ नये. अशा अनुभवांमधून शिकतच चांगला स्वयंपाक येऊ शकतो. पियुशाला स्वयंपाक अवघड वाटत असेल तर वाटू दे बापुडा. पण नेटाने शिकल्यास काहीही (स्वयंपाकात तरी) अवघड नाही.

@ पेठकर काका पियुशाला स्वयंपाक अवघड वाटत असेल तर वाटू दे बापुडा अहो मी गंमत केली त्याची !! अन मला स्वयंपाक अवघड नै वाटत , घरच्याना मला स्वयंपाक करताना पाहुन अवघड वाटत ;)

हीहीही. मस्त लिहिले आहे एकदम. वरती अपर्णातै म्हणाल्यातसे जिवंत राह्यला त्यातच समाधान माना ;) लेख मस्तच जमला आहे. एक गोष्ट नक्की की पाकक्रिया येत नसेल तरी लेखनक्रिया व्यवस्थित जमते तुम्हाला :)

खुप मजा आली वाचताना. पण आता स्वयम्पाक करणे शिकुनच घ्या.

स्वयंपाक ही एक कला आहे...नक्की जमेल....

देवा.. जबरदस्त हसू आलेलं आहे. पहिल्यांदा पोळ्या बनवण्याचा प्रयत्न केला तेव्हा शब्दशः आणि स्टेप बाय स्टेप हीच सर्व अघटितं घडली होती. विनावाटणाचे पाणीदार कालवण बनवण्याचा अनुभवही तंतोतंत जुळला.. लगे रहो.. उत्तम प्रयत्न... तो करावासा वाटला हे विशेष.. पुन्हा नव्याने उचापती चालूच ठेव.

स्वयंपाकाची क्रुती फसली तरि लेखनाची छानच जमली आहे बरं का अन्नूभाऊ. (इथे होतकरू तरुणांनी धडा गिरवण्यासारखे आहे. शिकून घ्या मंडळी, उद्या तुमच्या सौं. ना स्वयंपाक येत नसला तर पंचाईत नको ! )

सत्यघटना आवडली.... डोन्ट वरी.... लवकरच स्वयम्पाक शिकुन घ्या.. :) अवान्तर : अनुस्वार कसा द्यायचा हे कोणी सान्गेल का ?

फार वाईट वाटून घेउ नका. असे कुणाचेही होउ शकते. माझी एक मावशी एकदा पिठीसाखरेऐवजी रांगोळी वापरणार होती. सहज एक चिमूट तोंडात टाकली आणि पदार्थ वाचला! :)

लेख (चपात्यांप्रमाणेच) कडक आहे. महत्त्वाचे अवांतरः

मी घरात एकटाच पडलो होतो

प्रथमच सासरच्या घरात प्रवेश करणार्‍या नववधू

रडणार्‍या मुलीला उगी उगी म्हणणार्‍या वधूच्या पित्यासारखे

पण रोज स्वयंपाक करताना दिदिच्या जवळ हाच डबा असतो

- या वाक्यांशांवरून या प्रात्यक्षिकाचे लेखक श्री. अन्नु हे उपवधु असून आता थोडाफार स्वयंपाकही करू शकतात असे (आमच्या अंगभूत चाणाक्षपणामुळे) जाणवले. तेव्हा घरातली सर्व मंडळी बाहेर गेल्यास त्यांची काळजी घेण्यास - "जरूरत है, जरूरत है....सख्त जरूरत है"

प्रथम टाईम मॅनेजमेंटसाठी मोबाईल पाहीला.

- या वाक्यावरून ते आयटीतही असावेत असे वाटले. तेव्हा (ताई, माई, अक्का, आज्जी, काका इ.) समस्त विवाह मंडळांनी त्यांच्या पुढे येणार्‍या लेखांकडे लक्ष ठेवून त्यांतून त्यांची इत्थंभूत माहिती काढावी आणि एक पुण्यकार्य पदरात (किंवा रुमालात) बांधून घ्यावे ही आग्रहाची विनंती. ;)

जमलं रे जमलं... :)

मस्त आणि कड्क लेखन आवडले. :) मला माझा पहिला डोश्याचा अन कुकर मधल्या गाजर (एका कुकरच्या जाहीरातीत पाहिला होता तसा) हलव्याचा प्रयत्न आठवला. डोश्याला मी कुठलेतरी भलतेच पीठ घेतले होते, त्यामुळे ते तव्यावर ज्वारीच्या पीठासारखे लांब लांब पसरत होते, त्यामुळे आईने वैतागून ज्वारीच्या पीठाच्या भाकरी केल्या अन घेवड्याच्या डाळीची आमटी. ;) कुकरमधला गाजर हलवा जास्त शिट्यांमुळे करपला होता. ;) पण आता मात्र हे दोन्ही प्रकार मी चांगले करते बरं का. ;) तुम्हालाही जमेल हळूहळू स्वयंपाक....असा धीर सोडू नका. :)

लेखन आवडले, स्वाती

उचापती केल्याशिवाय कुठलेच कौशल्य येत नाही. तेव्हा पुढच्या उचापत्यांसाठी शुभेच्छा.. - उचापती पिंगू

हम्म्..आता इंडिया स्टोअर्स मध्ये जाणं आलं

आमचाहि पहिला प्रयोग ! आपल्या सारखाच झाला होता ! जुन्या आठवनिंना उजाळा मिळाला ! मस्त लेख झाला आन्नु ...

मस्त लेख! पुढच्या उचापतीनी शुभेच्छा!

पुढची पाकक्रुतीकरिता शुभेच्छा!

मस्त कुरकुरीत लेख आहे. पोळ्या पापडासारख्या दिसत असल्या तरी भिजवलेली कणीक छान दिसतेय ;)

उत्तम, कणकेच्या गोळ्याला उपमा देताना दाखवलेला संयम वाखाणण्याजोगा आहे.

हा हा हा मस्त खुसखुशीत लेखन! जेवण कसंही होवो त्यानिमित्ताने निखळ करमणूक करणारे लेखन तयार झाले हे काय कमी आहे :) बाकी काहि वर्षांपूर्वी माझीही हीच गत होती.. साबुदाणा, रविवारची दूपार आणि मी हे त्यावर लिहिलं होतं ते आठवलं सरावाने आता स्वतःच नव्हे तर इतरही माझ्या जेवणार खुश असतात

खूप दिवसांनी निखळ करमणूक करणारा लेख वाचायला मिळाला. मजा आली. :-)

सर्वांचे मनापासून आभार तर माझ्या पुढच्या उचापतींसाठी शुभेच्छा देणार्‍यांचे विशेष आभार. @ ऋषिकेश तुमचा लेख वाचून जिव परातीतच पडला! आपल्यासारखे आणखी कोणी जोडीला असलेले पाहून जरा बरे वाटते. बाकि तुंम्हाला ती पाकृ खाण्याचा भयंकर योग आला नव्हता हे पाहून आनंद वाटला, पण आंम्ही मात्र स्वतः ची पाकृ स्वतः च खाण्याचे महा-कर्मकठीण काम केले होते आणि ते करताना त्यावेळी मला अक्षरशः दरदरुन घाम फुटला होता! :(

चपाती मध्ये मीठ टाकायचा विचार केला नाहीत नशीब... नाही तर सोडा वाली चपाती आणि सोडा वाली भाजी.... बापरे.... विचारच नाहीच करवत...

तिच्यायला त्या सोड्याच्या आठवणी नको राव! पुण्यात मेसवाल्यांचा परममित्र आहे खायचा सोडा!, चार चपात्या खाऊन पोट भरणार नाही पण एक घास भात खाल्ला का पोट डब्ब होत असे वजन असले सरसर उतरे की बास!

इटलीला असताना माझी ही अशीच दैना उडाली होती.

बापरे! बराच सोडा पोटात गेला म्हणायचा.;) असो, चार सोपे पदार्थ सहज शिकता येतील असे वाटते. सोड्याच्या डब्याचा जो घोळ झाला तसाच माझ्याकडूनही झाला होता. गाजर हलव्यात साखरेऐवजी मीठ घातले आणि सगळा प्रकार डोळ्यादेखत वाया गेल्याचे अजून वाईट वाटते.

असु दे हो. फार नका वाईट वाटुन घेउ. तुम्ही जीवंत राहिलात हिच फार मोठी गोष्ट नाही का?

पहिला प्रयत्न असला तरी बर्‍यापैकी यशस्वी झालाय. असले उपद्व्याप केलेले दिवस आठवले आणि हसू आलं. पण कधी हट्ट सोडला नाही शिकण्याचा !! त्याचा फायदा हा झाला की कुणी बनवून देईल किंवा विकत आणू हा विचार कधी करावा लागला नाही. मनात आलं की करुन खाता येऊ लागलं. आपल्या पोटाला लागणारं करुन खाण्यात कमीपणा तो कसला ? फारच बोललो राव. असो पुढील रेशिपीसाठी शुभेच्छा !

सहाव्या फोटोतील पापड भाजलेले आहेत ना ;)

हम्म्...कळल ना तुला स्वयंपा़क करणे कीती अवघड असते ते ;) दिद्दीकडुन शिकुन घे हळुहळु मग पुन्हा अशी वेळ आली तर गोची होणार नाही तुझी ;) असो ..हा पाक्रु. चा फड्शा पाड्लेला व्रुतांत आवडला गेला आहे :)

माझ्या मित्रानं घरी एकटा असताना, 'वन पॉट मील' मध्ये वराइटी म्हणून भात करताना तांदळातच मीठ, तीखट आणि आंडी फोडून टाकली होती. तो पदार्थ झाल्यावर कसाबसा अर्धा खाउन संपवला. कूकर मध्ये ते अर्धं तसच ठेउन स्वारी लगेच कॉलेजला गेली, त्या दिवशी हॉस्टेल वरच्या मित्राकडे राहून दुसर्‍या दिवशी संध्याकाळी घरी परितले आणि दार उघडल्या बरोबर दारातच ओकले! :)

होतं असं कधी कधी. विसेषतः नव्यानेच स्वयंपाक शिकताना. पण हतोत्साहित होऊ नये. अशा अनुभवांमधून शिकतच चांगला स्वयंपाक येऊ शकतो. पियुशाला स्वयंपाक अवघड वाटत असेल तर वाटू दे बापुडा. पण नेटाने शिकल्यास काहीही (स्वयंपाकात तरी) अवघड नाही.

@ पेठकर काका पियुशाला स्वयंपाक अवघड वाटत असेल तर वाटू दे बापुडा अहो मी गंमत केली त्याची !! अन मला स्वयंपाक अवघड नै वाटत , घरच्याना मला स्वयंपाक करताना पाहुन अवघड वाटत ;)

हीहीही. मस्त लिहिले आहे एकदम. वरती अपर्णातै म्हणाल्यातसे जिवंत राह्यला त्यातच समाधान माना ;) लेख मस्तच जमला आहे. एक गोष्ट नक्की की पाकक्रिया येत नसेल तरी लेखनक्रिया व्यवस्थित जमते तुम्हाला :)

खुप मजा आली वाचताना. पण आता स्वयम्पाक करणे शिकुनच घ्या.

स्वयंपाक ही एक कला आहे...नक्की जमेल....

देवा.. जबरदस्त हसू आलेलं आहे. पहिल्यांदा पोळ्या बनवण्याचा प्रयत्न केला तेव्हा शब्दशः आणि स्टेप बाय स्टेप हीच सर्व अघटितं घडली होती. विनावाटणाचे पाणीदार कालवण बनवण्याचा अनुभवही तंतोतंत जुळला.. लगे रहो.. उत्तम प्रयत्न... तो करावासा वाटला हे विशेष.. पुन्हा नव्याने उचापती चालूच ठेव.

स्वयंपाकाची क्रुती फसली तरि लेखनाची छानच जमली आहे बरं का अन्नूभाऊ. (इथे होतकरू तरुणांनी धडा गिरवण्यासारखे आहे. शिकून घ्या मंडळी, उद्या तुमच्या सौं. ना स्वयंपाक येत नसला तर पंचाईत नको ! )

सत्यघटना आवडली.... डोन्ट वरी.... लवकरच स्वयम्पाक शिकुन घ्या.. :) अवान्तर : अनुस्वार कसा द्यायचा हे कोणी सान्गेल का ?

फार वाईट वाटून घेउ नका. असे कुणाचेही होउ शकते. माझी एक मावशी एकदा पिठीसाखरेऐवजी रांगोळी वापरणार होती. सहज एक चिमूट तोंडात टाकली आणि पदार्थ वाचला! :)

लेख (चपात्यांप्रमाणेच) कडक आहे. महत्त्वाचे अवांतरः

मी घरात एकटाच पडलो होतो

प्रथमच सासरच्या घरात प्रवेश करणार्‍या नववधू

रडणार्‍या मुलीला उगी उगी म्हणणार्‍या वधूच्या पित्यासारखे

पण रोज स्वयंपाक करताना दिदिच्या जवळ हाच डबा असतो

- या वाक्यांशांवरून या प्रात्यक्षिकाचे लेखक श्री. अन्नु हे उपवधु असून आता थोडाफार स्वयंपाकही करू शकतात असे (आमच्या अंगभूत चाणाक्षपणामुळे) जाणवले. तेव्हा घरातली सर्व मंडळी बाहेर गेल्यास त्यांची काळजी घेण्यास - "जरूरत है, जरूरत है....सख्त जरूरत है"

प्रथम टाईम मॅनेजमेंटसाठी मोबाईल पाहीला.

- या वाक्यावरून ते आयटीतही असावेत असे वाटले. तेव्हा (ताई, माई, अक्का, आज्जी, काका इ.) समस्त विवाह मंडळांनी त्यांच्या पुढे येणार्‍या लेखांकडे लक्ष ठेवून त्यांतून त्यांची इत्थंभूत माहिती काढावी आणि एक पुण्यकार्य पदरात (किंवा रुमालात) बांधून घ्यावे ही आग्रहाची विनंती. ;)

जमलं रे जमलं... :)

मस्त आणि कड्क लेखन आवडले. :) मला माझा पहिला डोश्याचा अन कुकर मधल्या गाजर (एका कुकरच्या जाहीरातीत पाहिला होता तसा) हलव्याचा प्रयत्न आठवला. डोश्याला मी कुठलेतरी भलतेच पीठ घेतले होते, त्यामुळे ते तव्यावर ज्वारीच्या पीठासारखे लांब लांब पसरत होते, त्यामुळे आईने वैतागून ज्वारीच्या पीठाच्या भाकरी केल्या अन घेवड्याच्या डाळीची आमटी. ;) कुकरमधला गाजर हलवा जास्त शिट्यांमुळे करपला होता. ;) पण आता मात्र हे दोन्ही प्रकार मी चांगले करते बरं का. ;) तुम्हालाही जमेल हळूहळू स्वयंपाक....असा धीर सोडू नका. :)

लेखन आवडले, स्वाती

उचापती केल्याशिवाय कुठलेच कौशल्य येत नाही. तेव्हा पुढच्या उचापत्यांसाठी शुभेच्छा.. - उचापती पिंगू

हम्म्..आता इंडिया स्टोअर्स मध्ये जाणं आलं

आमचाहि पहिला प्रयोग ! आपल्या सारखाच झाला होता ! जुन्या आठवनिंना उजाळा मिळाला ! मस्त लेख झाला आन्नु ...

मस्त लेख! पुढच्या उचापतीनी शुभेच्छा!

पुढची पाकक्रुतीकरिता शुभेच्छा!

मस्त कुरकुरीत लेख आहे. पोळ्या पापडासारख्या दिसत असल्या तरी भिजवलेली कणीक छान दिसतेय ;)

उत्तम, कणकेच्या गोळ्याला उपमा देताना दाखवलेला संयम वाखाणण्याजोगा आहे.

हा हा हा मस्त खुसखुशीत लेखन! जेवण कसंही होवो त्यानिमित्ताने निखळ करमणूक करणारे लेखन तयार झाले हे काय कमी आहे :) बाकी काहि वर्षांपूर्वी माझीही हीच गत होती.. साबुदाणा, रविवारची दूपार आणि मी हे त्यावर लिहिलं होतं ते आठवलं सरावाने आता स्वतःच नव्हे तर इतरही माझ्या जेवणार खुश असतात

खूप दिवसांनी निखळ करमणूक करणारा लेख वाचायला मिळाला. मजा आली. :-)

सर्वांचे मनापासून आभार तर माझ्या पुढच्या उचापतींसाठी शुभेच्छा देणार्‍यांचे विशेष आभार. @ ऋषिकेश तुमचा लेख वाचून जिव परातीतच पडला! आपल्यासारखे आणखी कोणी जोडीला असलेले पाहून जरा बरे वाटते. बाकि तुंम्हाला ती पाकृ खाण्याचा भयंकर योग आला नव्हता हे पाहून आनंद वाटला, पण आंम्ही मात्र स्वतः ची पाकृ स्वतः च खाण्याचे महा-कर्मकठीण काम केले होते आणि ते करताना त्यावेळी मला अक्षरशः दरदरुन घाम फुटला होता! :(

चपाती मध्ये मीठ टाकायचा विचार केला नाहीत नशीब... नाही तर सोडा वाली चपाती आणि सोडा वाली भाजी.... बापरे.... विचारच नाहीच करवत...

तिच्यायला त्या सोड्याच्या आठवणी नको राव! पुण्यात मेसवाल्यांचा परममित्र आहे खायचा सोडा!, चार चपात्या खाऊन पोट भरणार नाही पण एक घास भात खाल्ला का पोट डब्ब होत असे वजन असले सरसर उतरे की बास!

इटलीला असताना माझी ही अशीच दैना उडाली होती.

छान ओळख करून दिलीत! आज आपण जी संदेश दळणवळणात जी प्रगती केली आहे त्यामागे पित्रोदांचा फार मोठा हात आहे. ते राष्ट्रपती ह्यावे ह्यासाठी सदिच्छा पण झाल्यास रबर स्टॅम्प राष्ट्रपती होऊ नये हीच इच्छा. - (पित्रोदांचा समर्थक) सोकाजी

ते राष्ट्रपती व्हावे हीच इच्छा. बहुतेक वेळी अधिकार आणि जबाबदारीच्या बाबतीत पद कुचकामी असलं तरी कोणत्यातरी कर्तुत्ववान व्यक्तीला मिळावं. या धाग्यावर हे अवांतर होइल पण सध्याची बाई जाम डोक्यात जाते यार. आता हे काही रागाचं कारण नव्हे, पण एकदा सकाळ मध्ये फोटो आला होता कुठल्यातरी दौर्‍यावर असताना, "एका निवांत क्षणी प्रतिभा पाटील" या टॅग लाइननं. त्या फोटोत ही बाई पायर्‍यांवर बसली होती आणी जवळच नवरा आणि अंगरक्षक हात बांधून उभे होते. :| असा निष्कारण रागराग करण्यापेक्षा या दौर्‍याविषयीची आंतरजालावर माहिती काढायचा प्रयत्न केला. :) अजेंडा काय होता, तीथं प्रत्यक्षात जाणं का जरूरीचं होतं वगैरे. पण कुठेच काहीच माहिती मिळाली नाही. या फोटोशिवाय कुठल्याही वर्तमान पत्रानंही या दौर्‍याची दखलही घेतली नव्हती. म्हणजे हा दौराच निरुपयोगी होता की गोपनिय होता हे कळायला मार्ग नाही. (च्यायला रिटायर झाल्यावर माहितीच्या अधिकार वापरून हीच कामं करावी लागणार आहेत) आणि आतातर या बाईने आत्तापर्यंतच्या राष्ट्रपतींमध्ये रेकॉर्ड केला आहे दौर्‍यांवर खर्च करून. मागे सुखोईमधून प्रवास केला म्हणे. या वयात असल्या विदुषकी चाळ्यांनी सैनिकांचं मनोधैर्य खरच उंचावत असेल? की फक्त यांच्या हौसे खातर पद वापरून यांचे शौक पुर्ण करून घ्यायचे? देशासाठी खरच काही करायचं असेल तर यांनी पैसे न उधळता फक्त घरी बसावं.

पित्रोडा ह्यांना राजीव ह्यांच्या मृत्यू नंतर इतर राजकारणी माणसांनी त्यांच्या कर्तुत्वाला संधी मिळेल व देशाचे सोने होईन अशी कोणतीही कामगिरी देऊ शकले नाही. मनमोहन सिंग ह्यांनी अनेक गुणी माणसे योग्य त्या पदावर आणली. आलुवालीया, तेंडूलकर , जाधव , निलकेणी आणि अशी कितीतरी वेगळ्या शेत्रातील कर्तुत्ववान माणसे कोणतेही राजकारण न करता योग्य त्या पदावर आलेत. आता दुबळे म्हणून हिणवणे फार सोपे असते. पण प्रत्यक्षात कड्बोल्याचे सरकार चालवणे विरोधी पक्षाला सुद्धा कठीण गेले. माझ्या मते राष्ट्रपती हा रबरी शिक्का जरी असला तरी त्याचा जगात एक ब्रेंड म्हणून उपयोग होऊ शकतो. कलाम ह्यांच्या उच्च शिक्षण व भव्य कारकीर्दीचा आंतरराष्ट्रीय पातळीवर भारताला स्वताची प्रतिमा उंचावण्यासाठी फार मोठी मदत झाली. आता प्रतिभा ताई ह्यांच्या नावामागे आंतराष्ट्रीय ख्याती आणि वलय नव्हते हे तितकेच खरे आहे. पित्रोडा ह्यांच्या अनुभव ,कार्य आणि नाव ह्यांच्या भारताला खरेच खूप चांगला फायदा होईन, विशेतः दक्षिण अमेरिकेची बाजारपेठ चीन वेगाने खिशात टाकतोय. तिथे आणि अफिक्रेत भारतीय नेते जाऊन चांगले संबंध प्रस्थापित करणे गरजेचे आहे. प्रगत देशांची व त्यांच्या कंपन्यांचे तंत्रांद्यान पारदर्शक रीत्या भारतात आले पाहिजे. आणि ह्या साठी पित्रोडा सारख्या व्यक्तींची देशाला गरज आहे.

माहीती पूर्ण लेख दिलात. आपल्याला धन्यवाद

नेहमीप्रमाणेच उत्तम ओळख करुन दिलीत. धन्यवाद जाताजाता: मिपा हे दैनिक वगैरे नसून एक पब्लिक फोरम आहे. इथे येउन फक्त लेख टाकण्यापलिकडे इतर धाग्यांवरही प्रतिसाद देत चला. हा जरी संस्थळाचा नियम नसला तरी लोकांची अपेक्षा असते.

कलामांविषयी, त्यांच्या कार्याविषयी पूर्ण आदर ठेऊन मी म्हणतो की त्यांनी राष्ट्रपतीपदी असताना एवढे काय भव्य-दिव्य काम केले होते? ते एक शास्त्रज्ञ म्हणून प्रयोगशाळेत किंवा एक प्राध्यापक म्हणून कितीही चांगले असले म्हणून ते राष्ट्रपती भवनातही ते तितकेच चांगले होते असे का वाटते हे समजत नाही. चर्चेत कलामांच्या विद्वत्तेचा भारताला आंतरराष्ट्रीय स्तरावर आपली मान उंचावायला उपयोग झाला असे कोणी म्हटले आहे. भारताची मान उंचावली (असली तर) ती आर्थिक कारणांमुळे आणि अमेरिकेला भारताचे महत्व अधिक जाणवू लागले म्हणून. कलाम राष्ट्रपती होते त्या काळातच भारताचे स्थान पूर्वीपेक्षा अधिक उंचावले (ते इतर कारणांमुळे) पण त्याचे श्रेय कलामकारणांमुळे) पटले नाही. मुळात राष्ट्रपती हे पद शोभेचे असते. त्या पदाला फारसे अधिकारही नाहीत. तेव्हा अशा ठिकाणी एका चांगल्या माणसाला प्रयोगशाळेतून उचलून का ठेवले गेले हेच समजले नाही. त्यांनी प्रयोगशाळेतून देशासाठी प्रसिध्दीच्या झोतात तितक्या प्रमाणात न राहता खूप योगदान दिलेच आहे त्यात २००२ ते २००७ या काळात अजून चांगल्या पध्दतीने ते योगदान देऊ शकले असते. कलाम एकदा पूर्वोत्तर भारतात गेले असताना त्यांनी एका हवाई तळावरून अंधार पडल्यानंतर विमानाचे उड्डाण करून लवकरात लवकर दिल्लीला परत जायला लावले होते असे वाचल्याचे आठवते. या हवाई तळावरून अंधार पडल्यानंतर विमानांचे उड्डाण करत नाहीत. तरीही कलामांनीच आग्रह धरल्यामुळे स्थानिक अधिकार्क्ष्याचा नाईलाज झाला आणि त्याला परवानगी द्यावी लागली. समजा दुर्दैवाने विमानाला काही झाले असते तर ते कोणावर शेकले असते?मला वाटते तो अधिकारी विमानाचे उड्डाण व्यवस्थित होईपर्यंत आपला जीव मुठीत घेऊन बसला असेल!! कलामांनी मुळात राष्ट्रपती म्हणून ५ वर्षात एवढे काय भव्यदिव्य केले होते ? आणि इतकेच नव्हे तर विजयी व्हायची खात्री असल्यास ते आणखी ५ वर्षे राष्ट्रपती भवनात राहून काय करणार होते? (http://news.oneindia.in/2007/06/20/kalam-willing-for-2nd-term-unpa-cong-left-unmoved-1182348916.html) तेव्हा एखाद्या क्षेत्रात उत्युंग कार्य केलेली व्यक्ती सगळ्या क्षेत्रातही तितक्याच भरार्या मारेल ही मानसिकता अयोग्य आहे असे माझे स्पष्ट मत आहे.

पुढील पाच वर्षासाठी आणखी एका कर्तुत्ववान माणसाचा आलेख शून्यावरती येणार.

खुप छान माहिती. हे सगळे वाचून आता असं वाटत आहे की हेच भारताचे पुढील राष्ट्रपती बनावेत अमोल केळकर

सर्व प्रतिक्रीयाचे स्वागत! धन्यवाद!

छान ओळख करून दिलीत! आज आपण जी संदेश दळणवळणात जी प्रगती केली आहे त्यामागे पित्रोदांचा फार मोठा हात आहे. ते राष्ट्रपती ह्यावे ह्यासाठी सदिच्छा पण झाल्यास रबर स्टॅम्प राष्ट्रपती होऊ नये हीच इच्छा. - (पित्रोदांचा समर्थक) सोकाजी

ते राष्ट्रपती व्हावे हीच इच्छा. बहुतेक वेळी अधिकार आणि जबाबदारीच्या बाबतीत पद कुचकामी असलं तरी कोणत्यातरी कर्तुत्ववान व्यक्तीला मिळावं. या धाग्यावर हे अवांतर होइल पण सध्याची बाई जाम डोक्यात जाते यार. आता हे काही रागाचं कारण नव्हे, पण एकदा सकाळ मध्ये फोटो आला होता कुठल्यातरी दौर्‍यावर असताना, "एका निवांत क्षणी प्रतिभा पाटील" या टॅग लाइननं. त्या फोटोत ही बाई पायर्‍यांवर बसली होती आणी जवळच नवरा आणि अंगरक्षक हात बांधून उभे होते. :| असा निष्कारण रागराग करण्यापेक्षा या दौर्‍याविषयीची आंतरजालावर माहिती काढायचा प्रयत्न केला. :) अजेंडा काय होता, तीथं प्रत्यक्षात जाणं का जरूरीचं होतं वगैरे. पण कुठेच काहीच माहिती मिळाली नाही. या फोटोशिवाय कुठल्याही वर्तमान पत्रानंही या दौर्‍याची दखलही घेतली नव्हती. म्हणजे हा दौराच निरुपयोगी होता की गोपनिय होता हे कळायला मार्ग नाही. (च्यायला रिटायर झाल्यावर माहितीच्या अधिकार वापरून हीच कामं करावी लागणार आहेत) आणि आतातर या बाईने आत्तापर्यंतच्या राष्ट्रपतींमध्ये रेकॉर्ड केला आहे दौर्‍यांवर खर्च करून. मागे सुखोईमधून प्रवास केला म्हणे. या वयात असल्या विदुषकी चाळ्यांनी सैनिकांचं मनोधैर्य खरच उंचावत असेल? की फक्त यांच्या हौसे खातर पद वापरून यांचे शौक पुर्ण करून घ्यायचे? देशासाठी खरच काही करायचं असेल तर यांनी पैसे न उधळता फक्त घरी बसावं.

पित्रोडा ह्यांना राजीव ह्यांच्या मृत्यू नंतर इतर राजकारणी माणसांनी त्यांच्या कर्तुत्वाला संधी मिळेल व देशाचे सोने होईन अशी कोणतीही कामगिरी देऊ शकले नाही. मनमोहन सिंग ह्यांनी अनेक गुणी माणसे योग्य त्या पदावर आणली. आलुवालीया, तेंडूलकर , जाधव , निलकेणी आणि अशी कितीतरी वेगळ्या शेत्रातील कर्तुत्ववान माणसे कोणतेही राजकारण न करता योग्य त्या पदावर आलेत. आता दुबळे म्हणून हिणवणे फार सोपे असते. पण प्रत्यक्षात कड्बोल्याचे सरकार चालवणे विरोधी पक्षाला सुद्धा कठीण गेले. माझ्या मते राष्ट्रपती हा रबरी शिक्का जरी असला तरी त्याचा जगात एक ब्रेंड म्हणून उपयोग होऊ शकतो. कलाम ह्यांच्या उच्च शिक्षण व भव्य कारकीर्दीचा आंतरराष्ट्रीय पातळीवर भारताला स्वताची प्रतिमा उंचावण्यासाठी फार मोठी मदत झाली. आता प्रतिभा ताई ह्यांच्या नावामागे आंतराष्ट्रीय ख्याती आणि वलय नव्हते हे तितकेच खरे आहे. पित्रोडा ह्यांच्या अनुभव ,कार्य आणि नाव ह्यांच्या भारताला खरेच खूप चांगला फायदा होईन, विशेतः दक्षिण अमेरिकेची बाजारपेठ चीन वेगाने खिशात टाकतोय. तिथे आणि अफिक्रेत भारतीय नेते जाऊन चांगले संबंध प्रस्थापित करणे गरजेचे आहे. प्रगत देशांची व त्यांच्या कंपन्यांचे तंत्रांद्यान पारदर्शक रीत्या भारतात आले पाहिजे. आणि ह्या साठी पित्रोडा सारख्या व्यक्तींची देशाला गरज आहे.

माहीती पूर्ण लेख दिलात. आपल्याला धन्यवाद

नेहमीप्रमाणेच उत्तम ओळख करुन दिलीत. धन्यवाद जाताजाता: मिपा हे दैनिक वगैरे नसून एक पब्लिक फोरम आहे. इथे येउन फक्त लेख टाकण्यापलिकडे इतर धाग्यांवरही प्रतिसाद देत चला. हा जरी संस्थळाचा नियम नसला तरी लोकांची अपेक्षा असते.

कलामांविषयी, त्यांच्या कार्याविषयी पूर्ण आदर ठेऊन मी म्हणतो की त्यांनी राष्ट्रपतीपदी असताना एवढे काय भव्य-दिव्य काम केले होते? ते एक शास्त्रज्ञ म्हणून प्रयोगशाळेत किंवा एक प्राध्यापक म्हणून कितीही चांगले असले म्हणून ते राष्ट्रपती भवनातही ते तितकेच चांगले होते असे का वाटते हे समजत नाही. चर्चेत कलामांच्या विद्वत्तेचा भारताला आंतरराष्ट्रीय स्तरावर आपली मान उंचावायला उपयोग झाला असे कोणी म्हटले आहे. भारताची मान उंचावली (असली तर) ती आर्थिक कारणांमुळे आणि अमेरिकेला भारताचे महत्व अधिक जाणवू लागले म्हणून. कलाम राष्ट्रपती होते त्या काळातच भारताचे स्थान पूर्वीपेक्षा अधिक उंचावले (ते इतर कारणांमुळे) पण त्याचे श्रेय कलामकारणांमुळे) पटले नाही. मुळात राष्ट्रपती हे पद शोभेचे असते. त्या पदाला फारसे अधिकारही नाहीत. तेव्हा अशा ठिकाणी एका चांगल्या माणसाला प्रयोगशाळेतून उचलून का ठेवले गेले हेच समजले नाही. त्यांनी प्रयोगशाळेतून देशासाठी प्रसिध्दीच्या झोतात तितक्या प्रमाणात न राहता खूप योगदान दिलेच आहे त्यात २००२ ते २००७ या काळात अजून चांगल्या पध्दतीने ते योगदान देऊ शकले असते. कलाम एकदा पूर्वोत्तर भारतात गेले असताना त्यांनी एका हवाई तळावरून अंधार पडल्यानंतर विमानाचे उड्डाण करून लवकरात लवकर दिल्लीला परत जायला लावले होते असे वाचल्याचे आठवते. या हवाई तळावरून अंधार पडल्यानंतर विमानांचे उड्डाण करत नाहीत. तरीही कलामांनीच आग्रह धरल्यामुळे स्थानिक अधिकार्क्ष्याचा नाईलाज झाला आणि त्याला परवानगी द्यावी लागली. समजा दुर्दैवाने विमानाला काही झाले असते तर ते कोणावर शेकले असते?मला वाटते तो अधिकारी विमानाचे उड्डाण व्यवस्थित होईपर्यंत आपला जीव मुठीत घेऊन बसला असेल!! कलामांनी मुळात राष्ट्रपती म्हणून ५ वर्षात एवढे काय भव्यदिव्य केले होते ? आणि इतकेच नव्हे तर विजयी व्हायची खात्री असल्यास ते आणखी ५ वर्षे राष्ट्रपती भवनात राहून काय करणार होते? (http://news.oneindia.in/2007/06/20/kalam-willing-for-2nd-term-unpa-cong-left-unmoved-1182348916.html) तेव्हा एखाद्या क्षेत्रात उत्युंग कार्य केलेली व्यक्ती सगळ्या क्षेत्रातही तितक्याच भरार्या मारेल ही मानसिकता अयोग्य आहे असे माझे स्पष्ट मत आहे.

पुढील पाच वर्षासाठी आणखी एका कर्तुत्ववान माणसाचा आलेख शून्यावरती येणार.

खुप छान माहिती. हे सगळे वाचून आता असं वाटत आहे की हेच भारताचे पुढील राष्ट्रपती बनावेत अमोल केळकर

सर्व प्रतिक्रीयाचे स्वागत! धन्यवाद!

एका प्रखर आणि कटु वास्तवाकडे घेउन जात आहात तुम्ही. इथं दर तीन वर्षानी भाड्याचं घर बदलताना डोळ्यात पाणी येतं तिथं पिढीजात आयुष्यं काढलेली घरं सोडुन वा-यावर उघडं पडताना काय होत असेल याची कल्पना सुद्धा करवत नाही.

सुनिलचे काय झाले? ते थोडेसे बाजूला पडून मध्येच इतिहास आल्यासारखे वाटले, की हा नेमका इथे भाग पाडल्याने विस्कळीतपणा? बाकी नेहमीप्रमाणेच उत्तम.. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

काश्मिरी विस्थापितांच्या काहाण्या त्यांच्याच कडुन एकदा ऐकलेल्या आहेत... (एका सामाजिक संघटनेच्या मेळाव्यात) ... आज लेख हा वाचत होतो पण अठवत सगळं ते होतं :-(

रणजीत साहेब आपण लिहीत रहा.

तुमच्या मित्राचे, त्याच्या आईचे काय झाले शेवटी? बाकी काश्मिर हे राज्य नेहमी दुखर्‍या आठवणींसाठीच लक्षात राहते. लेखन नेहमीप्रमाणेच छान.

लिखाण नेहमीप्रमाणेच उत्तम.

हा भागसुद्धा छान जमला आहे. पण शेवटी इतिहास आल्यामुळे जर विस्कळित वाटतो. सुनिल आणि त्याच्या आइचे काय झाले? त्यांच्या घराचे काय झाले ?

मला लेख आवडला, लेखातल्या चुका शोधण्यापेक्षा त्याचे गांभीर्य लक्षात घेऊन मी काही बोलणार नाही, मात्र हेच भयाण सत्य आहे की तिथे हिंदूंचा अनन्वित छळ केला जातो आणि आपले सरकार काहीच करत नाही कारण ते मुस्लीमधार्जिणे आहे.

एवढी भयाण परिस्थिती असूनही जीसीला सुट्टी न देणारा कटोच मलातरी **रचो* वाटतो. माफ करा, सैन्याला नावे ठेवतो आहे पण शिस्त आपल्या जागी. माणसाला माणूस म्हणुन जगण्याचा अधिकार जर सैन्याची शिस्त नाकारत असेल तर **ड्या* गेली ती शिस्त. कटोचचे वागणे अमानूष वाटले. असो. लेख नेहमीप्रमाणे आवडला. एक भयाण वास्तव नजरेसमोर आले.

पुन्हा एकदा सावरकर वाचणार. ते वाचलं कि आपल्यापुरतं उत्तर सापडल्यासारखं होतं.

एका प्रखर आणि कटु वास्तवाकडे घेउन जात आहात तुम्ही. इथं दर तीन वर्षानी भाड्याचं घर बदलताना डोळ्यात पाणी येतं तिथं पिढीजात आयुष्यं काढलेली घरं सोडुन वा-यावर उघडं पडताना काय होत असेल याची कल्पना सुद्धा करवत नाही.

सुनिलचे काय झाले? ते थोडेसे बाजूला पडून मध्येच इतिहास आल्यासारखे वाटले, की हा नेमका इथे भाग पाडल्याने विस्कळीतपणा? बाकी नेहमीप्रमाणेच उत्तम.. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

काश्मिरी विस्थापितांच्या काहाण्या त्यांच्याच कडुन एकदा ऐकलेल्या आहेत... (एका सामाजिक संघटनेच्या मेळाव्यात) ... आज लेख हा वाचत होतो पण अठवत सगळं ते होतं :-(

रणजीत साहेब आपण लिहीत रहा.

तुमच्या मित्राचे, त्याच्या आईचे काय झाले शेवटी? बाकी काश्मिर हे राज्य नेहमी दुखर्‍या आठवणींसाठीच लक्षात राहते. लेखन नेहमीप्रमाणेच छान.

लिखाण नेहमीप्रमाणेच उत्तम.

हा भागसुद्धा छान जमला आहे. पण शेवटी इतिहास आल्यामुळे जर विस्कळित वाटतो. सुनिल आणि त्याच्या आइचे काय झाले? त्यांच्या घराचे काय झाले ?

मला लेख आवडला, लेखातल्या चुका शोधण्यापेक्षा त्याचे गांभीर्य लक्षात घेऊन मी काही बोलणार नाही, मात्र हेच भयाण सत्य आहे की तिथे हिंदूंचा अनन्वित छळ केला जातो आणि आपले सरकार काहीच करत नाही कारण ते मुस्लीमधार्जिणे आहे.

एवढी भयाण परिस्थिती असूनही जीसीला सुट्टी न देणारा कटोच मलातरी **रचो* वाटतो. माफ करा, सैन्याला नावे ठेवतो आहे पण शिस्त आपल्या जागी. माणसाला माणूस म्हणुन जगण्याचा अधिकार जर सैन्याची शिस्त नाकारत असेल तर **ड्या* गेली ती शिस्त. कटोचचे वागणे अमानूष वाटले. असो. लेख नेहमीप्रमाणे आवडला. एक भयाण वास्तव नजरेसमोर आले.

पुन्हा एकदा सावरकर वाचणार. ते वाचलं कि आपल्यापुरतं उत्तर सापडल्यासारखं होतं.

>>>> फुडलो धडो दितां.जे कळनां ते प्रीतमोहर बाईक विचारात. अहो, हेच 'धडो' लै जड चाल्लंय. :) -दिलीप बिरुटे

धडो मस्तच. आदोळी सारखो नुस्त्यांच्या रांधपाक फातर पण गरजेचो. मिक्सरात खोबरा वाटूंची 'सोय' असली, तरी त्येका वाटून केल्ल्या साम्बार्‍याची चव नाय :) बाकी नीरपणस आणि घोटां हे शब्द वाचून तुडुंब हळवा झालो.

सोरो-उदाक-बिकणा.

हॅहॅहॅ भारी धडों. नुस्ते हा शब्द आजच पिडां काकांच्या ब्लॉगवर शिकलोय मरें ;-)

यकु, तुझे ग्रह फिरलेत काय, प्रीमो शिव्या देते म्हणायला? खर्‍या कोंकणी शिव्या तुला माहिती नाहीत म्हणून!

तां प्रिमो हे कोकणी बोलते तेव्हा ऐकत रहावे असे वाटते. :d आता बरोबर झाले ना? ;-)

रामदासकाका, गोव्यात हे ३ शब्द आले तरी पुरे! टुरिस्टाना आणखी काही शिकायची गरज नाही! यकु, तुझे ग्रह फिरलेत काय, प्रीमो शिव्या देते म्हणायला? :D खर्‍या कोंकणी शिव्या तुला माहिती नाहीत म्हणून! (शिव्या =गाळयो)

क्लासां सुरु जा़लेंली पळोवन बरें वाटलें. (चुभूदेघे) 'आपल्या एका गोंयकार शेजान्नीन "कुल्ल्यार जाय वे" अशें म्हणून आपणाक गुवळ हाडिल्ली अशें कोण एकली माका सांगताली.' हें म्हाका कळ्ळे ना !!

नाल्ला म्हणजे काय तेवढे समजले नाही. बाकी समजले. माझी कोकणी मैत्रिण बोलते तेही बर्‍यापैकी समजते आणि तिलाही मराठी समजते.;)

भारी धडा. कोकणी भाषा खूप गोड. अगदी फणसासारखी.

मस्तच पूर्वी दूरदर्शनवर महिन्यातून १ दा कोकणी सिनेमा किंवा नाटक लागायची. आणि ´३ दा मराठी. त्याची आठवण झाली. एक शंका कारवारी कोकणी आणि गोव्याच्या कोकणी भाषेत काही फरक आहे का ? पूर्वी एकदा पार्टीत अतुल कसबेकर ,दीपिका पदुकोन हे एकमेकांशी कोकणीतून बोलतांना पाहिल्याचे स्मरते.

धन्यवाद पैसाबाई. आता पुढचा क्लास कधी? आणि कशावर?

ताय गो धडो ब्येस बरो जाला गो!!. बाकी थोड्या लोकांकडेन लक्ष दिवंक जाय अशें दिसतां. नाजाल्यार बोडार मिर्‍यां वाटपाक कमी करची ना हीं भुरगीं. !!!

मला एक सांगा, फातरफेकर म्हणजे काय? फत्तरफोड्या?

दगड फेकणारा असा अर्थ असेल वाट्टे

पैसाताय तुजे बरें जाय गो बाय!

ह्ये क्लास ज्वाईंन केला पायजे.

पैसाताई क्लासचा धागा वर आला आणि आता वाचला. आवडला. असे क्लास इतरांनी कन्नड/ कानडी आणि गुजरातीचे चालू करावेत. चालू घटनांचे विनोदी लेख त्या भाषेतला आला की समजत जाते. मी गुजराती चांदोबा वाचून ७०साली गुजराती वाचायला शिकलो. रत्नागिरी टाईम्समध्ये काही दिवस कुडाळच्या कोकणीत लेख वाटल्याचे आठवते.

कंजुस काकाशी सहमत. त्यानिमीत्त नविन भाषा शिकता येतील.

>>>> फुडलो धडो दितां.जे कळनां ते प्रीतमोहर बाईक विचारात. अहो, हेच 'धडो' लै जड चाल्लंय. :) -दिलीप बिरुटे

धडो मस्तच. आदोळी सारखो नुस्त्यांच्या रांधपाक फातर पण गरजेचो. मिक्सरात खोबरा वाटूंची 'सोय' असली, तरी त्येका वाटून केल्ल्या साम्बार्‍याची चव नाय :) बाकी नीरपणस आणि घोटां हे शब्द वाचून तुडुंब हळवा झालो.

सोरो-उदाक-बिकणा.

हॅहॅहॅ भारी धडों. नुस्ते हा शब्द आजच पिडां काकांच्या ब्लॉगवर शिकलोय मरें ;-)

यकु, तुझे ग्रह फिरलेत काय, प्रीमो शिव्या देते म्हणायला? खर्‍या कोंकणी शिव्या तुला माहिती नाहीत म्हणून!

तां प्रिमो हे कोकणी बोलते तेव्हा ऐकत रहावे असे वाटते. :d आता बरोबर झाले ना? ;-)

रामदासकाका, गोव्यात हे ३ शब्द आले तरी पुरे! टुरिस्टाना आणखी काही शिकायची गरज नाही! यकु, तुझे ग्रह फिरलेत काय, प्रीमो शिव्या देते म्हणायला? :D खर्‍या कोंकणी शिव्या तुला माहिती नाहीत म्हणून! (शिव्या =गाळयो)

क्लासां सुरु जा़लेंली पळोवन बरें वाटलें. (चुभूदेघे) 'आपल्या एका गोंयकार शेजान्नीन "कुल्ल्यार जाय वे" अशें म्हणून आपणाक गुवळ हाडिल्ली अशें कोण एकली माका सांगताली.' हें म्हाका कळ्ळे ना !!

नाल्ला म्हणजे काय तेवढे समजले नाही. बाकी समजले. माझी कोकणी मैत्रिण बोलते तेही बर्‍यापैकी समजते आणि तिलाही मराठी समजते.;)

भारी धडा. कोकणी भाषा खूप गोड. अगदी फणसासारखी.

मस्तच पूर्वी दूरदर्शनवर महिन्यातून १ दा कोकणी सिनेमा किंवा नाटक लागायची. आणि ´३ दा मराठी. त्याची आठवण झाली. एक शंका कारवारी कोकणी आणि गोव्याच्या कोकणी भाषेत काही फरक आहे का ? पूर्वी एकदा पार्टीत अतुल कसबेकर ,दीपिका पदुकोन हे एकमेकांशी कोकणीतून बोलतांना पाहिल्याचे स्मरते.

धन्यवाद पैसाबाई. आता पुढचा क्लास कधी? आणि कशावर?

ताय गो धडो ब्येस बरो जाला गो!!. बाकी थोड्या लोकांकडेन लक्ष दिवंक जाय अशें दिसतां. नाजाल्यार बोडार मिर्‍यां वाटपाक कमी करची ना हीं भुरगीं. !!!

मला एक सांगा, फातरफेकर म्हणजे काय? फत्तरफोड्या?

दगड फेकणारा असा अर्थ असेल वाट्टे

पैसाताय तुजे बरें जाय गो बाय!

ह्ये क्लास ज्वाईंन केला पायजे.

पैसाताई क्लासचा धागा वर आला आणि आता वाचला. आवडला. असे क्लास इतरांनी कन्नड/ कानडी आणि गुजरातीचे चालू करावेत. चालू घटनांचे विनोदी लेख त्या भाषेतला आला की समजत जाते. मी गुजराती चांदोबा वाचून ७०साली गुजराती वाचायला शिकलो. रत्नागिरी टाईम्समध्ये काही दिवस कुडाळच्या कोकणीत लेख वाटल्याचे आठवते.

कंजुस काकाशी सहमत. त्यानिमीत्त नविन भाषा शिकता येतील.

अहो गोळेसाहेब असे कोणा अनोळखी व्यक्तीचे फोटो त्या व्यक्तीच्या नकळत विनापरवानगी पब्लिक फोरमवर कसे टाकता हो तुम्ही? निदान फोटो तरी काढा.

काका, त्या मुलाचे फोटो काढण्यासाठी आणि इथे ते चिकटवण्यासाठी त्याची परवानगी घेतली आहे का?

काळ बदलला आहे. लॅपटॉपला इंटरनेट, भ्रमनध्वनीला इंटनेट जोडलेले असल्यावर काम असो वा टाइमपास, वेळ असा निघून जातो. आपल्या सोबत सहप्रवास करणार्‍याला महत्त्वाचे काम असेल किंवा नसेल निजेला काळानुरूप त्यानं योग्य साधन निवडलेलं आहे. लॅपटॉप सांभाळणे एक जिकरीचं काम मला वाटतं. टॅब्लेट वगैरे मला त्यापेक्षा चांगला पर्याय वाटतो. अर्थात वापरत नसल्यामुळे त्याचे फायदे तोटे माहिती नाहीत. लॅप्टॉप समोर बसल्यानंतर गालातल्या गालात हसणारे, खो-खो, धो-धो हसणारे, गंभीर होणारे, अस्वस्थ होणारे असे काही नमुने सतत आजूबाजूला कधीतरी दिसत असतात. बाकी, काही असो, प्रसंग मात्र चांगला चिमटीत पकडला आहे. -दिलीप बिरुटे

शिवाय लॅपटॉप हा तसा कठीण आणि मानेला आधारासाठी आवश्य्क तेवढाच जाड असल्याने मान लचकण्याची वगैरे भीती नको. फक्त धन्या आणि वटवाघूळ म्हणतायत तसा तिर्‍हाईताचा फोटो इथे ठेवण्यापेक्षा फोटोची लिंक द्यावी का?

बिरुटे सर आणि पैसाताई आपल्या प्रतिसादांखातर मन:पूर्वक धन्यवाद!

असेल कोणीतरी रात्रभर हापिसात काम करुन घरी चालेल्ला आय टी वाला. आता तरी इतरांना कळेल आय टी मध्ये काम करणे म्हणजे केवळ ए सी मध्ये बसुन टाईम पास करणे नाही. ;-)

लॅपटॉपशिवाय काहीही सामान न घेता प्रवास करणारी व्यक्ति बघून आश्चर्य वाटले. पब्लिक फोरमवर फोटो डकवण्याबद्दलः यात काहीही गैर नाही, जोवर एखाद्याची विनाकारण बदनामी होत नाही तोपर्यंत. बाकी चालूद्यात.

अरे हा धागा लॅपटॉपचा आहे का धन्यवादांचा ?

अहो गोळेसाहेब असे कोणा अनोळखी व्यक्तीचे फोटो त्या व्यक्तीच्या नकळत विनापरवानगी पब्लिक फोरमवर कसे टाकता हो तुम्ही? निदान फोटो तरी काढा.

काका, त्या मुलाचे फोटो काढण्यासाठी आणि इथे ते चिकटवण्यासाठी त्याची परवानगी घेतली आहे का?

काळ बदलला आहे. लॅपटॉपला इंटरनेट, भ्रमनध्वनीला इंटनेट जोडलेले असल्यावर काम असो वा टाइमपास, वेळ असा निघून जातो. आपल्या सोबत सहप्रवास करणार्‍याला महत्त्वाचे काम असेल किंवा नसेल निजेला काळानुरूप त्यानं योग्य साधन निवडलेलं आहे. लॅपटॉप सांभाळणे एक जिकरीचं काम मला वाटतं. टॅब्लेट वगैरे मला त्यापेक्षा चांगला पर्याय वाटतो. अर्थात वापरत नसल्यामुळे त्याचे फायदे तोटे माहिती नाहीत. लॅप्टॉप समोर बसल्यानंतर गालातल्या गालात हसणारे, खो-खो, धो-धो हसणारे, गंभीर होणारे, अस्वस्थ होणारे असे काही नमुने सतत आजूबाजूला कधीतरी दिसत असतात. बाकी, काही असो, प्रसंग मात्र चांगला चिमटीत पकडला आहे. -दिलीप बिरुटे

शिवाय लॅपटॉप हा तसा कठीण आणि मानेला आधारासाठी आवश्य्क तेवढाच जाड असल्याने मान लचकण्याची वगैरे भीती नको. फक्त धन्या आणि वटवाघूळ म्हणतायत तसा तिर्‍हाईताचा फोटो इथे ठेवण्यापेक्षा फोटोची लिंक द्यावी का?

बिरुटे सर आणि पैसाताई आपल्या प्रतिसादांखातर मन:पूर्वक धन्यवाद!

असेल कोणीतरी रात्रभर हापिसात काम करुन घरी चालेल्ला आय टी वाला. आता तरी इतरांना कळेल आय टी मध्ये काम करणे म्हणजे केवळ ए सी मध्ये बसुन टाईम पास करणे नाही. ;-)

लॅपटॉपशिवाय काहीही सामान न घेता प्रवास करणारी व्यक्ति बघून आश्चर्य वाटले. पब्लिक फोरमवर फोटो डकवण्याबद्दलः यात काहीही गैर नाही, जोवर एखाद्याची विनाकारण बदनामी होत नाही तोपर्यंत. बाकी चालूद्यात.

अरे हा धागा लॅपटॉपचा आहे का धन्यवादांचा ?

छान माहिती अमोल केळकर

एका कुशल वैद्यकीय व्यक्तीमत्त्वाची उत्तम ओळख. अवांतर : कोण म्हणतो 'ओक' आडनावाच्या सगळ्याच व्यक्ती अंधश्रद्धाळू असतात? ;)

डॉक्टरांचे लोकसत्तामधील लेख वाचलेले होतेच पण त्यांच्या प्रत्यक्ष व्यक्तिमत्त्वाविषयी सुरेख ओळख करून दिलीत.

नरेंद्र गोळे साहेब, अतिशय उत्तम लेख डॉ. संजय ओक ह्यांचि माहिती अतिशय सुंदर झाली आहे.

डॉ. संजय ओक ह्या विलक्षण व्यक्तिमत्त्वाची ओऴख ह्या लेखाद्वारे करून दिल्याबद्दल श्री. नरेंद्र गोळे ह्यांना अनेकानेक धन्यवाद. फार सुंदर, वाचनिय लेख.

डॉक्टरांचे लोकसत्तामधील लेख वाचलेले होतेच पण त्यांच्या प्रत्यक्ष व्यक्तिमत्त्वाविषयी सुरेख ओळख करून दिलीत. आपला वल्ली नव्हे चौ रा.

खरेच छान माहिती. लोकसत्तामधले लेख वाचताना हा कोणी खूप मोठा माणूस असेल असं वाटायचं.

प्रशासकास न बोललेल्या शब्दांचा अर्थ समजण्याचे, न टाकलेले सुस्कारे ऐकण्याचे आणि अस्फूट अश्रूंना पुसून टाकण्याचे सामर्थ्य असावे असा त्यांचा प्रशासकीय दृष्टीकोन आहे.

त्यांचे लेखन वाचले असेल त्यांना तर हे विधान अगदी पटेल. अवांतरः राजा एडवर्ड स्मृती शुश्रुषालय वाचल्यावर पटकन विचार आला, "अरे पण ते केईम मध्ये होते ना?" :-)

उत्तुंग व्यक्तिमत्त्वाची छान ओळख.

डॉ. संजय ओक हे एक आदरणीय व्यक्तिमत्व आहे. आजच्या जगांत, अपवाद म्हणून देवानेच हे दूत पाठवले असावेत ,सामान्य माणसांसाठी. उत्तम ओळख करुन दिली आहे.

>>राजा एडवर्ड स्मृती शुश्रुषालय के इ एम

डॉ. संजय ओक ह्यांचे लेख लोकसत्तामधून वाचले आहेत. लेखातून ते अनेक विषय फार सहजपणे हाताळतात. त्यांच्या लेखातून त्यांच्या व्यक्तिमत्वाचे कित्येक पैलू उजागर होतात, पण गोळे साहेबांनी फारच छान ओळख करून दिली. धन्यवाद.

छान माहिती दिलीत . मनापासून धन्यवाद.

समर्थ व्यक्तीमत्वाची समर्थपणे करुन दिलेली ओळख आवडली.

नरेंद्र जी, डॉ. संजय ओक त्यांच्या व्यक्तिमत्वाचे पैलू सांगून आपण फारच सुंदर ओळख करून दिली. धन्यवाद.

अमोल केळकर, विसुनाना, वल्ली, निश, प्रभाकरजी, चौकट राजा, सुधीर, मस्त कलंदर, पैसा, तिरशिंगराव, आशु, शिशिर, संतोष जोशी, जाई आणि शशिकांत, आपणा सगळ्यांना प्रतिसादाखातर मनःपूर्वक धन्यवाद!

छान माहिती अमोल केळकर

एका कुशल वैद्यकीय व्यक्तीमत्त्वाची उत्तम ओळख. अवांतर : कोण म्हणतो 'ओक' आडनावाच्या सगळ्याच व्यक्ती अंधश्रद्धाळू असतात? ;)

डॉक्टरांचे लोकसत्तामधील लेख वाचलेले होतेच पण त्यांच्या प्रत्यक्ष व्यक्तिमत्त्वाविषयी सुरेख ओळख करून दिलीत.

नरेंद्र गोळे साहेब, अतिशय उत्तम लेख डॉ. संजय ओक ह्यांचि माहिती अतिशय सुंदर झाली आहे.

डॉ. संजय ओक ह्या विलक्षण व्यक्तिमत्त्वाची ओऴख ह्या लेखाद्वारे करून दिल्याबद्दल श्री. नरेंद्र गोळे ह्यांना अनेकानेक धन्यवाद. फार सुंदर, वाचनिय लेख.

डॉक्टरांचे लोकसत्तामधील लेख वाचलेले होतेच पण त्यांच्या प्रत्यक्ष व्यक्तिमत्त्वाविषयी सुरेख ओळख करून दिलीत. आपला वल्ली नव्हे चौ रा.

खरेच छान माहिती. लोकसत्तामधले लेख वाचताना हा कोणी खूप मोठा माणूस असेल असं वाटायचं.

प्रशासकास न बोललेल्या शब्दांचा अर्थ समजण्याचे, न टाकलेले सुस्कारे ऐकण्याचे आणि अस्फूट अश्रूंना पुसून टाकण्याचे सामर्थ्य असावे असा त्यांचा प्रशासकीय दृष्टीकोन आहे.

त्यांचे लेखन वाचले असेल त्यांना तर हे विधान अगदी पटेल. अवांतरः राजा एडवर्ड स्मृती शुश्रुषालय वाचल्यावर पटकन विचार आला, "अरे पण ते केईम मध्ये होते ना?" :-)

उत्तुंग व्यक्तिमत्त्वाची छान ओळख.

डॉ. संजय ओक हे एक आदरणीय व्यक्तिमत्व आहे. आजच्या जगांत, अपवाद म्हणून देवानेच हे दूत पाठवले असावेत ,सामान्य माणसांसाठी. उत्तम ओळख करुन दिली आहे.

>>राजा एडवर्ड स्मृती शुश्रुषालय के इ एम

डॉ. संजय ओक ह्यांचे लेख लोकसत्तामधून वाचले आहेत. लेखातून ते अनेक विषय फार सहजपणे हाताळतात. त्यांच्या लेखातून त्यांच्या व्यक्तिमत्वाचे कित्येक पैलू उजागर होतात, पण गोळे साहेबांनी फारच छान ओळख करून दिली. धन्यवाद.

छान माहिती दिलीत . मनापासून धन्यवाद.

समर्थ व्यक्तीमत्वाची समर्थपणे करुन दिलेली ओळख आवडली.

नरेंद्र जी, डॉ. संजय ओक त्यांच्या व्यक्तिमत्वाचे पैलू सांगून आपण फारच सुंदर ओळख करून दिली. धन्यवाद.

अमोल केळकर, विसुनाना, वल्ली, निश, प्रभाकरजी, चौकट राजा, सुधीर, मस्त कलंदर, पैसा, तिरशिंगराव, आशु, शिशिर, संतोष जोशी, जाई आणि शशिकांत, आपणा सगळ्यांना प्रतिसादाखातर मनःपूर्वक धन्यवाद!

हे वाक्य सगळ्यात उत्तम.... "मात्र आपल्या वर्तनात, आपणच बांधलेली अशी कटघरे काढायची राहून गेलेली असतील तर मात्र सावध व्हा. ताबडतोब सुयोग्य कृती करा आणि जे आपण जपू, वाढवू इच्छितो त्याच्या विकासाचा मार्ग मोकळा करा." ------ मस्त झालाय लेख...

खूप आवडला. आपण बरेचदा असे पिंजरे कारण नसताना बाळगत असतो हे खरंय.

लेख आणि फोटो आवडला. पण ‍'हिताची निगा' असा शब्दप्रयोग विचित्र मजेदार वाटला. :)

छान झाली आहे.

हे वाक्य सगळ्यात उत्तम.... "मात्र आपल्या वर्तनात, आपणच बांधलेली अशी कटघरे काढायची राहून गेलेली असतील तर मात्र सावध व्हा. ताबडतोब सुयोग्य कृती करा आणि जे आपण जपू, वाढवू इच्छितो त्याच्या विकासाचा मार्ग मोकळा करा." ------ मस्त झालाय लेख...

खूप आवडला. आपण बरेचदा असे पिंजरे कारण नसताना बाळगत असतो हे खरंय.

लेख आणि फोटो आवडला. पण ‍'हिताची निगा' असा शब्दप्रयोग विचित्र मजेदार वाटला. :)

छान झाली आहे.