प्रतिसाद आवडला. पण एकदा वहिनींना वाचायला द्या. जेव्हा ऋग्वेदात हे सूक्त वाचलं तेव्हा सत्य पेटले.बाकी माझी सौ. मी लिहलेले कधीच वाचत नाही. मिसळ पाव नावाचे संकेतस्थळ आहे याबाबत तिला माहिती नाही. माहिती असते तर असा लेख लिहिण्याचा पराक्रम केला नसता.

धन्यवाद काका. मनुने सुरुवातीला नियोगाचे समर्थन केलेले असून नंतर मात्र कठोर धिक्कार केलेला आढळून येतो. देवराद्वा सपिण्डाद्वा स्त्रिया सम्यक्नियुक्तया । प्रजेप्सिताऽऽधिगन्तव्या संतानस्य परिक्षये ॥ विधवायां नियुक्तस्तु घृताक्तो वाग्यतो निशि । एकमुत्पादयेत्पुत्रं न द्वितीयं कथं चन ॥ द्वितीयमेके प्रजनं मन्यन्ते स्त्रीषु तद्विदः । अनिर्वृतं नियोगार्थं पश्यन्तो धर्मतस्तयोः ॥ विधवायां नियोगार्थे निर्वृत्ते तु यथाविधि । निवृत्ते गुरुवत्च स्नुषावत्च वर्तेयातां परस्परम् ॥ नियुक्तौ यौ विधिं हित्वा वर्तेयातां तु कामतः । तावुभौ पतितौ स्यातां स्नुषागगुरुतल्पगौ ॥ नियोगासाठी युक्त केलेला पुरुष विधवेच्या मृत पतीचा बंधू अथवा सगोत्री असावा, पतीकडून अपत्यप्राप्ती शक्य नाही असे सिद्ध झाले तर ती स्त्री दिराशी नियोग करुन पुत्रप्राप्ती करु शकते तसे नसेल तर पतीच्या कुटुंबात असलेल्या कोणत्याही पुरुषाकडुन पुत्रप्राप्ती करवून घेऊ शकते यात काहीही दोष नाही, जो विधवेशी संभोग करण्यास प्राप्त ठरला असेल तो रात्री भेटून तूप लावून एकदाच पुत्रपाप्ती करेल, दुसर्‍यांदा तो तिला भेटणार नाही. नियोगाचा कार्यभाग साध्य झाल्यावर त्या स्त्रीचे त्या पुरुषाशी नाते सासरा सुनेचेच असेल. मनु आता नियोगाचा धिक्कार करताना म्हणतो- नान्यस्मिन् विधवा नारी नियोक्तव्या द्विजातिभिः । अन्यस्मिन् हि नियुञ्जाना धर्मं हन्युः सनातनम् ॥ नोद्वाहिकेषु मन्त्रेषु नियोगः कीर्त्यते क्व चित् । न विवाहविधावुक्तं विधवावेदनं पुनः ॥ अयं द्विजैर्हि विद्वद्भिः पशुधर्मो विगर्हितः । मनुष्याणामपि प्रोक्तो वेने राज्यं प्रशासति ॥ स महीमखिलां भुञ्जन् राजर्षिप्रवरः पुरा । वर्णानां सङ्करं चक्रे कामोपहतचेतनः ॥ ततः प्रभृति यो मोहात्प्रमीतपतिकां स्त्रियम् । नियोजयत्यपत्यार्थं तं विगर्हन्ति साधवः ॥ द्विजांनी एखाद्या विधवेला दुसर्‍या पुरुषाशी नियोह करायला सांगितला तर ते धर्माच्या विरुद्ध होईल. प्राचीन नियमात नियोगाविषयी काहीही लिहिलेले नाही किंवा विधवेच्या पुनर्विवाहाचा देखील उल्लेख नाही. हा नियम पशुधर्मासमान समजत असून वेन राजाच्या राज्यात गाईला देखील लागू होता. ह्या राजर्षी वेनाने वर्णसंकराला मान्यता देऊन सर्वत्र गोंधळ केला होता. त्या वेळेपासून सज्जन पुरुष स्त्रियांना इतरत्र नियोगाद्वारे पुत्रप्राप्तीसाठी पाठवत नाहीत. अर्थात मनु अत्यंत प्रतिगामी असल्याने आणि ही स्मृती तशी अलीकडची (इसवी पू ५०० ते १००) असल्याने यात नियोगाला स्त्रीपुरुष समागम समजणे किंवा नियोगाचा धिक्कार असणे साहजिकच आहे. या उलट प्राचीन भारतीय आर्यावर्तात पुत्रप्राप्तीसाठी नियोगाचे विपुल उल्लेख आढळतात, महाभारतात आदिपर्वात बलि आणि दिर्घतमा ऋषीशी कथा आली आहे. जग्राह चैनं धर्मात्मा बलिः सत्यपराक्रमः | ज्ञात्वा चैनं स वव्रेऽथ पुत्रार्थं मनुजर्षभ || सन्तानार्थं महाभाग भार्यासु मम मानद | पुत्रान्धर्मार्थकुशलानुत्पादयितुमर्हसि || नंतर बलिराजाने संतानप्राप्तीसाठी दीर्घतम्याला घरी बाळगले आणि माझ्या भार्यांचे ठायी धर्मार्थकुशल असे पुत्र कुलसंततीसाठी उत्पन्न करण्यासाठी मी तुमचे परिपालन कर्तो अशी त्याची प्रार्थना केली. सत्यवतीनेही व्यासाला नियोगाद्वारे आपल्या सूनांच्या ठायी पुत्रप्राप्तीसाठी आदेश देऊन कुरुकुलाचा वंश चालूच ठेवला. काही धर्मसूत्रांमध्ये नियोगाविषयक समर्थन तसेच धिक्काराचेही उल्लेख असल्याने नियोग हे सर्वसामान्य नसावे असेच वाटते. कदाचित काळाच्या प्रभावाने वाढलेल्या स्त्री पातिव्रत्याच्या कल्पना, नियोग अयोग्यच आहे समजण्याचे वाढलेले प्रमाण यामुळे नंतरच्या स्मृतींमध्ये हा गोंधळ झालेला दिसून येतो. नियोगाद्वारे झालेल्या पुत्राला 'क्षेत्रज'अशी संज्ञा आहे. उदा. पांडु, धृतराष्ट्र हे व्यासांचे क्षेत्रज पुत्र. कुंतीने कर्णाचा त्याग म्हणजे कर्ण हा नियोगाद्वारे नसून कुमारी स्त्रीद्वारे व्यभिचाराद्वारे झालेल्या पुत्राचा त्याग अशा स्वरुपाचा होता.

परंतु प्रत्यक्ष महाभारतात याला 'नियोग' म्हटले आहे किंवा कसे ?

अर्थातच, पांडुने कुंतीला प्राचीन उदाहरणे देऊन, शिवाय खुद्द स्वतःच्या जन्माचेही उदाहरण देऊन स्पष्टपणे नियोगाची प्रेरणा दिली आणि एखाद्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाकडून पुत्रप्राप्ती करून घेण्याचा आदेश दिला, तेव्हा कुंतीने दुर्वासाकडून मिळालेल्या वरप्रदानाचा उल्लेख करून पांडुच्या संमतीने देवतांकडून पुत्रप्राप्ती करून घेतली. तीन पुत्र उत्पन्न होऊनही पांडुस अजूनही पुत्रमोह सुटेना तेव्हा मात्र कुंतीने ठाम नकार देऊन विविध शास्त्रवचने ऐकवून अधिक पुत्रनिर्मिती करण्यास नकार दिला, तेव्हा माद्रीनेही तो मंत्र घेऊन दोन पुत्रांना जन्म दिला. कर्णजन्म मात्र कुमारी मातेच्या पोटी झाल्याने तो नियोग नव्हताच.

कानीन-कन्या अवस्थेत झालेला, अर्थात कन्येला विवाहापूर्वी झालेला पुत्र असा अर्थ आहे.

पण पुढे काय झाले त्या सहकार्याचे!

पुढे काय? स्वर्गातही मूठ आणि मुठीतच स्वर्ग हे पटवून दिले ना काकांनी पुराव्यासहीत.

पण पुढे काय झाले त्या सहकार्याचे!

कजाग बायकोच्या मुठीत राहण्यापेक्षा मुठीने काम चालवलेले कधीही बरे :) विनोदाचा भाग सोडल्यास बायकोच्या प्रेमळ आग्रहाला संमंती देणे वेगळे आणि तिच्या आक्रस्ताळेपणाला घाबरुन शरणागती पत्करणे वेगळे. पहिल्यात सुख असते पण दुसरे त्रासदायक. आणि स्वतःचे अर्थिक स्वातंत्र्य गमावून हातखर्चाला बायकोपुढे हात पसरणे म्हणजे शरणागतीचा कहर.

नवर्‍याने टाकलीय हिला

Lol... घरातली करती सवरती बाई तु आहेस, तुला घर सांभाळावंच लागणार आहे. थोरली जाउबाई म्हणुन तुला काहितरी करावंच लागेल कि नाही...

प्रतिसाद आवडला. पण एकदा वहिनींना वाचायला द्या. जेव्हा ऋग्वेदात हे सूक्त वाचलं तेव्हा सत्य पेटले.बाकी माझी सौ. मी लिहलेले कधीच वाचत नाही. मिसळ पाव नावाचे संकेतस्थळ आहे याबाबत तिला माहिती नाही. माहिती असते तर असा लेख लिहिण्याचा पराक्रम केला नसता.

धन्यवाद काका. मनुने सुरुवातीला नियोगाचे समर्थन केलेले असून नंतर मात्र कठोर धिक्कार केलेला आढळून येतो. देवराद्वा सपिण्डाद्वा स्त्रिया सम्यक्नियुक्तया । प्रजेप्सिताऽऽधिगन्तव्या संतानस्य परिक्षये ॥ विधवायां नियुक्तस्तु घृताक्तो वाग्यतो निशि । एकमुत्पादयेत्पुत्रं न द्वितीयं कथं चन ॥ द्वितीयमेके प्रजनं मन्यन्ते स्त्रीषु तद्विदः । अनिर्वृतं नियोगार्थं पश्यन्तो धर्मतस्तयोः ॥ विधवायां नियोगार्थे निर्वृत्ते तु यथाविधि । निवृत्ते गुरुवत्च स्नुषावत्च वर्तेयातां परस्परम् ॥ नियुक्तौ यौ विधिं हित्वा वर्तेयातां तु कामतः । तावुभौ पतितौ स्यातां स्नुषागगुरुतल्पगौ ॥ नियोगासाठी युक्त केलेला पुरुष विधवेच्या मृत पतीचा बंधू अथवा सगोत्री असावा, पतीकडून अपत्यप्राप्ती शक्य नाही असे सिद्ध झाले तर ती स्त्री दिराशी नियोग करुन पुत्रप्राप्ती करु शकते तसे नसेल तर पतीच्या कुटुंबात असलेल्या कोणत्याही पुरुषाकडुन पुत्रप्राप्ती करवून घेऊ शकते यात काहीही दोष नाही, जो विधवेशी संभोग करण्यास प्राप्त ठरला असेल तो रात्री भेटून तूप लावून एकदाच पुत्रपाप्ती करेल, दुसर्‍यांदा तो तिला भेटणार नाही. नियोगाचा कार्यभाग साध्य झाल्यावर त्या स्त्रीचे त्या पुरुषाशी नाते सासरा सुनेचेच असेल. मनु आता नियोगाचा धिक्कार करताना म्हणतो- नान्यस्मिन् विधवा नारी नियोक्तव्या द्विजातिभिः । अन्यस्मिन् हि नियुञ्जाना धर्मं हन्युः सनातनम् ॥ नोद्वाहिकेषु मन्त्रेषु नियोगः कीर्त्यते क्व चित् । न विवाहविधावुक्तं विधवावेदनं पुनः ॥ अयं द्विजैर्हि विद्वद्भिः पशुधर्मो विगर्हितः । मनुष्याणामपि प्रोक्तो वेने राज्यं प्रशासति ॥ स महीमखिलां भुञ्जन् राजर्षिप्रवरः पुरा । वर्णानां सङ्करं चक्रे कामोपहतचेतनः ॥ ततः प्रभृति यो मोहात्प्रमीतपतिकां स्त्रियम् । नियोजयत्यपत्यार्थं तं विगर्हन्ति साधवः ॥ द्विजांनी एखाद्या विधवेला दुसर्‍या पुरुषाशी नियोह करायला सांगितला तर ते धर्माच्या विरुद्ध होईल. प्राचीन नियमात नियोगाविषयी काहीही लिहिलेले नाही किंवा विधवेच्या पुनर्विवाहाचा देखील उल्लेख नाही. हा नियम पशुधर्मासमान समजत असून वेन राजाच्या राज्यात गाईला देखील लागू होता. ह्या राजर्षी वेनाने वर्णसंकराला मान्यता देऊन सर्वत्र गोंधळ केला होता. त्या वेळेपासून सज्जन पुरुष स्त्रियांना इतरत्र नियोगाद्वारे पुत्रप्राप्तीसाठी पाठवत नाहीत. अर्थात मनु अत्यंत प्रतिगामी असल्याने आणि ही स्मृती तशी अलीकडची (इसवी पू ५०० ते १००) असल्याने यात नियोगाला स्त्रीपुरुष समागम समजणे किंवा नियोगाचा धिक्कार असणे साहजिकच आहे. या उलट प्राचीन भारतीय आर्यावर्तात पुत्रप्राप्तीसाठी नियोगाचे विपुल उल्लेख आढळतात, महाभारतात आदिपर्वात बलि आणि दिर्घतमा ऋषीशी कथा आली आहे. जग्राह चैनं धर्मात्मा बलिः सत्यपराक्रमः | ज्ञात्वा चैनं स वव्रेऽथ पुत्रार्थं मनुजर्षभ || सन्तानार्थं महाभाग भार्यासु मम मानद | पुत्रान्धर्मार्थकुशलानुत्पादयितुमर्हसि || नंतर बलिराजाने संतानप्राप्तीसाठी दीर्घतम्याला घरी बाळगले आणि माझ्या भार्यांचे ठायी धर्मार्थकुशल असे पुत्र कुलसंततीसाठी उत्पन्न करण्यासाठी मी तुमचे परिपालन कर्तो अशी त्याची प्रार्थना केली. सत्यवतीनेही व्यासाला नियोगाद्वारे आपल्या सूनांच्या ठायी पुत्रप्राप्तीसाठी आदेश देऊन कुरुकुलाचा वंश चालूच ठेवला. काही धर्मसूत्रांमध्ये नियोगाविषयक समर्थन तसेच धिक्काराचेही उल्लेख असल्याने नियोग हे सर्वसामान्य नसावे असेच वाटते. कदाचित काळाच्या प्रभावाने वाढलेल्या स्त्री पातिव्रत्याच्या कल्पना, नियोग अयोग्यच आहे समजण्याचे वाढलेले प्रमाण यामुळे नंतरच्या स्मृतींमध्ये हा गोंधळ झालेला दिसून येतो. नियोगाद्वारे झालेल्या पुत्राला 'क्षेत्रज'अशी संज्ञा आहे. उदा. पांडु, धृतराष्ट्र हे व्यासांचे क्षेत्रज पुत्र. कुंतीने कर्णाचा त्याग म्हणजे कर्ण हा नियोगाद्वारे नसून कुमारी स्त्रीद्वारे व्यभिचाराद्वारे झालेल्या पुत्राचा त्याग अशा स्वरुपाचा होता.

परंतु प्रत्यक्ष महाभारतात याला 'नियोग' म्हटले आहे किंवा कसे ?

अर्थातच, पांडुने कुंतीला प्राचीन उदाहरणे देऊन, शिवाय खुद्द स्वतःच्या जन्माचेही उदाहरण देऊन स्पष्टपणे नियोगाची प्रेरणा दिली आणि एखाद्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाकडून पुत्रप्राप्ती करून घेण्याचा आदेश दिला, तेव्हा कुंतीने दुर्वासाकडून मिळालेल्या वरप्रदानाचा उल्लेख करून पांडुच्या संमतीने देवतांकडून पुत्रप्राप्ती करून घेतली. तीन पुत्र उत्पन्न होऊनही पांडुस अजूनही पुत्रमोह सुटेना तेव्हा मात्र कुंतीने ठाम नकार देऊन विविध शास्त्रवचने ऐकवून अधिक पुत्रनिर्मिती करण्यास नकार दिला, तेव्हा माद्रीनेही तो मंत्र घेऊन दोन पुत्रांना जन्म दिला. कर्णजन्म मात्र कुमारी मातेच्या पोटी झाल्याने तो नियोग नव्हताच.

कानीन-कन्या अवस्थेत झालेला, अर्थात कन्येला विवाहापूर्वी झालेला पुत्र असा अर्थ आहे.

पण पुढे काय झाले त्या सहकार्याचे!

पुढे काय? स्वर्गातही मूठ आणि मुठीतच स्वर्ग हे पटवून दिले ना काकांनी पुराव्यासहीत.

पण पुढे काय झाले त्या सहकार्याचे!

कजाग बायकोच्या मुठीत राहण्यापेक्षा मुठीने काम चालवलेले कधीही बरे :) विनोदाचा भाग सोडल्यास बायकोच्या प्रेमळ आग्रहाला संमंती देणे वेगळे आणि तिच्या आक्रस्ताळेपणाला घाबरुन शरणागती पत्करणे वेगळे. पहिल्यात सुख असते पण दुसरे त्रासदायक. आणि स्वतःचे अर्थिक स्वातंत्र्य गमावून हातखर्चाला बायकोपुढे हात पसरणे म्हणजे शरणागतीचा कहर.

नवर्‍याने टाकलीय हिला

Lol... घरातली करती सवरती बाई तु आहेस, तुला घर सांभाळावंच लागणार आहे. थोरली जाउबाई म्हणुन तुला काहितरी करावंच लागेल कि नाही...

काही कळलाच नाही , लेख कसाही भरकटला आहे. हे एक विडंबन आहे. नवरा बायकोचे नाते इतके घनिष्ट असते की बरेचवेळा आपण हे विसरतो की नात्या शिवाय प्रत्येकाचे आपले स्वतंत्र मत, विश्व,आवड निवड वेगळी असते.त्यात दुसर्‍याची ढवळाढवळ नको वाटते. अगदी एक मताने चालणाऱ्या नवरा किंवा बायकोची सुद्धा.मग थोडी चिडचिड होते. आजच्याच भाषेत कधीतरीच एकमेकाला स्पेस द्यायला हवी. लग्न म्हणजे थ्री लेग रेस. कधीतरी थ्री लेग रेस करता बांधलेले पाय मोकळे करून मुक्त पळावे व पुन्हा एकदा थ्री लेग रेस नव्या जोमाने सुरू करावी. हा विचार धरून हे विडंबन लिहीण्याचा प्रयत्न.

काही कळलाच नाही , लेख कसाही भरकटला आहे. हे एक विडंबन आहे. नवरा बायकोचे नाते इतके घनिष्ट असते की बरेचवेळा आपण हे विसरतो की नात्या शिवाय प्रत्येकाचे आपले स्वतंत्र मत, विश्व,आवड निवड वेगळी असते.त्यात दुसर्‍याची ढवळाढवळ नको वाटते. अगदी एक मताने चालणाऱ्या नवरा किंवा बायकोची सुद्धा.मग थोडी चिडचिड होते. आजच्याच भाषेत कधीतरीच एकमेकाला स्पेस द्यायला हवी. लग्न म्हणजे थ्री लेग रेस. कधीतरी थ्री लेग रेस करता बांधलेले पाय मोकळे करून मुक्त पळावे व पुन्हा एकदा थ्री लेग रेस नव्या जोमाने सुरू करावी. हा विचार धरून हे विडंबन लिहीण्याचा प्रयत्न.

अमूल बटर म्हणजे चैनीची परमावधी. वर चीझ टाकल असेल म्हणजे तर जणू काही यशोदा मातेने श्रीकृष्णाला दिलेला लोण्याचा गोळा असं कौतुक केलं जातं. वैताग आणलाय ह्या लोकांनी.

फक्त 16 वर्षे? किमान ३ पिढ्या हव्यात तरच आम्हाला थापा मारता येतील.

शेपूचा डोसा 😂 भक्ती, ह्याला आणखीन फुलवून स्वतंत्र लेख लिहा... मजा येईल वाचायला 😀

याचा मी चष्मदिद गवाह आहे:) सासवडमध्ये मेन रोडवर एक मिसळीचं हाटील आहे. हाटील म्हणजे हाटीलच! एकदम कळकटलेलं. आता सुधारलंय, पण मूळचा कळकटलेपणा जाणवतोच :D तर, २०१३ मध्ये लग्नाच्या पत्रिका जेजुरीला ठेवून तिथून कोडीत येथे निघालो. मध्ये सासवडमध्ये चुलतभाऊ म्हणाला, की येथे चांगली मिसळ मिळते. तिथे गेलो तर, दारात काही जण सेल्फी घेत होते. आतमध्ये काही लोक मालकाला म्हणत होते की तुमच्यासोबत एक फोटो काढून घ्या आणि हॉटेलात लावा. मालक म्हणाला, ' काय करायचंय? ती पोरं त्याच्या बरोबर इथं फोटो काढत होती, मी बाहेर पाठवलं!' मी म्हणालो, त्याला कुठं तरी पाहिलंय. भाऊ म्हणाला अरे, तो तर बालगंधर्व!! :)

आजकाल गल्लीबोळांत अजून एक जमात खूप फोफावली आहे. केक करून देणार्‍यांची..

अगदी अगदी... चहाच्या पुरापाठोपाठ केकचे ढीग लागलेत. या बिझनेस आयडिया नेमक्या कशा व्हायरल होतात हे कोडं आहे. केकबाबत तर लोक अगदी दुकानाची जागा, लोकॅलिटी, आणि एकूण कसलाच अभ्यास न करता सुरू करून बसलेले दिसतात. आणि फक्त केकच उपलब्ध असतात. की खरोखर आता लोक पूर्वीप्रमाणे फक्त वाढदिवस नाही तर सर्वच प्रसंग सेलिब्रेट करायला लागलेत म्हणून असेल? नावेही खूप फॅन्सी. केक स्टोरी, केक सागा, केक्स अँड बेक्स , केक वॉक, ...,

वैताग आलाय या केकांचा..

उठसूट कुठल्याही प्रसंगी केक कपणाऱ्यांनी खरोखर वैताग आणलाय, त्यामुळेच मागे एका लेखात मी खालील वाक्य लिहिले होते 😂 "पुर्वी वाढदिवसा पुरतां मर्यादीत असलेला हा प्रकार आता बारसे, साखरपुडा, लग्न, लग्नाचा वाढदिवस, उद्घाटन समारंभ, रिटायरमेंट पार्टी अशा कार्यक्रमांत पहायला मिळतोच आहे पण त्यापुढे जाउन काही अतिउत्साही मंडळी अंत्यसंस्काराच्यावेळी स्मशानात आणि तेराव्यालाही केक कापण्याचा पायंडा पाडतील की काय असेही वाटु लागले आहे" असो, मागच्या महिन्यात ख्रिसमससाठी भारतात आलेल्या एका परिचितांच्या एकसष्टाव्या वाढदिवसानिमित्त आयोजित पार्टीला गेलो होतो. 'थीम केक' बनवून घेण्यात यजमानीण बाईंनी आपली कल्पकता(?) अक्षरशः पणाला लावली होती. तीन मजली केक वर 61 हा आकडा अशा काही पद्धतीने उभारला होता की बघणाऱ्यांची दातखीळच बसावी! त्यातला योनीसदृश्य आकार दिलेला 6 चा आकडा त्यांचे प्रतिनिधित्व करत होता तर शिस्नाच्या आकारातला 1 चा आकडा आणि त्याखालचे वृषण अनुक्रमे उत्सवमुर्तींचे आणि त्यांच्या दोन मुलांचे (नावानिशी) प्रतिकात्मक स्वरूप दर्शवत होता. हौसेला मोल नसते हे मान्य! पण आपल्या आचरटपणाचे असे जाहीर प्रदर्शन करून नक्की काय साध्य होत असेल हे अनाकलनीय आहे!

हा हा हा... भारी आहे! पान पराग चाय, ऑम्लेट में फॅण्टा, ओरिओ के पकोडे 😂

अमूल बटर म्हणजे चैनीची परमावधी. वर चीझ टाकल असेल म्हणजे तर जणू काही यशोदा मातेने श्रीकृष्णाला दिलेला लोण्याचा गोळा असं कौतुक केलं जातं. वैताग आणलाय ह्या लोकांनी.

फक्त 16 वर्षे? किमान ३ पिढ्या हव्यात तरच आम्हाला थापा मारता येतील.

शेपूचा डोसा 😂 भक्ती, ह्याला आणखीन फुलवून स्वतंत्र लेख लिहा... मजा येईल वाचायला 😀

याचा मी चष्मदिद गवाह आहे:) सासवडमध्ये मेन रोडवर एक मिसळीचं हाटील आहे. हाटील म्हणजे हाटीलच! एकदम कळकटलेलं. आता सुधारलंय, पण मूळचा कळकटलेपणा जाणवतोच :D तर, २०१३ मध्ये लग्नाच्या पत्रिका जेजुरीला ठेवून तिथून कोडीत येथे निघालो. मध्ये सासवडमध्ये चुलतभाऊ म्हणाला, की येथे चांगली मिसळ मिळते. तिथे गेलो तर, दारात काही जण सेल्फी घेत होते. आतमध्ये काही लोक मालकाला म्हणत होते की तुमच्यासोबत एक फोटो काढून घ्या आणि हॉटेलात लावा. मालक म्हणाला, ' काय करायचंय? ती पोरं त्याच्या बरोबर इथं फोटो काढत होती, मी बाहेर पाठवलं!' मी म्हणालो, त्याला कुठं तरी पाहिलंय. भाऊ म्हणाला अरे, तो तर बालगंधर्व!! :)

आजकाल गल्लीबोळांत अजून एक जमात खूप फोफावली आहे. केक करून देणार्‍यांची..

अगदी अगदी... चहाच्या पुरापाठोपाठ केकचे ढीग लागलेत. या बिझनेस आयडिया नेमक्या कशा व्हायरल होतात हे कोडं आहे. केकबाबत तर लोक अगदी दुकानाची जागा, लोकॅलिटी, आणि एकूण कसलाच अभ्यास न करता सुरू करून बसलेले दिसतात. आणि फक्त केकच उपलब्ध असतात. की खरोखर आता लोक पूर्वीप्रमाणे फक्त वाढदिवस नाही तर सर्वच प्रसंग सेलिब्रेट करायला लागलेत म्हणून असेल? नावेही खूप फॅन्सी. केक स्टोरी, केक सागा, केक्स अँड बेक्स , केक वॉक, ...,

वैताग आलाय या केकांचा..

उठसूट कुठल्याही प्रसंगी केक कपणाऱ्यांनी खरोखर वैताग आणलाय, त्यामुळेच मागे एका लेखात मी खालील वाक्य लिहिले होते 😂 "पुर्वी वाढदिवसा पुरतां मर्यादीत असलेला हा प्रकार आता बारसे, साखरपुडा, लग्न, लग्नाचा वाढदिवस, उद्घाटन समारंभ, रिटायरमेंट पार्टी अशा कार्यक्रमांत पहायला मिळतोच आहे पण त्यापुढे जाउन काही अतिउत्साही मंडळी अंत्यसंस्काराच्यावेळी स्मशानात आणि तेराव्यालाही केक कापण्याचा पायंडा पाडतील की काय असेही वाटु लागले आहे" असो, मागच्या महिन्यात ख्रिसमससाठी भारतात आलेल्या एका परिचितांच्या एकसष्टाव्या वाढदिवसानिमित्त आयोजित पार्टीला गेलो होतो. 'थीम केक' बनवून घेण्यात यजमानीण बाईंनी आपली कल्पकता(?) अक्षरशः पणाला लावली होती. तीन मजली केक वर 61 हा आकडा अशा काही पद्धतीने उभारला होता की बघणाऱ्यांची दातखीळच बसावी! त्यातला योनीसदृश्य आकार दिलेला 6 चा आकडा त्यांचे प्रतिनिधित्व करत होता तर शिस्नाच्या आकारातला 1 चा आकडा आणि त्याखालचे वृषण अनुक्रमे उत्सवमुर्तींचे आणि त्यांच्या दोन मुलांचे (नावानिशी) प्रतिकात्मक स्वरूप दर्शवत होता. हौसेला मोल नसते हे मान्य! पण आपल्या आचरटपणाचे असे जाहीर प्रदर्शन करून नक्की काय साध्य होत असेल हे अनाकलनीय आहे!

हा हा हा... भारी आहे! पान पराग चाय, ऑम्लेट में फॅण्टा, ओरिओ के पकोडे 😂