मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

हे ठिकाण

मिसळपाव दिवाळी अंक - २०२३ - आवाहन

साहित्य संपादक ·

सौंदाळा 13/10/2023 - 18:18
मिपा अपग्रेड झाल्यामुळे यावेळी दिवाळी अंक वेळेवर प्रदर्शित व्हावा ही इच्छा. संपादक मंडळावर पण आता खूपच ताण पडेल त्यामुळे त्यांना आधीच शुभेच्छा. वाट बघतोय.

सरिता बांदेकर 13/10/2023 - 19:14
* Global */ body {background-image:url(https://i.postimg.cc/Y06R0KZp/main-bg.png);color:#000;} hr{border:0;border-top:1px solid #ddd;margin:20px 0} /* Typography */ h1, h2, h3, h4, h5, h6 {font-family: 'Tiro Devanagari Marathi', serif;font-weight:500;text-shadow: 1px 1px rgb(0,0,0,0.2);} h1 {font-size:30px;} h2 {font-size:24px;}h5{font-size:16px;} .col-sm-9 p, .field-item even p, .col-sm-9 li {font-family: 'Poppins', sans-serif; font-size:15px ! important;} .col-sm-9 p {text-align:justify;} .samas {text-align: justify; text-indent: 16px;} .first-letter { font-size: 200%; font-weight:700; color: rgba(2,90,93,2); text-shadow: 1px 2px rgb(0,0,0,0.3);} /* System */ .navbar-fixed-top {background: radial-gradient(ellipse farthest-corner at left top, #FEDB37 0%, #FDB931 8%, #9f7928 30%, #8A6E2F 40%, transparent 80%), radial-gradient(ellipse farthest-corner at right bottom, #FFFFFF 0%, #FFFFAC 8%, #D1B464 25%, #5d4a1f 62.5%, #5d4a1f 100%);margin-bottom:36px; border-bottom:1px solid #333;border-style: groove;box-shadow:0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.2) , 0 2px 5px 0 rgba(0,0,0,.19)} .row {margin-top: 16px;}.col-sm-9{padding:16px;background-color: #FEFEFA;box-shadow:0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.2) , 0 2px 5px 0 rgba(0,0,0,.19)} .node header {border-bottom: 1px solid #ff8000;} .node-info, .node footer{padding:8px;border-left:4px solid #FF5F15;box-shadow:0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.16) , 0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.12);} .node footer ul.links li{border:1px solid rgba(0, 128, 128, .2);background-color:#fff} .panel-default>.panel-heading{color:#111;background-color:#FEFEFA;border-color:#333;border-bottom-color:#008080;}.panel{background-color:#fff} .region-sidebar-second .block-menu ul.menu > li { border-bottom: 1px solid rgba(0, 128, 128, .2);} .jumbotron{display:none} .input-group{display:none!important} .page-header{ padding-top:16px!important; text-align:center;border: background-color: #50C878; color: #ffffff; animation-name: mipa; animation-duration: 8s; animation-delay: 0s; animation-timing-function:ease-in-out; animation-iteration-count: infinite;} @keyframes mipa { from {background-color: #0F52BA;} to {background-color: #FF5F15;} } .field-items img{background-color:#fff;border:1px solid #eee;padding:6px;box-shadow:0 2px 5px 0 rgba(0,0,0,.16) , 0 2px 10px 0 rgba(0,0,0,.12);max-width:100%;height:auto!important}.author-type-posted,.field-items a:link{color:#600} .nav > li > a {font-size:16px;} .col-sm-3 a, .panel-body p, .panel-body li {font-size:16px;font-family: 'Noto Sans',sans-serif;} .navbar-header .logo > img { border-radius: 50%;} /* bottom borders */ .node header, .nav-tabs, .nav-tabs > li.active > a, .nav-tabs > li.active > a:focus, .nav-tabs > li.active > a:hover {border-bottom: 1px solid #008080;} .nav-tabs > li.active > a, .nav-tabs > li.active > a:focus, .nav-tabs > li.active > a:hover {color: #000;cursor: default;background-color: #fff;border: 1px solid #008080;border-bottom-color: transparent;} .col-sm-9 a, .col-sm-3 a, .nav > li > a {color: #004d4d;} .nav-tabs {margin-top:48px;)हल्ली माझ्या कथा कुणी वाचायला ओपन केल्या की हे स्क्रिप्ट दिसतं मग मला माझ्या जवळची कथा त्यांना पाठवावी लागते. त्यामुळे किती तरी कथा मी यावर डकवल्या नाहीत. शिवाय आम्ही उभयतां छान पैकी अमेरिका फिरून आलो.दोन सिनीयर सिटीझन एकटेच फिरतानाच अनुभव शेअर करायचा होता पण या अनुभवामुळे काहीच केलं नाही. त्यामुळे कथा पाठवावी का हा विचार करतेय. जवळपास सगळ्या दिवाळी अंकातल्या माझ्या कथांबाबत हा अनुभव आहे. शिवाय खाली कथा शेअर करण्यासाठी खाली जे ॲाप्शन यायचे ते पण येत नाहीयत.

तुषार काळभोर 14/10/2023 - 07:19
फक्त दिवाळी अंक - २०२२ मधील लेखांना दिसतोय. दिवाळी अंकात असलेल्या सजावटीमुळे काही गडबड झाली असावी. तुमचे (आणि सर्वांचेच) इतर लेख व्यवस्थित पाहता येताहेत.

सरिता बांदेकर 15/10/2023 - 11:32
फक्त २०२३ च्या नाही तर आधीच्या दिवाळी अंकांच्या कथांना पण हीच समस्या आहे. असू देत, काही हरकत नाही. माझ्या इतर दिवाळी अंकातील कथा वाचून मला फोन, पत्रं,मेल येतात त्यांनी विचारणा केल्यावर मी सांगितले तेव्हा मला कळले. होय या काळातसुद्धा मला अंतर्देशी पत्रं आली आहेत. त्यांना माझं सगळं लेखन वाचायचं असतं. तशा दोन कथा मिसळपावसाठी राखून ठेवल्या आहेत , सवयीप्रमाणे. कदाचित नंतर टाकीन.

राजेंद्र मेहेंदळे 14/10/2023 - 11:07
भटकंती म्हणजे मेजवानीच. मग ती स्वतः केलेली असो कि ईतरांनी. दिवाळी अंक जोरदार होण्यासाठी शुभेच्छा. जमल्यास मीही एखादी जिलबी टाकीन म्हणतो.

अमरेंद्र बाहुबली 14/10/2023 - 13:14
आपण पन्हाळगड ते विशाळगड गेलथो त्याची टाका की. किंवा कुठंतरी ट्रेक काढा तिथे फिरून येऊ मग त्ये टाकू.

बिपीन सुरेश सांगळे 21/10/2023 - 10:01
संपादक मंडळ , कथा पाठवण्याचा प्रयत्न करतो. एक विनंती - कथा थोडी मोठी असेल तर चालेल का ? अर्थात , दीर्घकथा नाही . आणि दोन दिवस उशीर झाला तर चालेल का ? कृपया कळावे .

साहित्य संपादक 21/10/2023 - 11:26
>>कथा थोडी मोठी असेल तर चालेल का ? चालेल. >>दोन दिवस उशीर झाला तर चालेल का ? चालेल. दोन किंवा तीन दिवसांची मुदतवाढ दरवर्षी दिली जाते. परंतू दिवाळी अंकासाठी आलेल्या लेखनावर मुद्रितशोधनादी संस्कार करण्यात येत असल्या कारणाने जाहिर केलेल्या मुदतवाढीनंतर आलेले लेखन स्वीकारणे अडचणीचे होते.

साहित्य संपादक 04/11/2023 - 16:09
लेखन पाठवण्यासाठी मुदत दिनांक ७ नोव्हेंबर २०२३ दिवसअखेरपर्यंत वाढवली आहे.

साहित्य संपादक 25/10/2023 - 18:23
तुम्ही मिपावर ज्याप्रमाणे लिहिता तसेच व्यनित लिहुन पाठवु शकता,

चौथा कोनाडा 04/11/2023 - 12:46
लेखन देण्याची मुदत ०४ नोव्हेंबर २०२३ दिवसअखेरपर्यंत. अरे च्या .. बघता बघता शेवटची मुदत आजच येऊन ठेपली की ! दीर्घ लेखन असल्यामुळे एखाद दिवस मुदत वाढवून मिळेल ना ? (लेखनात कमीत कमी मुद्रितशोधनादी संस्कार करावे लागतील या साठी काळजी घेत आहे !)

विजुभाऊ 07/11/2023 - 06:14
व्यनी केला आहे. पण व्यनीवर "Unable to send e-mail. Contact the site administrator if the problem persists. आणि साहित्य संपादक यांना संदेश पाठवला आहे असे दोन्ही मेसेज एकाच वेळेस येत आहेत कन्फ्यूजन होतंय त्यामुळे. लेख ईमेलवरही पाठवलाय

चौथा कोनाडा 08/11/2023 - 09:59
असा मेसेज सर्वच व्यनिना येत आहे. अर्थात साहित्य संपादकांची पोहोच मिळाल्याचा प्रतिसाद मिळाला की आपला लेख तिथे पर्यंत पोहोचला हे स्पष्ट होते.

बिपीन सुरेश सांगळे 05/11/2023 - 23:21
संपादक मंडळ , मिपा दिवाळी अंक २०२३. सस्नेह नमस्कार . सगळ्यात आधी तुम्ही घेत असलेल्या परिश्रमांस सलाम ! तुमच्यामुळे हा दिवाळी अंक साकार होतो आणि रसिकांपर्यंत पोचतो . यात माझंही थोडंसं योगदान . अंकासाठी मी ' इज्जत ' ही कथा पाठवीत आहे . कृपया ती स्वीकारावी ही विनंती . धन्यवाद आणि शुभेच्छा ! बिपीन सांगळे या आय डी वर पाठवली आहे - sahityasampadak डॉट mipa अ‍ॅट gmail डॉट com . कळावे .

सौंदाळा 13/10/2023 - 18:18
मिपा अपग्रेड झाल्यामुळे यावेळी दिवाळी अंक वेळेवर प्रदर्शित व्हावा ही इच्छा. संपादक मंडळावर पण आता खूपच ताण पडेल त्यामुळे त्यांना आधीच शुभेच्छा. वाट बघतोय.

सरिता बांदेकर 13/10/2023 - 19:14
* Global */ body {background-image:url(https://i.postimg.cc/Y06R0KZp/main-bg.png);color:#000;} hr{border:0;border-top:1px solid #ddd;margin:20px 0} /* Typography */ h1, h2, h3, h4, h5, h6 {font-family: 'Tiro Devanagari Marathi', serif;font-weight:500;text-shadow: 1px 1px rgb(0,0,0,0.2);} h1 {font-size:30px;} h2 {font-size:24px;}h5{font-size:16px;} .col-sm-9 p, .field-item even p, .col-sm-9 li {font-family: 'Poppins', sans-serif; font-size:15px ! important;} .col-sm-9 p {text-align:justify;} .samas {text-align: justify; text-indent: 16px;} .first-letter { font-size: 200%; font-weight:700; color: rgba(2,90,93,2); text-shadow: 1px 2px rgb(0,0,0,0.3);} /* System */ .navbar-fixed-top {background: radial-gradient(ellipse farthest-corner at left top, #FEDB37 0%, #FDB931 8%, #9f7928 30%, #8A6E2F 40%, transparent 80%), radial-gradient(ellipse farthest-corner at right bottom, #FFFFFF 0%, #FFFFAC 8%, #D1B464 25%, #5d4a1f 62.5%, #5d4a1f 100%);margin-bottom:36px; border-bottom:1px solid #333;border-style: groove;box-shadow:0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.2) , 0 2px 5px 0 rgba(0,0,0,.19)} .row {margin-top: 16px;}.col-sm-9{padding:16px;background-color: #FEFEFA;box-shadow:0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.2) , 0 2px 5px 0 rgba(0,0,0,.19)} .node header {border-bottom: 1px solid #ff8000;} .node-info, .node footer{padding:8px;border-left:4px solid #FF5F15;box-shadow:0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.16) , 0 2px 4px 0 rgba(0,0,0,.12);} .node footer ul.links li{border:1px solid rgba(0, 128, 128, .2);background-color:#fff} .panel-default>.panel-heading{color:#111;background-color:#FEFEFA;border-color:#333;border-bottom-color:#008080;}.panel{background-color:#fff} .region-sidebar-second .block-menu ul.menu > li { border-bottom: 1px solid rgba(0, 128, 128, .2);} .jumbotron{display:none} .input-group{display:none!important} .page-header{ padding-top:16px!important; text-align:center;border: background-color: #50C878; color: #ffffff; animation-name: mipa; animation-duration: 8s; animation-delay: 0s; animation-timing-function:ease-in-out; animation-iteration-count: infinite;} @keyframes mipa { from {background-color: #0F52BA;} to {background-color: #FF5F15;} } .field-items img{background-color:#fff;border:1px solid #eee;padding:6px;box-shadow:0 2px 5px 0 rgba(0,0,0,.16) , 0 2px 10px 0 rgba(0,0,0,.12);max-width:100%;height:auto!important}.author-type-posted,.field-items a:link{color:#600} .nav > li > a {font-size:16px;} .col-sm-3 a, .panel-body p, .panel-body li {font-size:16px;font-family: 'Noto Sans',sans-serif;} .navbar-header .logo > img { border-radius: 50%;} /* bottom borders */ .node header, .nav-tabs, .nav-tabs > li.active > a, .nav-tabs > li.active > a:focus, .nav-tabs > li.active > a:hover {border-bottom: 1px solid #008080;} .nav-tabs > li.active > a, .nav-tabs > li.active > a:focus, .nav-tabs > li.active > a:hover {color: #000;cursor: default;background-color: #fff;border: 1px solid #008080;border-bottom-color: transparent;} .col-sm-9 a, .col-sm-3 a, .nav > li > a {color: #004d4d;} .nav-tabs {margin-top:48px;)हल्ली माझ्या कथा कुणी वाचायला ओपन केल्या की हे स्क्रिप्ट दिसतं मग मला माझ्या जवळची कथा त्यांना पाठवावी लागते. त्यामुळे किती तरी कथा मी यावर डकवल्या नाहीत. शिवाय आम्ही उभयतां छान पैकी अमेरिका फिरून आलो.दोन सिनीयर सिटीझन एकटेच फिरतानाच अनुभव शेअर करायचा होता पण या अनुभवामुळे काहीच केलं नाही. त्यामुळे कथा पाठवावी का हा विचार करतेय. जवळपास सगळ्या दिवाळी अंकातल्या माझ्या कथांबाबत हा अनुभव आहे. शिवाय खाली कथा शेअर करण्यासाठी खाली जे ॲाप्शन यायचे ते पण येत नाहीयत.

तुषार काळभोर 14/10/2023 - 07:19
फक्त दिवाळी अंक - २०२२ मधील लेखांना दिसतोय. दिवाळी अंकात असलेल्या सजावटीमुळे काही गडबड झाली असावी. तुमचे (आणि सर्वांचेच) इतर लेख व्यवस्थित पाहता येताहेत.

सरिता बांदेकर 15/10/2023 - 11:32
फक्त २०२३ च्या नाही तर आधीच्या दिवाळी अंकांच्या कथांना पण हीच समस्या आहे. असू देत, काही हरकत नाही. माझ्या इतर दिवाळी अंकातील कथा वाचून मला फोन, पत्रं,मेल येतात त्यांनी विचारणा केल्यावर मी सांगितले तेव्हा मला कळले. होय या काळातसुद्धा मला अंतर्देशी पत्रं आली आहेत. त्यांना माझं सगळं लेखन वाचायचं असतं. तशा दोन कथा मिसळपावसाठी राखून ठेवल्या आहेत , सवयीप्रमाणे. कदाचित नंतर टाकीन.

राजेंद्र मेहेंदळे 14/10/2023 - 11:07
भटकंती म्हणजे मेजवानीच. मग ती स्वतः केलेली असो कि ईतरांनी. दिवाळी अंक जोरदार होण्यासाठी शुभेच्छा. जमल्यास मीही एखादी जिलबी टाकीन म्हणतो.

अमरेंद्र बाहुबली 14/10/2023 - 13:14
आपण पन्हाळगड ते विशाळगड गेलथो त्याची टाका की. किंवा कुठंतरी ट्रेक काढा तिथे फिरून येऊ मग त्ये टाकू.

बिपीन सुरेश सांगळे 21/10/2023 - 10:01
संपादक मंडळ , कथा पाठवण्याचा प्रयत्न करतो. एक विनंती - कथा थोडी मोठी असेल तर चालेल का ? अर्थात , दीर्घकथा नाही . आणि दोन दिवस उशीर झाला तर चालेल का ? कृपया कळावे .

साहित्य संपादक 21/10/2023 - 11:26
>>कथा थोडी मोठी असेल तर चालेल का ? चालेल. >>दोन दिवस उशीर झाला तर चालेल का ? चालेल. दोन किंवा तीन दिवसांची मुदतवाढ दरवर्षी दिली जाते. परंतू दिवाळी अंकासाठी आलेल्या लेखनावर मुद्रितशोधनादी संस्कार करण्यात येत असल्या कारणाने जाहिर केलेल्या मुदतवाढीनंतर आलेले लेखन स्वीकारणे अडचणीचे होते.

साहित्य संपादक 04/11/2023 - 16:09
लेखन पाठवण्यासाठी मुदत दिनांक ७ नोव्हेंबर २०२३ दिवसअखेरपर्यंत वाढवली आहे.

साहित्य संपादक 25/10/2023 - 18:23
तुम्ही मिपावर ज्याप्रमाणे लिहिता तसेच व्यनित लिहुन पाठवु शकता,

चौथा कोनाडा 04/11/2023 - 12:46
लेखन देण्याची मुदत ०४ नोव्हेंबर २०२३ दिवसअखेरपर्यंत. अरे च्या .. बघता बघता शेवटची मुदत आजच येऊन ठेपली की ! दीर्घ लेखन असल्यामुळे एखाद दिवस मुदत वाढवून मिळेल ना ? (लेखनात कमीत कमी मुद्रितशोधनादी संस्कार करावे लागतील या साठी काळजी घेत आहे !)

विजुभाऊ 07/11/2023 - 06:14
व्यनी केला आहे. पण व्यनीवर "Unable to send e-mail. Contact the site administrator if the problem persists. आणि साहित्य संपादक यांना संदेश पाठवला आहे असे दोन्ही मेसेज एकाच वेळेस येत आहेत कन्फ्यूजन होतंय त्यामुळे. लेख ईमेलवरही पाठवलाय

चौथा कोनाडा 08/11/2023 - 09:59
असा मेसेज सर्वच व्यनिना येत आहे. अर्थात साहित्य संपादकांची पोहोच मिळाल्याचा प्रतिसाद मिळाला की आपला लेख तिथे पर्यंत पोहोचला हे स्पष्ट होते.

बिपीन सुरेश सांगळे 05/11/2023 - 23:21
संपादक मंडळ , मिपा दिवाळी अंक २०२३. सस्नेह नमस्कार . सगळ्यात आधी तुम्ही घेत असलेल्या परिश्रमांस सलाम ! तुमच्यामुळे हा दिवाळी अंक साकार होतो आणि रसिकांपर्यंत पोचतो . यात माझंही थोडंसं योगदान . अंकासाठी मी ' इज्जत ' ही कथा पाठवीत आहे . कृपया ती स्वीकारावी ही विनंती . धन्यवाद आणि शुभेच्छा ! बिपीन सांगळे या आय डी वर पाठवली आहे - sahityasampadak डॉट mipa अ‍ॅट gmail डॉट com . कळावे .

लेखन पाठवण्यासाठी मुदत दिनांक ७ नोव्हेंबर २०२३ दिवसअखेरपर्यंत वाढवली आहे, याची कृपया नोंद घ्यावी.

 राम राम, मिपाकर. श्रीगणेश लेखमाला पार पडली, की मिपाच्या पडद्यामागील मंडळाला वेध लागतात ते आपल्या मिपा दिवाळी अंकाचे. मराठी आंतरजालावर आणि छापील दिवाळी अंकांचे साहित्य विश्वामधे दिवाळी अंकांची समृद्ध आणि अभिमानास्पद अशी परंपरा आहे. गेल्या अनेक दशकांपासून विविध विषयांना वाहिलेले दर्जेदार दिवाळी अंक दरवर्षी असतात, आपल्याही मिपाचा दिवाळी अंक प्रत्येक वर्षी असतो.
हे ठिकाण
संस्कृती

अमेरिकन रस्ते -२ इंटरचेंज

साहना ·

राजेंद्र मेहेंदळे 30/08/2023 - 13:42
हाही लेख उत्तम. शेवटुन दुसर्‍या चित्रातील राउंड अबाऊट पाहुन पुण्यातील ट्रॅफिक आठवले. असे अनेक राउंड अबाऊट आहेत, जिथे पिक अवर्स मध्ये ४ गाड्या एकमेकांच्या ढु ला तोंड लावुन उभ्या असतात आणि प्रत्येकाला वाटते की दुसरा पुढे सरकला की जागा होईल. आणि तोवर मागचे दुचाकीवाले खच्चुन हॉर्न वाजवत असतात. रच्याकने ईथे हॉर्न वाजवणे अपमान कारक वगैरे अजिबात मानले जात नाही, उलट हॉर्न देउन गाडी कोणाला धडकली तर "काय राव, हॉर्न दिलावता की" अशी बतावणी करता येते. :)

राजेंद्र मेहेंदळे 30/08/2023 - 13:42
हाही लेख उत्तम. शेवटुन दुसर्‍या चित्रातील राउंड अबाऊट पाहुन पुण्यातील ट्रॅफिक आठवले. असे अनेक राउंड अबाऊट आहेत, जिथे पिक अवर्स मध्ये ४ गाड्या एकमेकांच्या ढु ला तोंड लावुन उभ्या असतात आणि प्रत्येकाला वाटते की दुसरा पुढे सरकला की जागा होईल. आणि तोवर मागचे दुचाकीवाले खच्चुन हॉर्न वाजवत असतात. रच्याकने ईथे हॉर्न वाजवणे अपमान कारक वगैरे अजिबात मानले जात नाही, उलट हॉर्न देउन गाडी कोणाला धडकली तर "काय राव, हॉर्न दिलावता की" अशी बतावणी करता येते. :)
अमेरिकेतील रस्ते विविध प्रकारचे आहेत. काही रस्ते हे जास्त अंतर कापण्यासाठी असतात आणि तिथे सिग्नल्स अजीबात असत नाहीत. सिग्नल्स नाहीत तर मग क्रॉस ट्रॅफिक कसे असेल ? नवीन गाड्या त्या रस्त्यावर कश्या येतील किंवा ज्यांना त्या रस्त्यावरून बाहेर जायचे असेल ती मंडळी रास्ता कसा सोडतील ? तुम्हाला मुख्य रस्त्यावरून बाहेर जायचे असेल तर त्याला "एक्सिट" असे म्हणतात. एक्सिट अनेक प्रकारची असतात आणि प्रत्येकाचे आपले असे वैशिष्ट्य असते. हा संपूर्ण विषय ट्रॅफिक इंजिनीरिंग ह्या विषयांत येतो आणि हा विषय सिविल इंजिनीरिंग चा एक भाग आहे.
हे ठिकाण

यकु

उन्मेष दिक्षीत ·

सुनील 27/08/2023 - 07:57
सहमत. अगदी हेच श्रामोंबद्दलही म्हणता येईल.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 27/08/2023 - 08:23
आपल्या आजुबाजुला अनेक लोक असतात. काही वेगळे, गुढ, अतर्क्य, बोलण्यात, लिहिण्यात, त्याचे वेगळे शब्द-अर्थ कशात तरी गुरफटून गेलेले वेगळेच. एक अधिक एक बरोबर दोन असे होत असूनही यांना एक अधिक एक म्हणजे घ्ंटानाद, त्यातून येणारा अद्भुत नाद, लय. अद्भुत तादात्मय असे काही वाटणारे फार थोर असतीलही पण काहींना समुपदेशनाची, योग्य उपचाराची गरज असते, तो केमिकल लोचा असतो, ती मानसिक गड़बड़ असते असे वाटते. अशी माणसं आपल्या लक्षात येतात पण आपलं दुर्लक्ष होतं. -दिलीप बिरुटे

सौंदाळा 28/08/2023 - 14:54
यकु, श्रावण मोडक, भोचक, तात्या, अविनाश कुलकर्णी, चौकट राजा सर्वच जण सक्रिय आणि चांगले लेखक होते. अजुनही अधून मधून त्यांचे लेखन वाचत असतो. अजून कोण मिपाकर आहेत सध्या हयात नसलेले?

सुरिया 28/08/2023 - 15:13
अजून कोण मिपाकर आहेत सध्या हयात नसलेले?
जावेत एकदाचे अशी लै जणांची इच्छा असलेले काहीजण आहेत. . कधी खपतेत कुणास ठाऊक? :(

सुनील 27/08/2023 - 07:57
सहमत. अगदी हेच श्रामोंबद्दलही म्हणता येईल.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 27/08/2023 - 08:23
आपल्या आजुबाजुला अनेक लोक असतात. काही वेगळे, गुढ, अतर्क्य, बोलण्यात, लिहिण्यात, त्याचे वेगळे शब्द-अर्थ कशात तरी गुरफटून गेलेले वेगळेच. एक अधिक एक बरोबर दोन असे होत असूनही यांना एक अधिक एक म्हणजे घ्ंटानाद, त्यातून येणारा अद्भुत नाद, लय. अद्भुत तादात्मय असे काही वाटणारे फार थोर असतीलही पण काहींना समुपदेशनाची, योग्य उपचाराची गरज असते, तो केमिकल लोचा असतो, ती मानसिक गड़बड़ असते असे वाटते. अशी माणसं आपल्या लक्षात येतात पण आपलं दुर्लक्ष होतं. -दिलीप बिरुटे

सौंदाळा 28/08/2023 - 14:54
यकु, श्रावण मोडक, भोचक, तात्या, अविनाश कुलकर्णी, चौकट राजा सर्वच जण सक्रिय आणि चांगले लेखक होते. अजुनही अधून मधून त्यांचे लेखन वाचत असतो. अजून कोण मिपाकर आहेत सध्या हयात नसलेले?

सुरिया 28/08/2023 - 15:13
अजून कोण मिपाकर आहेत सध्या हयात नसलेले?
जावेत एकदाचे अशी लै जणांची इच्छा असलेले काहीजण आहेत. . कधी खपतेत कुणास ठाऊक? :(
मिपावर मनस्वी लिहायचे त्यापैकी एक होता होता म्हणवायचे धजत नाही जे वाट्टेल, ते लिहायचा ! भेटणे न भेटणे वेगळे , पण स्पर्श करून गेला यकु कुठे गेला ? परिक्रमा असो , हलके फुलके लेख असोत , कन्फेशन असो नाही तर आणी काही जे वाट्टेल, ते लिहायचा यकु कुठे गेला ट्रिब्युट - उन्मेष
हे ठिकाण
प्रकटन

(मातीचे पाय - मोकलाया वर्जन)

गड्डा झब्बू ·

चांदणे संदीप 10/07/2023 - 13:58
एखाद्या कवितेला विनोदी करायचं असेल तर मोकलाया मोल्ड फिट आणि हिट आहे. :) सं - दी - प

चांदणे संदीप 10/07/2023 - 13:58
एखाद्या कवितेला विनोदी करायचं असेल तर मोकलाया मोल्ड फिट आणि हिट आहे. :) सं - दी - प
प्रेर्ना - मातीचे पाय पयन स्प्र्शुन अले ते हत मलले होते लक्क उमग्ले तेवहा ते पय मतिचे होते मि केवल पहत होतो पयन्च्य खल्चि धुल ति ललतस लववि हे एकच मथि खुल मि इथ्वर पहुन अलो पौल्खुना विर्नर्या अधि कुन्वत, मगुन कप्ति विकत हस्नर्या अत पुन्ह चलवे पुधे, कि परत फिर्वे? सोस न-लयक पयन्चे पुसुन अव्घे तकवे? प्रेमल श्ब्दन्चि ओल मनत र्झिपत नहि व्हवे नत्मस्त्क पयहि दिसत नहि ते सरेच निगुन गेले जे पय दरवे सुच्ले मतिचे पत मत्कट मगे मज्यसह उर्ले टंकनीक चमनगोटा दाढिमिशि श्निवार ०८/०७/२०२३
हे ठिकाण
धोरण
मांडणी
वावर
संस्कृती
कला
नृत्य
नाट्य
संगीत
धर्म
पाकक्रिया
इतिहास
वाङ्मय
कथा
बालकथा
कविता
चारोळ्या
प्रेमकाव्य
बालगीत
मुक्तक
विडंबन
गझल
भाषा
उखाणे
प्रतिशब्द
म्हणी
वाक्प्रचार
व्याकरण
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
सुभाषिते
विनोद
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
तंत्र
आईस्क्रीम
आरोग्य
इंदुरी
उपहाराचे पदार्थ
ओली चटणी
औषधी पाककृती
कालवण
कैरीचे पदार्थ
कोल्हापुरी
खरवस
चिकन
मटणाच्या पाककृती
मिसळ
मेक्सिकन
औषधोपचार
वन डिश मील
वाईन
सिंधी पाककृती
गुंतवणूक
फलज्योतिष
सामुद्रिक
कृष्णमुर्ती
राजकारण
मौजमजा
स्थिरचित्र
( flying Kiss )
bocheghol
eggs
ghol khanu varangi
kumbhe ghaat
miss you!
raghi laddu
Ragi shengole
sahyadritil shabdchitre
vidamban
अदभूत
अनर्थशास्त्र
अभय-काव्य
अविश्वसनीय
अहिराणी
आता मला वाटते भिती
आनंदकंद वृत्त
आयुष्याच्या वाटेवर
आरोग्यदायी पाककृती
आशादायक
कधी कधी निसर्गाला सुद्धा रंग खेळण्याचा मोह आवरत नाही आणि मग सुरु होते रंगांची किमया मनाला प्रसन्न करणारी
कवळी
काणकोण
काहीच्या काही कविता
कैच्याकैकविता
कोडाईकनाल
कोळीगीत
खान्देशी
गट्टे बिर्याणी
गरम पाण्याचे कुंड
गुलमोहर मोहरतो तेव्हा
गोभी मुसल्लम
घे भरारी
जिलबी
झाडीबोली
दख्खनची राणी
देशभक्ति
नागपुरी तडका
नाचणी पुट्टू spicy
पर्ससहित अंग काढून घेणे
प्रेम कविता
बळीराजाला श्रद्धांजली
बालसाहित्य
भक्ति गीत
भावकविता
भिजून भिजून गात्री
भूछत्री
मदारी
मनमेघ
मराठीचे श्लोक
मार्गदर्शन
मालीबाला वृत्त
मिक्स फ्रुट जॅम
मुक्त कविता
रतीबाच्या कविता
रोमांचकारी.
लाल कानशील
लावणी
वाङ्मयशेती
विडम्बन
विराणी
वृत्तबद्ध कविता
शृंगार
श्लोक
षंढ सरकारचा ( कुठलेही असो ) निषेध
समुहगीत
सांत्वना
सारंगिया
स्वरकाफिया
भयानक
हास्य
बिभत्स
करुण
वीररस
अद्भुतरस
रौद्ररस
शांतरस

पाऊस

बिपीन सुरेश सांगळे ·

बिपीन सुरेश सांगळे 02/07/2023 - 12:30
वाचक मंडळी नमस्कार . मी फारसा सक्रिय राहू शकत नाही . इतर लेखकांच्या कृतींना किंवा माझ्या लेखनावरच्या अभिप्रायांना योग्य वेळी प्रतिसाद देऊ शकत नाही . नंतर फार उशीर झालेला असतो . हा माझा दोष आहे . तरी क्षमा असावी . धन्यवाद .

कर्नलतपस्वी 02/07/2023 - 13:06
सांगते भौ,मागच्या कट्ट्यानंतर आजच दिसलात. पाऊस वाजतो दारी हलकेच निथळती सुर.... पावसाचा दोष आहे. आठवतात कुणाला कागदाच्या होड्या तर कुणाला भज्यांच्या गाड्या.

बिपीन सुरेश सांगळे 02/07/2023 - 12:30
वाचक मंडळी नमस्कार . मी फारसा सक्रिय राहू शकत नाही . इतर लेखकांच्या कृतींना किंवा माझ्या लेखनावरच्या अभिप्रायांना योग्य वेळी प्रतिसाद देऊ शकत नाही . नंतर फार उशीर झालेला असतो . हा माझा दोष आहे . तरी क्षमा असावी . धन्यवाद .

कर्नलतपस्वी 02/07/2023 - 13:06
सांगते भौ,मागच्या कट्ट्यानंतर आजच दिसलात. पाऊस वाजतो दारी हलकेच निथळती सुर.... पावसाचा दोष आहे. आठवतात कुणाला कागदाच्या होड्या तर कुणाला भज्यांच्या गाड्या.
पाऊस ---------------------------------- आई गं सरसर पाऊस आला गं जाऊ दे भिजायला गं क्षणात ऊन कुठे लपलं जोरदार वारं हे सुटलं वास भारी मातीला गं जाऊ दे भिजायला गं शेजारची पोरं अंगणात फेर धरुनी रिंगणात जाऊ दे फेर धरायला गं जाऊ दे भिजायला गं पाण्याच्या झाल्या नद्या सोडू गं त्यात होड्या दे ना कागद करायला गं जाऊ दे भिजायला गं बरं ऐकतो मी तुझं जातो छत्री घेऊन पण बाहेर नेऊन मी बंदच ती करेन नाहीतर तूच चल भिजायला गं मस्त मस्त धारा झेलायला गं --------------------------------------------------
हे ठिकाण
Nisarg

एका नोटेची छोटी गोष्ट…

नीळा ·

कंजूस 03/06/2023 - 18:14
काही पन्नासच्या जुन्या मोठ्या आकाराच्या नोटा ज्यावर नोट छापलेल्या वर्षाचा आकडा नाही त्या बाद आहेत. एका दुकानदाराने ती नोट घेतल्याबरोबर लगेच सांगितले की ही बाद आहे. आणि का ते दाखवले. "बँकेतूनच या नोटा आणल्याचं आणतो बदलून." "दुसरी देतो." "नको घेतो आम्ही."

शशिकांत ओक 04/06/2023 - 12:50
२००० च्या गुलाबी नोटांची फारकत होणार आहे. काहींना उसासे टाकत अलविदा म्हणायला लागेल... गुलाबी नोटांची तक्रार आहे की आम्हाला दाबून ठेवतात. बाहेरची हवा लागू देत नाहीत! रिझर्व बँकेच्या मार्फत छापलेल्या नोटा चलनात आणायला चार्टर्ड प्लेन मधून वेगवेगळ्या शाखांत पाठवल्या जातात... म्हणजे ज्यांचे खाते आहे त्यांनाच आपल्या जमा रकमेतून उचल करताना या नोटा लोकांच्या हातात जातात... असे असले तर मग तळघरात किंवा कॉटखाली, बाथरूममध्ये नोटांची थप्पी लागते ते चलन त्यांना कुठून उपलब्ध होते?

अहिरावण 05/06/2023 - 14:45
बँकेत आपण कायदा दाखवला, तक्रार करतो पोच द्या असे म्हटले की काम होते असे अनेकदा स्वानुभावाने आढळले आहे. ग्राहकांना छळण्यात कर्मचार्यांना काय आसुरी आनंद वाटतो ते समजत नाही, पण फार मोठा तीर मारला असे त्यांना वाटते.

कंजूस 03/06/2023 - 18:14
काही पन्नासच्या जुन्या मोठ्या आकाराच्या नोटा ज्यावर नोट छापलेल्या वर्षाचा आकडा नाही त्या बाद आहेत. एका दुकानदाराने ती नोट घेतल्याबरोबर लगेच सांगितले की ही बाद आहे. आणि का ते दाखवले. "बँकेतूनच या नोटा आणल्याचं आणतो बदलून." "दुसरी देतो." "नको घेतो आम्ही."

शशिकांत ओक 04/06/2023 - 12:50
२००० च्या गुलाबी नोटांची फारकत होणार आहे. काहींना उसासे टाकत अलविदा म्हणायला लागेल... गुलाबी नोटांची तक्रार आहे की आम्हाला दाबून ठेवतात. बाहेरची हवा लागू देत नाहीत! रिझर्व बँकेच्या मार्फत छापलेल्या नोटा चलनात आणायला चार्टर्ड प्लेन मधून वेगवेगळ्या शाखांत पाठवल्या जातात... म्हणजे ज्यांचे खाते आहे त्यांनाच आपल्या जमा रकमेतून उचल करताना या नोटा लोकांच्या हातात जातात... असे असले तर मग तळघरात किंवा कॉटखाली, बाथरूममध्ये नोटांची थप्पी लागते ते चलन त्यांना कुठून उपलब्ध होते?

अहिरावण 05/06/2023 - 14:45
बँकेत आपण कायदा दाखवला, तक्रार करतो पोच द्या असे म्हटले की काम होते असे अनेकदा स्वानुभावाने आढळले आहे. ग्राहकांना छळण्यात कर्मचार्यांना काय आसुरी आनंद वाटतो ते समजत नाही, पण फार मोठा तीर मारला असे त्यांना वाटते.
एका नोटेची छोटी गोष्ट….. एक पाचशेची नोट बरेच दिवस पाकिटातहोती. कुठून आली माहित नाही. अजिबात फाटली नव्हती पण बहुतेक धुतली गेल्यामुळे पुसट झाली होती बऱ्याच ठिकाणी चालवायचा प्रयत्न केला पण कोणी घेतच नव्हता बँकेच्या डिपॉझिट मशीन मध्ये देखील भरायचा प्रयत्न केला पण तीथेही रिजेक्ट झाली.. मग शेवटी ज्या राष्ट्रीयकृत बँकेत माझे खाते आहे तीथे गेलो. आधी शीस्तीत रांगेतून जाऊन कशिअर कडे नोट बदलून मागीतली…त्याने नकार दिला. मग त्याला म्हंटले माझ्या खात्यात जमा कर…तर ही नोट चालणार नाही….घाटकोपर ला जाऊन बदला असा सल्ला मीळाला.
हे ठिकाण
प्रकटन

मिपा संस्थापक, श्री तात्या अभ्यंकर, यांना श्रध्दांजली - पुण्यतिथी ४

Trump ·

चंद्रसूर्यकुमार 25/05/2023 - 14:52
मिपा ची सुरवात का आणि कशी झाली? तात्या अभ्यंकर यांनी काय म्हणून हे संस्थळ निर्माण केले? यावर प्रकाश टाकावा ही विनंती करतो.
मायबोली हे मराठीतले सगळ्यात पहिले संकेतस्थळ. ते १९९६ मध्ये सुरू झाले. त्यानंतर काही वर्षांनी मनोगत हे संकेतस्थळ सुरू झाले. मिपावरील बरीच जुनी मंडळी सुरवातीला मनोगतवर बघितली होती. आता त्यापैकी बरेचसे मिपावरही सक्रीय नाहीत. मी मे-जून २००६ दरम्यान कधीतरी मनोगतचा सदस्य झालो. मनोगत जर २००६ मध्ये होते तसे चालू राहिले असते तर कदाचित मिपाची स्थापनाच झाली नसती. मी सदस्य झाल्यानंतर पहिले ७-८ महिने सगळे छान चालू असलेले तिथे बघितले. पण फेब्रुवारी २००७ च्या सुमारास मनोगतचे संस्थापक वेलणकर यांनी कोणत्याही प्रतिसादाला प्रशासकीय मंजुरी हे अनाकलनीय धोरण सुरू केले. म्हणजे एखाद्याला कोणत्याही लेखावर प्रतिसाद किंवा दुसर्‍या प्रतिसादाला उपप्रतिसाद द्यायचा असेल तर ते लिहायचे आणि प्रशासकांनी तो प्रतिसाद प्रसिध्द करायला परवानगी दिली तरच तो प्रसिध्द होणार. या प्रकारात सगळी मजाच आणि उत्स्फूर्तता गेली. प्रशासकीय परवानगी यायला १०-१२ तास लागायचे. अनेक वादविवाद तिथल्या तिथे प्रतिसाद आले तरच रंगतात. असे १०-१२ तास थांबून राहिले तर मजा नाही. त्या धोरणाविरूध्द तात्यांनी एक लेख लिहिला होता. तात्यांच्या खास शैलीतील तो लेख होता. तो लेख कोणतेही कारण न देता नाकारला गेला. तो लेख नंतर तात्यांनी त्यांच्या ब्लॉगवर http://tatya7.blogspot.com/2007/02/blog-post_20.html वर प्रसिध्द केला. त्याच्या दुसर्‍या दिवशी तात्यांनी आपले मनोगतवरील खाते बंद करावे अशी विनंती केली. मनोगत संस्थापकांनी ती विनंती लगोलग मान्य केली आणि तात्यांचे खाते बंद करून टाकले. त्यानंतर तात्यांनी इरेला पेटून मिसळपावची स्थापना केली. मधल्या काळात तात्या मनोगत सोडून उपक्रमवर लिहायचे. मिपावर बराच काळ सक्रीय असलेले अनेक सदस्य त्यावेळेस मनोगतवरून उपक्रमवर गेले होते. मी पण त्यातलाच एक होतो. मग मिपा सुरू झाल्यावर सगळे मिपावर आले. मनोगत हे माझे पहिले प्रेम आहे असे तात्या नेहमी म्हणायचे. खरोखरच त्यावेळेस त्यांनी मनोगतवर तसेच प्रेम केले होते. माझ्या माहितीप्रमाणे मुंबई-ठाणे परिसरातील मनोगतचा पहिला कट्टा तात्यांनीच भरवला होता आणि त्यावेळेस सगळ्यांनी आमरस हादडला होता. त्या कट्ट्याचे फोटोही मनोगतवर टाकले होते. मनोगतवरील प्रशासकीय धोरणांमुळे (खरं तर प्रशासकीय चक्रमपणामुळे) त्या संकेतस्थळाची पूर्ण रया गेली. आता ते संकेतस्थळ रडतखडत चालू आहे. आठवड्यातून एखादा प्रतिसाद कधीतरी आला तर येतो. असो. तात्यांना श्रध्दांजली.

चौथा कोनाडा 13/09/2023 - 14:55
चालू असावं असं वाटतंय... कारण लेटेस्ट प्रकाशित झालेला लेख ( https://www.manogat.com/index.php/node/26842 )३० ऑगस्टचा दिसतो आहे !

सर्वसाक्षी 25/05/2023 - 14:50
एक अफलातून व्यक्तिमत्त्व. आमची ओळख मनोगत वरची, पुढे मैत्री जमली. कट्टे झाले, ठाण्यात गाठीभेटी झाल्या. तात्यांनी स्वतंत्र संकेतस्थळ निर्माण करायचं ठरवलं आणि केली. मिपा सुरू झाल्यानंतर मी काही काळपर्यंत दाखल झालो नव्हतो. एकदा तात्याचा फोन आला, म्हणाला काय ***** माणूस आहेस! माझा गाववाला असून सदस्य होतं नाहीस म्हणजे काय? मी म्हणालो की मनोगत वाले आयडी घेऊन इथे लोक दाखल झाले आहेत असं ऐकून आहे. ताबडतोब उत्तर: दिला तुला तुझा मनोगत आयडी. तात्या ने परवलीचा शब्द मेल केला. मी तेव्हा काही दिवस पुण्यात गेलो होतो, परत आल्यावर विसरून गेलो. दोन दिवसांनी संध्याकाळी परत तात्यांचा फोन. मी गाडी चालवत होतो. मी तात्याला म्हणालो की घरी जाताच मेल उघडतो, परवलीचा शब्द वाचतो आणि दाखल होतो. तात्या उलट ओरडला, लाव गाडी बाजूला आणि साईन खर; परवलीचा शब्द चंद्रशेखर! तात्या म्हणजे धमाल माणूस. अचानक गालबोट लागलं आणि दिवस फिरले. घडू नये ते घडले. तात्या जायच्या दोनेक वर्षे आधी रामदास शेठचा फोन आला, म्हणाले आज तात्याचा वाढदिवस आहे. आम्ही तो दिवस साजरा करायचं ठरवलं. तात्या नको म्हणत होता पण आम्ही हट्टाला पेटलो. मी, रामदास, संतोष आणि तात्या. ती अखेरची भेट.

कर्नलतपस्वी 25/05/2023 - 18:25
आदरांजली. उमेदीची सर्व वर्षे महाराष्ट्रा बाहेर गेली. पुर्ण निवृत्तीनंतर पुन्हा एकदा मराठी ओढ लागली. शोधता शोधता मिपा सापडले. सुरवातीपासूनचे साहित्य वाचण्यास सुरवात केली. वाटले इथे लवकर यायला पाहिजे होते. तात्यांच्या लेखनातून व प्रतिसादांतून तात्यांचे व्यक्तीमत्व थोडेसे कळाले. पुनश्च आदरांजली व धन्यवाद.

चौथा कोनाडा 25/05/2023 - 22:56
'रेड लाईट डायरीज'चं विश्व शब्दबद्ध करण्याची प्रेरणा देणारा माझा मित्र तात्या अभ्यंकर आज अनंताच्या प्रवासास निघून गेला... त्याचं दिलखुलास मनमौजी बेभान जगणं कुठल्याही फंद्यात गुंतणं शक्य नव्हतं. भीमसेन जोशी ते बाबूजी आणि फोरास रोड ते गंगूबाई हनगल असा त्याचा अस्ताव्यस्त कॅनव्हास होता. त्यानं आयुष्यात अनेक चढउतार पाहिले. आधी अनेकांनी त्याला फसवलं. नंतर त्यानं अनेकांना चकवलं. त्यातूनच त्याला अनेकांचं देणं झालं. त्यात तो झुरु लागला. आपल्याला झाल्याला ओझ्याची टोचणी त्याला लागून राहिली. त्यामुळेच मोरपीसाची लेखणी असूनही व्यसनांच्या आहारी गेला. तात्याची वृद्ध आजारी आई हा त्याचा वीक पॉईंट होता. तो कट्टर बाळासाहेब ठाकरेप्रेमी शिवसैनिक होता. अखेरच्या काळात त्याचा सेलफोन नॉट रिचेबल होता. पानाफुलावर प्रेम करणारा तात्या रशियन टेनिस सम्राज्ञी मारिया शारापोवा हिचा भक्त होता. स्त्री सौंदर्यावर खुलून लिहिणारया तात्याच्या लिखाणात वासनेचा लवलेश नसे. तो अस्सल गजलप्रेमी होता. इथल्या अनेक बोरुबहाद्दर कारकुनी छाप व नित्यनेमाने बुंदी पाडणारया लेखकांहून तो कैकपटीने सरस होता. मात्र त्याचं चीज कधी झालं नाही. किंबहुना तो ही या बाबतीत बेफिकीर होता. तसा तर तो जिंदगीभर बेफिकीर होता. पण माणूस अस्सल बावनकशी जिंदादिल होता.. मधुबालेचा आजन्म अविवाहित चाहता होता. पोस्टच्या अखेरीस त्याच्या नावाची दिलखुलास टॅगलाईन असे. कुणाचीही टोपी उडवण्यात माहिर असलेला तात्या स्वतःचीच खिल्ली उडवण्यात एक्सपर्ट होता. बादशाहीतल्या जेवणाच्या त्याच्या पोस्ट्स त्याच्यातल्या खवय्याची जाणीव करून देण्यास पुरेशा होत्या. त्याच्याशी जेंव्हा जेंव्हा भेटलो तेंव्हा तेंव्हा त्याचं ते पाठीवरून प्रेमानं हात फिरवणं खूप भारी वाटायचं. फटकळ स्वभावामुळे अस्सल जिंदगी लपवण्यासाठी मुखवट्याआड जगणं त्याला जमलं नाही. त्यामुळे त्याची वाताहत झाली. त्याचं जाणं हूरहूर लावून गेलं. ज्या सोशल मीडियानं त्याला नावलौकिक दिला त्यानंच बदनामीही दिली. इनबॉक्समध्ये डोकावणारा, लिखाणावर प्रेम करणारा, चुकांची दुरुस्ती करणारा मित्र मी गमावलाय. काही महिन्यांपूर्वी त्याला देणी फेडण्यासाठी हवे असलेले पैसे द्यावेत असे वाटले होते. पण तितके तर माझ्याकडेही नव्हते. मित्रा तुझी निकड भागवू शकलो नाही याचं आता शल्य वाटतं. कोणत्या तोंडाने तुला श्रद्धांजली वाहू? इथे फेसबुकवर तुला श्रद्धांजली वाहणारयांचा पूर येईल. तितक्याच लोकांनी तुला मदत केली असती तर तू वाचला असतास का? पुढे जाऊन तुझ्या सवयी तु बदलल्या असत्या का? असे अनेक प्रश्न मागे ठेवून जाताना माझ्या मनाला अपराधीपणाची सल लावून तू निघून गेलास. माझ्या गावाकडे येऊन आषाढातल्या पावसात भिजत, गाणी म्हणायचं तुझं स्वप्न इतक्या अकाली विरुन जाईल असं वाटलं नव्हतं.. निदान तुझा उर्वरित प्रवास तरी सुखाचा होवो.. - समीर गायकवाड. ************* समीर बापू गायकवाड मनोगत देण्याचा मोह मला आवरता आला नाही. स्व तात्या अभ्यंकर यांस भावपुर्ण श्रद्धांजली.

मदनबाण 26/05/2023 - 08:26
तात्या उर्फ विसोबा खेचर... बंड करुन आणि त्यांच्याच शब्दात सगळ्यांना फाट्यावर मारुन स्व्तःच मराठी संकेतस्थळ उभारण्याचे स्वप्न पाहणारा आणि ते पूर्ण करणारा व्यक्ती. तात्या नसता तर मिपा देखील आज दिसलं नसतं.जालावर जी विलक्षण आणि वादग्रस्त मंडळी वावरुन गेली त्यापैकी तात्या एक... अंमळ आणि फोकलीच्या हे त्यांचे सगळ्यात आवडते शब्द होते... रोज काहीतरी करुन लिहुन, मिपाला जिवंतपणा देण्याचे कार्य ते फार आवडीने करीत... त्यांच्याशी भरपुर गप्पा झाल्या आणि भेटी-गाठी देखील. त्यांच्या आयुष्याचा शेवटचा काळ आणि शेवट तसा व्हायला नको होता इतके मात्र मला मनापासुन वाटते. तात्या अभ्यंकर यांस भावपुर्ण श्रद्धांजली _/\_

मदनबाण.....

कानडाऊ योगेशु 26/05/2023 - 18:01
अजुन एक म्हणजे सुंदर ललनांचा फोटो टाकुन त्याखाली "ही आमची अमुक तमुक हिच्यावर आमचा फार जीव" असे लिहिणे ही ही तात्यांची एक खास सवय होती..

सागरसाथी 29/07/2023 - 19:29
तात्या आणि त्यांच्या मित्रमंडळीला एकदाच भेटलो होते, फोनवरुन संपर्क होत होता, त्यांना आमच्या घरी राहायला यायचे होते ते राहूनच गेले.

केदार पाटणकर 15/09/2023 - 13:22
तात्यांचे लेखन वाचले आहे. वाचताक्षणी आवडले. लेखनातूनच त्यांचे पैलू समजले. त्यांना भेटता आले नाही, हे शल्य राहीलच. तात्यांना मी आदरांजली वाहतो. एक अवलिया हेच नाव त्यांना अचूक आहे.

चंद्रसूर्यकुमार 25/05/2023 - 14:52
मिपा ची सुरवात का आणि कशी झाली? तात्या अभ्यंकर यांनी काय म्हणून हे संस्थळ निर्माण केले? यावर प्रकाश टाकावा ही विनंती करतो.
मायबोली हे मराठीतले सगळ्यात पहिले संकेतस्थळ. ते १९९६ मध्ये सुरू झाले. त्यानंतर काही वर्षांनी मनोगत हे संकेतस्थळ सुरू झाले. मिपावरील बरीच जुनी मंडळी सुरवातीला मनोगतवर बघितली होती. आता त्यापैकी बरेचसे मिपावरही सक्रीय नाहीत. मी मे-जून २००६ दरम्यान कधीतरी मनोगतचा सदस्य झालो. मनोगत जर २००६ मध्ये होते तसे चालू राहिले असते तर कदाचित मिपाची स्थापनाच झाली नसती. मी सदस्य झाल्यानंतर पहिले ७-८ महिने सगळे छान चालू असलेले तिथे बघितले. पण फेब्रुवारी २००७ च्या सुमारास मनोगतचे संस्थापक वेलणकर यांनी कोणत्याही प्रतिसादाला प्रशासकीय मंजुरी हे अनाकलनीय धोरण सुरू केले. म्हणजे एखाद्याला कोणत्याही लेखावर प्रतिसाद किंवा दुसर्‍या प्रतिसादाला उपप्रतिसाद द्यायचा असेल तर ते लिहायचे आणि प्रशासकांनी तो प्रतिसाद प्रसिध्द करायला परवानगी दिली तरच तो प्रसिध्द होणार. या प्रकारात सगळी मजाच आणि उत्स्फूर्तता गेली. प्रशासकीय परवानगी यायला १०-१२ तास लागायचे. अनेक वादविवाद तिथल्या तिथे प्रतिसाद आले तरच रंगतात. असे १०-१२ तास थांबून राहिले तर मजा नाही. त्या धोरणाविरूध्द तात्यांनी एक लेख लिहिला होता. तात्यांच्या खास शैलीतील तो लेख होता. तो लेख कोणतेही कारण न देता नाकारला गेला. तो लेख नंतर तात्यांनी त्यांच्या ब्लॉगवर http://tatya7.blogspot.com/2007/02/blog-post_20.html वर प्रसिध्द केला. त्याच्या दुसर्‍या दिवशी तात्यांनी आपले मनोगतवरील खाते बंद करावे अशी विनंती केली. मनोगत संस्थापकांनी ती विनंती लगोलग मान्य केली आणि तात्यांचे खाते बंद करून टाकले. त्यानंतर तात्यांनी इरेला पेटून मिसळपावची स्थापना केली. मधल्या काळात तात्या मनोगत सोडून उपक्रमवर लिहायचे. मिपावर बराच काळ सक्रीय असलेले अनेक सदस्य त्यावेळेस मनोगतवरून उपक्रमवर गेले होते. मी पण त्यातलाच एक होतो. मग मिपा सुरू झाल्यावर सगळे मिपावर आले. मनोगत हे माझे पहिले प्रेम आहे असे तात्या नेहमी म्हणायचे. खरोखरच त्यावेळेस त्यांनी मनोगतवर तसेच प्रेम केले होते. माझ्या माहितीप्रमाणे मुंबई-ठाणे परिसरातील मनोगतचा पहिला कट्टा तात्यांनीच भरवला होता आणि त्यावेळेस सगळ्यांनी आमरस हादडला होता. त्या कट्ट्याचे फोटोही मनोगतवर टाकले होते. मनोगतवरील प्रशासकीय धोरणांमुळे (खरं तर प्रशासकीय चक्रमपणामुळे) त्या संकेतस्थळाची पूर्ण रया गेली. आता ते संकेतस्थळ रडतखडत चालू आहे. आठवड्यातून एखादा प्रतिसाद कधीतरी आला तर येतो. असो. तात्यांना श्रध्दांजली.

चौथा कोनाडा 13/09/2023 - 14:55
चालू असावं असं वाटतंय... कारण लेटेस्ट प्रकाशित झालेला लेख ( https://www.manogat.com/index.php/node/26842 )३० ऑगस्टचा दिसतो आहे !

सर्वसाक्षी 25/05/2023 - 14:50
एक अफलातून व्यक्तिमत्त्व. आमची ओळख मनोगत वरची, पुढे मैत्री जमली. कट्टे झाले, ठाण्यात गाठीभेटी झाल्या. तात्यांनी स्वतंत्र संकेतस्थळ निर्माण करायचं ठरवलं आणि केली. मिपा सुरू झाल्यानंतर मी काही काळपर्यंत दाखल झालो नव्हतो. एकदा तात्याचा फोन आला, म्हणाला काय ***** माणूस आहेस! माझा गाववाला असून सदस्य होतं नाहीस म्हणजे काय? मी म्हणालो की मनोगत वाले आयडी घेऊन इथे लोक दाखल झाले आहेत असं ऐकून आहे. ताबडतोब उत्तर: दिला तुला तुझा मनोगत आयडी. तात्या ने परवलीचा शब्द मेल केला. मी तेव्हा काही दिवस पुण्यात गेलो होतो, परत आल्यावर विसरून गेलो. दोन दिवसांनी संध्याकाळी परत तात्यांचा फोन. मी गाडी चालवत होतो. मी तात्याला म्हणालो की घरी जाताच मेल उघडतो, परवलीचा शब्द वाचतो आणि दाखल होतो. तात्या उलट ओरडला, लाव गाडी बाजूला आणि साईन खर; परवलीचा शब्द चंद्रशेखर! तात्या म्हणजे धमाल माणूस. अचानक गालबोट लागलं आणि दिवस फिरले. घडू नये ते घडले. तात्या जायच्या दोनेक वर्षे आधी रामदास शेठचा फोन आला, म्हणाले आज तात्याचा वाढदिवस आहे. आम्ही तो दिवस साजरा करायचं ठरवलं. तात्या नको म्हणत होता पण आम्ही हट्टाला पेटलो. मी, रामदास, संतोष आणि तात्या. ती अखेरची भेट.

कर्नलतपस्वी 25/05/2023 - 18:25
आदरांजली. उमेदीची सर्व वर्षे महाराष्ट्रा बाहेर गेली. पुर्ण निवृत्तीनंतर पुन्हा एकदा मराठी ओढ लागली. शोधता शोधता मिपा सापडले. सुरवातीपासूनचे साहित्य वाचण्यास सुरवात केली. वाटले इथे लवकर यायला पाहिजे होते. तात्यांच्या लेखनातून व प्रतिसादांतून तात्यांचे व्यक्तीमत्व थोडेसे कळाले. पुनश्च आदरांजली व धन्यवाद.

चौथा कोनाडा 25/05/2023 - 22:56
'रेड लाईट डायरीज'चं विश्व शब्दबद्ध करण्याची प्रेरणा देणारा माझा मित्र तात्या अभ्यंकर आज अनंताच्या प्रवासास निघून गेला... त्याचं दिलखुलास मनमौजी बेभान जगणं कुठल्याही फंद्यात गुंतणं शक्य नव्हतं. भीमसेन जोशी ते बाबूजी आणि फोरास रोड ते गंगूबाई हनगल असा त्याचा अस्ताव्यस्त कॅनव्हास होता. त्यानं आयुष्यात अनेक चढउतार पाहिले. आधी अनेकांनी त्याला फसवलं. नंतर त्यानं अनेकांना चकवलं. त्यातूनच त्याला अनेकांचं देणं झालं. त्यात तो झुरु लागला. आपल्याला झाल्याला ओझ्याची टोचणी त्याला लागून राहिली. त्यामुळेच मोरपीसाची लेखणी असूनही व्यसनांच्या आहारी गेला. तात्याची वृद्ध आजारी आई हा त्याचा वीक पॉईंट होता. तो कट्टर बाळासाहेब ठाकरेप्रेमी शिवसैनिक होता. अखेरच्या काळात त्याचा सेलफोन नॉट रिचेबल होता. पानाफुलावर प्रेम करणारा तात्या रशियन टेनिस सम्राज्ञी मारिया शारापोवा हिचा भक्त होता. स्त्री सौंदर्यावर खुलून लिहिणारया तात्याच्या लिखाणात वासनेचा लवलेश नसे. तो अस्सल गजलप्रेमी होता. इथल्या अनेक बोरुबहाद्दर कारकुनी छाप व नित्यनेमाने बुंदी पाडणारया लेखकांहून तो कैकपटीने सरस होता. मात्र त्याचं चीज कधी झालं नाही. किंबहुना तो ही या बाबतीत बेफिकीर होता. तसा तर तो जिंदगीभर बेफिकीर होता. पण माणूस अस्सल बावनकशी जिंदादिल होता.. मधुबालेचा आजन्म अविवाहित चाहता होता. पोस्टच्या अखेरीस त्याच्या नावाची दिलखुलास टॅगलाईन असे. कुणाचीही टोपी उडवण्यात माहिर असलेला तात्या स्वतःचीच खिल्ली उडवण्यात एक्सपर्ट होता. बादशाहीतल्या जेवणाच्या त्याच्या पोस्ट्स त्याच्यातल्या खवय्याची जाणीव करून देण्यास पुरेशा होत्या. त्याच्याशी जेंव्हा जेंव्हा भेटलो तेंव्हा तेंव्हा त्याचं ते पाठीवरून प्रेमानं हात फिरवणं खूप भारी वाटायचं. फटकळ स्वभावामुळे अस्सल जिंदगी लपवण्यासाठी मुखवट्याआड जगणं त्याला जमलं नाही. त्यामुळे त्याची वाताहत झाली. त्याचं जाणं हूरहूर लावून गेलं. ज्या सोशल मीडियानं त्याला नावलौकिक दिला त्यानंच बदनामीही दिली. इनबॉक्समध्ये डोकावणारा, लिखाणावर प्रेम करणारा, चुकांची दुरुस्ती करणारा मित्र मी गमावलाय. काही महिन्यांपूर्वी त्याला देणी फेडण्यासाठी हवे असलेले पैसे द्यावेत असे वाटले होते. पण तितके तर माझ्याकडेही नव्हते. मित्रा तुझी निकड भागवू शकलो नाही याचं आता शल्य वाटतं. कोणत्या तोंडाने तुला श्रद्धांजली वाहू? इथे फेसबुकवर तुला श्रद्धांजली वाहणारयांचा पूर येईल. तितक्याच लोकांनी तुला मदत केली असती तर तू वाचला असतास का? पुढे जाऊन तुझ्या सवयी तु बदलल्या असत्या का? असे अनेक प्रश्न मागे ठेवून जाताना माझ्या मनाला अपराधीपणाची सल लावून तू निघून गेलास. माझ्या गावाकडे येऊन आषाढातल्या पावसात भिजत, गाणी म्हणायचं तुझं स्वप्न इतक्या अकाली विरुन जाईल असं वाटलं नव्हतं.. निदान तुझा उर्वरित प्रवास तरी सुखाचा होवो.. - समीर गायकवाड. ************* समीर बापू गायकवाड मनोगत देण्याचा मोह मला आवरता आला नाही. स्व तात्या अभ्यंकर यांस भावपुर्ण श्रद्धांजली.

मदनबाण 26/05/2023 - 08:26
तात्या उर्फ विसोबा खेचर... बंड करुन आणि त्यांच्याच शब्दात सगळ्यांना फाट्यावर मारुन स्व्तःच मराठी संकेतस्थळ उभारण्याचे स्वप्न पाहणारा आणि ते पूर्ण करणारा व्यक्ती. तात्या नसता तर मिपा देखील आज दिसलं नसतं.जालावर जी विलक्षण आणि वादग्रस्त मंडळी वावरुन गेली त्यापैकी तात्या एक... अंमळ आणि फोकलीच्या हे त्यांचे सगळ्यात आवडते शब्द होते... रोज काहीतरी करुन लिहुन, मिपाला जिवंतपणा देण्याचे कार्य ते फार आवडीने करीत... त्यांच्याशी भरपुर गप्पा झाल्या आणि भेटी-गाठी देखील. त्यांच्या आयुष्याचा शेवटचा काळ आणि शेवट तसा व्हायला नको होता इतके मात्र मला मनापासुन वाटते. तात्या अभ्यंकर यांस भावपुर्ण श्रद्धांजली _/\_

मदनबाण.....

कानडाऊ योगेशु 26/05/2023 - 18:01
अजुन एक म्हणजे सुंदर ललनांचा फोटो टाकुन त्याखाली "ही आमची अमुक तमुक हिच्यावर आमचा फार जीव" असे लिहिणे ही ही तात्यांची एक खास सवय होती..

सागरसाथी 29/07/2023 - 19:29
तात्या आणि त्यांच्या मित्रमंडळीला एकदाच भेटलो होते, फोनवरुन संपर्क होत होता, त्यांना आमच्या घरी राहायला यायचे होते ते राहूनच गेले.

केदार पाटणकर 15/09/2023 - 13:22
तात्यांचे लेखन वाचले आहे. वाचताक्षणी आवडले. लेखनातूनच त्यांचे पैलू समजले. त्यांना भेटता आले नाही, हे शल्य राहीलच. तात्यांना मी आदरांजली वाहतो. एक अवलिया हेच नाव त्यांना अचूक आहे.
तात्या १५ मे २०१९ रोजी वारले. साधारणतः २००७ मध्ये मिपाची स्थापना केली. आपल्या सारख्या अनोळखी लोकांना मन मोकळे करण्याचा आणि उत्तमोत्तम लेखनाचा आस्वाद घेण्याचा मार्गे उपलब्ध करुन दिला, त्याबद्दल त्यांचे आभार मानतो. त्यांच्या विषयी इतरांनी भरभरुन लिहिले आहे.
हे ठिकाण
धोरण
मांडणी
वावर
प्रकटन
सद्भावना
प्रतिक्रिया

(मराठी भाषा गौरव दिन २०२३ - विडंबन विशेष!)

साहित्य संपादक ·

हेमंतकुमार 04/02/2023 - 16:20
झकास उपक्रम ! एक सूचना : एका वर्षात २ 'मराठी दिन' असतात पण १ मे आणि २७ फेब्रुवारी या दोन मराठी दिनांचे प्रयोजन वेगळे आहे. २७ फेब्रुवारीचा उल्लेख ‘म. भा. गौरव दिन’ असा करण्यात यावा. ok .. ( १ मे = मराठी भाषा दिन)

ज्ञानोबाचे पैजार 05/02/2023 - 14:10
झकास बोले तो एकदम झक्कास, लिवणार म्हंजे लिवणारच कवी लोक्स तयार रहा तुमच्या क्वितांची तोडफोड बघायला (खुडसे बाता:- कौन्सी क्विता लेलू?) धाग्याचे शिर्षक कंसात का लिहिले आहे? पैजारबुवा,

प्रसाद गोडबोले 07/02/2023 - 17:29
१. इतर मराठी संकेतस्थळांवरील (जर ते लेखन मिपावर नसेल तर) लेखनाची प्रेरणा नको.
म्हणजे नक्की कसें ? फक्त मिसळपाव वरील लेखन प्रेरणा म्हणुन चाले असे की काय ? आता गीता काय मिसळपाव वर लिहिलेली नाहीये , मग चाल चलाऊ गीता हे विडंबन स्पर्धेसाठी चालेल की नाही ? की सुप्रसिध्द कविता गीते विडंनाला चालतील ?

साहित्य संपादक 19/02/2023 - 10:10
तसे केल्यास एकतर (जर ते लेखन मिपावर नसेल तर) त्याचा संदर्भ इकडे लागणार नाही. 'मोकलाया दाहि दिशा' मिपावर सुप्रसिद्ध आहे. पण त्याचा संदर्भ इतर मराठी संस्थळांवर दिल्यास त्याची गंमत ज्यांनी मिपावर ते वाचलेले नाही, त्या वाचकांना कळणार नाही. आणि असेही इतरत्र आंतरजालावरील लेखनाचे विडंबन (जर ते खूप जास्त प्रसिद्ध नसेल, उदा. मुक्तपीठ वरील लाडू कावळा किंवा लुनावाले ब्रह्मे) मिपावर करणे उचित वाटत नाही. आंतरजालीय नसलेले इतर लेखन, कविता, सिनेमातील गाणी जी प्रसिद्ध, सर्वश्रुत असतात, त्यांची विडंबने चालतील. ('प्रेम म्हणजे प्रेम असतं', 'बोले चुडीया, बोले कंगना' यांची विडंबने मिपावर आहेतच.)

हेमंतकुमार 04/02/2023 - 16:20
झकास उपक्रम ! एक सूचना : एका वर्षात २ 'मराठी दिन' असतात पण १ मे आणि २७ फेब्रुवारी या दोन मराठी दिनांचे प्रयोजन वेगळे आहे. २७ फेब्रुवारीचा उल्लेख ‘म. भा. गौरव दिन’ असा करण्यात यावा. ok .. ( १ मे = मराठी भाषा दिन)

ज्ञानोबाचे पैजार 05/02/2023 - 14:10
झकास बोले तो एकदम झक्कास, लिवणार म्हंजे लिवणारच कवी लोक्स तयार रहा तुमच्या क्वितांची तोडफोड बघायला (खुडसे बाता:- कौन्सी क्विता लेलू?) धाग्याचे शिर्षक कंसात का लिहिले आहे? पैजारबुवा,

प्रसाद गोडबोले 07/02/2023 - 17:29
१. इतर मराठी संकेतस्थळांवरील (जर ते लेखन मिपावर नसेल तर) लेखनाची प्रेरणा नको.
म्हणजे नक्की कसें ? फक्त मिसळपाव वरील लेखन प्रेरणा म्हणुन चाले असे की काय ? आता गीता काय मिसळपाव वर लिहिलेली नाहीये , मग चाल चलाऊ गीता हे विडंबन स्पर्धेसाठी चालेल की नाही ? की सुप्रसिध्द कविता गीते विडंनाला चालतील ?

साहित्य संपादक 19/02/2023 - 10:10
तसे केल्यास एकतर (जर ते लेखन मिपावर नसेल तर) त्याचा संदर्भ इकडे लागणार नाही. 'मोकलाया दाहि दिशा' मिपावर सुप्रसिद्ध आहे. पण त्याचा संदर्भ इतर मराठी संस्थळांवर दिल्यास त्याची गंमत ज्यांनी मिपावर ते वाचलेले नाही, त्या वाचकांना कळणार नाही. आणि असेही इतरत्र आंतरजालावरील लेखनाचे विडंबन (जर ते खूप जास्त प्रसिद्ध नसेल, उदा. मुक्तपीठ वरील लाडू कावळा किंवा लुनावाले ब्रह्मे) मिपावर करणे उचित वाटत नाही. आंतरजालीय नसलेले इतर लेखन, कविता, सिनेमातील गाणी जी प्रसिद्ध, सर्वश्रुत असतात, त्यांची विडंबने चालतील. ('प्रेम म्हणजे प्रेम असतं', 'बोले चुडीया, बोले कंगना' यांची विडंबने मिपावर आहेतच.)
पार्थ म्हणे 'गा हृषीकेशी | या युद्धाची ऐशीतैशी बेहत्तर आहे मेलो उपाशी | पण लढणार नाही ! - चालचलाऊ गीता, जयकृष्ण केशव उपाध्ये
विडंबन.. मराठी वाङमयामधील एक विशेष प्रकार. एखाद्या लोकप्रिय रचनेचे (बहुतेकदा विनोदी अथवा उपहासात्मक) अनुकरण, अशी विडंबनाची साधारण व्याख्या करता येईल. मराठी लेखनात दर्जेदार विडंबनाची दीर्घ परंपरा आहे.
हे ठिकाण
प्रकटन
आस्वाद
माहिती
प्रतिभा
विरंगुळा

धाडसी धोंडू

बिपीन सुरेश सांगळे ·

खेडूत 26/01/2023 - 11:49
मस्त गोष्ट. कुंडल आणि कडेगावं परिसरात क्रांतिसिंह नाना पाटील यांच्याबरोबर काम केलेले अनेक लोक लहानपणी प्रत्यक्ष भेटले होते आणि अश्या गोष्टी ऐकल्या होत्या. वसंतदादा सुद्धा त्यांचे सहकारी होते असं ऐकलं होतं.

चौथा कोनाडा 29/02/2024 - 17:22
छान कथा ... आवडली ! धोंडूची समयसुचकता & धाडस खरंच वाखाणण्या जोगं ! गावोगावचे कित्येक अनामिक माणसं, बायका, पोरं, पोरी यांच्या धाडसामुळं स्वातंत्र्यलढ्याला धार चढली !

nutanm 05/03/2024 - 11:33
मस्त कथा. अशीच एक आम्हाला 1लि किंवा 2रिला। छोटा शिरीषची नांदुरबारचा स्वात्त्र्यासाथि बलिदान केल्याची सुंदर कथा होती ,आईने सांगितले ती खरी घडलेली गोष्ट होती ब्रिटिशांनी छोट्या शिरीषला मारून टाकले ते. त्या वयात कोणी मेले असे वाचले तरी खूप वाईट वाटे व रडू येई पटकन मग आईलाही रडू येई, पण ती माझी समजूत काढत स्वतःचीही समजूत काढत असे.

खेडूत 26/01/2023 - 11:49
मस्त गोष्ट. कुंडल आणि कडेगावं परिसरात क्रांतिसिंह नाना पाटील यांच्याबरोबर काम केलेले अनेक लोक लहानपणी प्रत्यक्ष भेटले होते आणि अश्या गोष्टी ऐकल्या होत्या. वसंतदादा सुद्धा त्यांचे सहकारी होते असं ऐकलं होतं.

चौथा कोनाडा 29/02/2024 - 17:22
छान कथा ... आवडली ! धोंडूची समयसुचकता & धाडस खरंच वाखाणण्या जोगं ! गावोगावचे कित्येक अनामिक माणसं, बायका, पोरं, पोरी यांच्या धाडसामुळं स्वातंत्र्यलढ्याला धार चढली !

nutanm 05/03/2024 - 11:33
मस्त कथा. अशीच एक आम्हाला 1लि किंवा 2रिला। छोटा शिरीषची नांदुरबारचा स्वात्त्र्यासाथि बलिदान केल्याची सुंदर कथा होती ,आईने सांगितले ती खरी घडलेली गोष्ट होती ब्रिटिशांनी छोट्या शिरीषला मारून टाकले ते. त्या वयात कोणी मेले असे वाचले तरी खूप वाईट वाटे व रडू येई पटकन मग आईलाही रडू येई, पण ती माझी समजूत काढत स्वतःचीही समजूत काढत असे.
धाडसी धोंडू --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- एखाद्या लहान मुलाचा कोणी पोवाडा म्हणतं का ? पण गोष्टच तशी घडली असेल तर ? त्याचं झालं होतं असं ... ही गोष्ट आहे स्वातंत्र्यपूर्व काळातली . श्रावणाचे दिवस . दुपार संपायला आलेली . सोनेरी ऊन पसरलेलं. हिरव्या गवतावर नुकत्याच पडलेल्या सरीचे थेंब . सारा माळ हिरवागार झालेला . आकाशात मधूनच जाणारा एखादा पोपटांचा थवा. त्या माळावर छोटा धोंडू उभा होता . सावळासा , काटकुळा . तो धनगर होता . वेषही तसाच . गुढघ्यापर्यंत पांढरं धोतर , तसाच सदरा , डोकीवर लाल मुंडासं .
हे ठिकाण

मिपा 'अचानक' कट्टा - भाजे लेणी - २२ जानेवारी २०२३

तुषार काळभोर ·

अत्रुप्त आत्मा 23/01/2023 - 16:20
मज्जा आली आहे वाचुन ! -------------------------------- function at() { [native code] }function at() { [native code] }अता मी त्यात नाही , हे वाटुन खिन्न झालेला आत्मा! सगळ्याण्ना ल्लुल्लुल्लुल्लुल्लुल्लुल्लु https://lh3.googleusercontent.com/-yoZKvSwxxFc/VfzpdSyQoXI/AAAAAAAAhLk/e9PNzHHLamE/s28-Ic42/ao.gif

चित्रगुप्त 23/01/2023 - 17:14
वर्णन आणि फोटो बहारीचे आहे. कट्टा जोरदार झालेला दिसतोय. सहभाग्यांपैकी फकस्त प्रशांत आणि वल्ली यांचीच प्रत्यक्ष झालेली असल्याने बाकीचे कोण आहे कोण - व्हो इस व्हो - समजले नाही, तरी विदितावे ही विनंती.

तुषार काळभोर 24/01/2023 - 07:37
जगाच्या या टोकापासून त्या टोकापर्यंत गप्पा हेलकावे घेत होत्या, त्यावेळी तुमची आठवण आलीच. प्रशांत यांनी मागे तुमच्या भेटीविषयी लिहिलं होतं, ते सविस्तर ऐकताना गंमत वाटली. युरोपच्या कुठल्याशा कोपऱ्यात दोन मराठी माणसे एकमेकांना केवळ योगायोगाने अवचित भेटतात, त्यात एक मिपाकर आणि एक मिपाधर. आणि त्यानिमित्ताने ऋणानुबंध तयार होतात... एकदम कल्पनेपलीकडे!

सौंदाळा 23/01/2023 - 17:23
सकाळी टर्मिनेटर यांचा एक प्रतिसाद वाचून कट्टा झाल्याचे समजले होतेच. सुंदर दिवाळी अंकासाठी अपार कष्ट घेतल्याने हा श्रमपरिहार करणे हे संपादक चमूसाठी क्रमप्राप्तच होते. मस्त झालेला दिसतोय कट्टा आणि छान वृत्त्तांत. संदीप आणि तुका यांचे आभार

कर्नलतपस्वी 23/01/2023 - 18:17
फोटो वर्णन मस्त. उगाच तोंड देखलं(लेख वाचलं) म्हणत नाही "पिझ्झा न बर्गर घेऊं द्या की रं,अन् मला बी भाज्याला येउ द्या की".कारण आमच्या डाॅक्टरांचे बी पी मशीन खराब झाल्यामुळे घरीच " बसायला" सांगीतलयं. प्रशांत व प्रचेतस यानां आगोदर भेटल्यामुळे त्यांना ओळखण्यास वेळ लागला नाही. वर दोघांनी मागील पुणे कट्ट्यावर घातलेले अनुक्रमे काळा टी शर्ट व निळा साईड कटवाल बुशशर्ट पुन्हा घातले असल्यामुळेच यांना ओळखण्यास मदतच झाली. या दोघांची थोडी उंची वाढल्या सारखी वाटते! मिपा शप्पथ खरं सांगतोय, जुना पुणे कट्टा यावरचा पाभे याचा लेख बघू शकता. टर्मिनेटर भौ, यांना १२ जानेवारीला सकाळीच नऊ त दोन वाजेपर्यंत व्हाट्स अपवर पिडले होते व ते आता यादीत समाविष्ट असल्याने त्यांनाही ओळखण्यास वेळ लागला नाही. बाकी तिघांचा अंदाज, कदाचित चुकीचाही ठरेल. @संदीप भौ यांनी निळ्या रेघांचा पाढंरा शर्ट सैलसर आता खोचलेला,थोडासा बाहेर. पट्टा धारण केलेला. साधारण काही कवी असा पोशाखात दिसतात. तुषार काळभोर भौ, निळा टी शर्ट, पैलवानी सोडल्यावर बाहेर डोकावणारे हलकेसे.... आणी पैलवान ट्रेडमार्क म्हणजे राणा दा इश्टाईल (पाठक बाईंचे दिवाणे) वाढवलेली दाढी, वरचष्मा (डोळ्यावर चष्मा असे वाचावे, मराठी भाषा लवचिक आहे. वेगळा अर्थ काढून त्याचा किस पाडू नये म्हणून स्पष्टीकरण. ) अर्थात उरलेले पैजारबुवा. हे वेगळे सांगणे नको. मानसी खुपच खुश दिसतेय. लेखकास विनंती जरूर याचा खुलासा करावा.यावरून आस्मादिकांची स्मरणशक्ती व रिझनिंग क्षमता या वयातही शाबूत आहे का नाही ते अंम्हास कळेल. बाकी तुम्ही सर्व एकाच शिणेचे, म्हातार्‍या चे काय काम. पण कधीमधी जमल्यास येईल.

चांदणे संदीप 23/01/2023 - 18:30
बाकी तिघांचा अंदाज, कदाचित चुकीचाही ठरेल.
अंदाज चुकलेला आहेच, पण मुळात तो करण्याची गरजच नव्हती. लेखातच एका फोटोखाली ओळख परेड झालेली आहे तसेच टर्मिनेटर यांनीही आपल्या एका प्रतिसादात सर्वांची नावे लिहीलेली आहेत. ते तुम्ही मिसला बहुतेक. :)
बाकी तुम्ही सर्व एकाच शिणेचे, म्हातार्‍या चे काय काम. पण कधीमधी जमल्यास येईल.
मिपाकट्टे हे नेहमी सर्व मिपाकरांसाठी (लेखक्/वाचक) असतात. आपण कोणत्याही कट्ट्याला शक्य असल्यास येऊ शकता. हा कट्टा सासंच्या कायप्पा ग्रूपवरून सासंसाठी ठरला होता इतकेच. पाताळेश्वर कट्ट्याला आपण होतात. मी त्यावेळीही यायचा प्रयत्न केला पण पुण्यनगरीचे आणि आमचे पूर्वजन्मीचे काहीतरी वाकडे असावे त्यामुळे पुण्यनगरीतल्या एकाही कट्ट्याला उपस्थित राहू शकलो नाहीये. पुढे कधीतरी बघूया, किंवा पुढच्या वेळी पिंचीत कट्टा ठरला तर तिकडे या. सं - दी - प

कर्नलतपस्वी 23/01/2023 - 18:30
समदचं मुसळ केरात,दिसतं तसं नसतं म्हणून जग फसतं. वर दिलेली नामावली नंतर बघितल्याने आता पुन्हा शुद्धीपत्र देत नाही.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 23/01/2023 - 19:39
कट्टा वर्णन खुसखुशीत. छायाचित्र माहितीपूर्ण. चक्क, प्रशांत यांना कट्याला बघुन डोले भरून आले. पैजारबुवा, तुषारशेठ यांना बघून आनंद जाहला. छोटूली गोड. संदीपशेठ यांना भेटलो आहे. प्रशांत आणि वल्ली यांनाही पाहिल्यासारखे वाटते कुठेतरी...;) -दिलीप बिरुटे

ज्ञानोबाचे पैजार 23/01/2023 - 19:43

पैजारबुवा उवाच:- अर्थात आम्ही टिपलेल्या विषेश गोष्टी आणि (वाचकांच्या विशेष सोयी साठी) धाग्यातील दोन वाक्यांमधील वाक्ये

१. आमच्या जन्म जन्मांतरीच्या प्रवासातला हा पहिलाच मिपा कट्टा होता. पण तरी सुध्दा सगळे कट्टेकरी साधारण पहिल्या तीन मिनिटे आणि साडे सव्वीस सेकंदात आपलेसे वाटायला लागले. २. सगळ्या कट्टेकर्‍यांचे फोटो आधि अनेक वेळा पाहिले असल्याने चेहरे ओळखणे अवघड गेले नाही. पण आता कोविड नंतर मात्र सगळ्यांच्या आकारमानात फरक पडला आहे. ३. वल्ली मागच्या सीटवर बसले की कारच्या मधल्या आरशात मागची वहातूक दिसत नाही त्यामुळे इतर दोन आरशांवर भरोसा ठेवत गाडी चालवावी लागली ४. सोमाटणे का अशाच कोणत्या तरी क्रॉसिंग वर एक गुंठामंत्री कारचालक आम्हास केवळ अर्धा इंचांने चुकवून गेला तरी सुध्दा गाडीतले मिपाकर स्थितप्रज्ञ होते व चालू चर्चेचा मूळ विषय त्यांनी बदलला नाही. ५. म्याप्रो मुख्य फाटक उघडायच्या आधीच आम्ही तिकडे हजर होतो. मुख्य फाटक उघडणारा मनुष्य फाटकाच्या विरुद्ध बाजूने बाईक वरुन आला आणि फाटक उघडून तसाच बाईक वरून मागे गेला या वरुन आतला परिसर फारच भव्य असावा अशी आमची कल्पना झाली. पण प्रतेक्ष प्रवेश केल्यावर ४५ सेकंदातच ती कल्पना चुकीची आहे याची सर्वांना जाणीव झाली. ६. मन:शक्ती मध्ये खाण्यामध्ये संयमाची गरज आणि मनाची शक्ती यावर साबुदाणा वडा, उपमा आणि मेदुवडा सांबार खाता खाता एक उद्बोधक परिसंवाद झाला ज्याचे अध्यक्षपद अर्थातच प्रशांत यांच्या कडे होते. आम्ही ते (अध्यक्षपद) हिसकावून घ्यायचा क्षीण प्रयत्न केला पण तो त्यांनी मोठ्या शिताफीने हाणून पाडला आणि मग आम्हाला मुकाट श्रोत्याच्या भूमिकेत जावे लागले. ७. त्या नंतर तेथून बाहेर पडताना मन:शक्ती मधले खाण्या पिण्याच्या पदार्थांचे दर कसे वाढले आहेत याचा तुलनात्मक अभ्यास झाला. अध्यक्ष अर्थातच... ८. म्याप्रो च्या पार्किंग मध्ये गाडी लावणारे आम्ही पहिलेच होतो. ९. श्री टर्मिनेटर आमच्या आधी येउन कोपर्यातल्या एका दगडावर स्थानापन्न होऊन पक्षी निरीक्षण करत बसले होते. १०. तिकडेच कोवळ्या उन्हात मिपाचे व्यसन आणि त्याचे फायदे तोटे या विषयावर एक उद्बोधक परिसंवाद झाला अध्यक्षपदावर..... (नाय नाय आता अध्यक्ष बदलले) श्री टर्मिनेटर होते. ११. हाच परिसंवाद मग डू आयडी कडे वळाला आणि मग कोण कोणते मिपाकर एक्सेल फायली वापरतात याची एका यादीच पेश करण्यात आली. १२. मधून मधून श्री वल्ली जुन्या जुन्या मिपाकरांच्या आठवणी सांगता होते. काही नावे घेतल्यावर ते सद्गदित झाले होते. तांब्याधिपतींचे नाव निघताच त्यांनी हळूच डोळे देखील टिपले. (पुराव्या दाखला गरजुंना फोटो दाखवण्यात येईल) (नव्या वाचकांसाठी :- या प्रतिसादावर जे "दुदु" असा प्रतिसाद देतिल तेच आमचे परममित्र “तांब्याधिपती” आहेत याची क्रुपया नोंद घ्यावी.) १३. या सगळ्या संवादात असे लक्षात आले की आपल्या नंतर आलेली अनेक एक कुटुंब त्यांचा अल्पोपहार उरकून हाटेलातूनबाहेर आली सुध्दा. मग आम्ही म्याप्रोच्या मूळ वास्तूत प्रवेशकर्ते झालो आणि मग सगळी इस्टेट आपल्याच तीर्थरूपांची असल्याच्या थाटात परिसराची पहाणी केली. १४. बसण्याची जागा निवडण्या करता साडेचौदा जागा फायानाल झाल्या होत्या. शेवटी वल्ली १५व्या जागेवर जाऊनच बसले त्यामुळे बाकीच्यांकडे कोणताच पर्याय शिल्लक राहिला नाही. १५. मंटू अत्यंत हुशार, दयाळू आणि धोरणी मुलगी आहे. तिने तिच्या बाबांना फिंगर चिप्स घ्यायला लावल्या (हुशारी) व उदारपणे प्रत्येकी एक एक तुकडा प्रत्येक काकाला दिला (दयाळू) . मी जास्तच लोचट पणा करतो आहे असे समजल्यावर तिने अजून एका तुकडा मला वाढला आणि बाबांजवळ जाऊन बसली (धोरणी) १६. या जागेवर परिसंवाद करताना कोणत्याही आयडीचे नाव घ्यायचे नाही कारण तो आयडी किंवा त्याचे नातेवाइक जरा आजूबाजूला असतील तर पंचाईत होईल असे सर्वानुमते ठरले आणि पहिल्याच किस्याला हा नियम सपशेल मोडला गेला आणि नंतर कधीही पाळला गेला नाही. १७. बोलताना आमचा आवाज इतका टिपेला पोचला होता की आमची ऑर्डर तयार आहे हे सांगायला म्याप्रोच्या कर्मचाऱ्यांना लाउडस्पीकर वरुन कमीत कमी आठ ते दहा अनाउंसमेट कराव्या लागल्या आणि आम्ही सोडून इतर ग्राहकांना ती ऑर्डर आमचीच आहे हे समजले. १८. परिसंवाद संपायची चिन्हे दिसेना तेव्हा प्रशांत यांनी भाजे लेण्यांचा हुकमी प्रस्ताव बाहेर काढला आणि वल्ली लगेच जागेवरुन उठले. मग बाकीच्यांना नाईलाजाने उठावे लागले. १९. जलपान करताना तिकडचे ग्लास पाहून श्री टर्मिनेटर यांचा जीव हळहळत होता. “अरे या ग्लासातून पाणी प्यायचे का” से ते कमीत कमी साडेआठ वेळा म्हणाले आणि इतरांनी (मंटू सोडून) त्यांना तेवढ्या वेळा कोरडी सहानुभूती दाखवली. २०. शेवटीं ही लागलेली तहान आम्ही श्याम्पाल काउंटर वरची रंगीत द्रव्ये पिउन भागवली २१. गाडीत बसताना वल्ली अर्थातच सर्वात पुढे होते. त्यांना शक्य असते तर म्याप्रो मधून भाज्याला ते उडत उडत गेले असते. गाडीत ते शरीराने आमच्या बरोबर होते पण मनाने भाजे लेण्यात त्यांचा विहार कधीच सुरु झाला होता. २२. भाजे गावात प्रवेश करताना कर वसूल करण्या करता एका महिला अधिकारी नियुक्त केलेली होती. मग पुरुष कर्मचारी असले की टोलनाक्यांवर कशी अशांतता माजते या विषयावर एक परिसंवाद झाला अध्यक्ष अर्थातच..... आपले नेहमीचेच. २३. भाजे लेणी चढताना वल्ली सोडून सगळ्यांची खरी वये उघड झाली. मंटू, मी वल्ली, प्रशांत, श्री टर्मिनेटर अशा क्रमाने लेण्यांना पोचलो. पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी) (खोटे असेल तर देवा माझे मिपावरचे (हा सोडुन) सगळे आयडी उडव) २४. चांदणे पैलवान यांनी दमलेल्या बाबाची कहाणी भाग २ तिकडेच लिहून काढला. २५. पुढचा सगळा वेळ आम्ही व्याल, त्रिरत्न, कल्पवृक्ष, गजपृष्ठ, भारवाहक इत्यादी शब्द ऐकत होतो. सांगणारा भरभरून सांगत होता. ऐकताना आम्हीच कमी पडत होतो. मधेच मी काहीतरी वेडगळ शंका विचारात होतो पण लहान बालकाला समजावून सांगावे तितक्या मृदू भाषेत मला त्याची उत्तरे मिळत होती. २६. लेणी उतरताना “चढणे सोपे उतरणे अवघड” या विषयावर एक जबरदस्त परिसंवाद झाला. (सारखे सारखे अध्यक्ष कोण सांगणार नाही बर का, ओळखून घ्या कोण असेल ते), त्याला कंटाळून वल्लीनी सर्वांना लिंबूपाणी पाजले, पण तरी शेवटची पायरी उतारे पर्यंत परिसंवादाचा आवेग काही कमी झाला नाही, २७. या सगळ्याच्या मध्ये “धूप दीप नैवेद्य असा हा सादुपचार चालला” ह्या गाण्याची प्रात्याक्षिके चाललेली होती. २८. मग पुढचा साधारण अर्धातास श्री टर्मिनेटर यांना लोकल मध्ये बसवायचे का ट्रेन मध्ये बसवायचे का बसने पाठवायचे यावर उद्बोधक चर्चा झाली. एकदा तर त्यांना टेंपोत बसावावे असाही प्रस्ताव आला होता. पण अध्यक्षांनी तो व्हेटो वापरून तो फेटाळला व एकदांचे कसे जायचे हे ठरले. २९. “दोन ओंडक्यांची होते सागरात भेट” हे गाणे म्हणत आमच्या दोन गाड्या गाडी रस्त्याच्या मधोमध उभ्या राहिल्या आणि मागच्या बोंबलणाऱ्या लोकांची पर्वा न करता निरोप समारंभ झाला. ३०. माझा सकाळचा गाडी चालवण्याचा भयाकारी अनुभव लक्षात घेता पैलवान यांनी मोठ्या चतुराईने चांदणे पैलावानां सोबत जाण्याचा निर्णय घेतला. त्यावेळी त्यांच्या चेहऱ्यावरचे “या म्हाताऱ्या बोरिंग बुवा पासून सुटलो” हे भाव काही लपत नव्हते. ३१. श्री टर्मिनेटर यांना इच्छित स्थळी पोचवले तेव्हा त्यांचे डोळे अक्षरश: भरून आले होते. मग घसा ओला करण्याचे राहिलेले कार्य लवकरच सिद्धीस नेण्याच्या आणाभाका झाल्या आणि आम्ही निग्रहाने श्री टर्मिनेटर यांच्या कडे पाठ फिरवली. ३२. मग रिकाम्या झालेल्या पुढच्या सीटवर कोणी बसायचे यावरून तुंबळ हाणामारी झाली ज्यात वल्ली जिंकले आणि प्रशांत यांना निमूट पणे माझ्या शेजारी येऊन बसावे लागले. ३३. मधल्या आरशातली वल्ली मूर्ती डोळ्यात साठवत मी गाडी हाकायला सुरवात केली आणि कधी पुण्यात पोचलो हे समजलेच नाही. ३४. उतरल्यावर प्रशांत यांनी गाडीच्या डिकीतले त्यांचे सामान काढून घेतले. (इथे घाईघाईनी हा शब्द वापरला नाही याची क्रूपया नोंद घेतली जावी) ३५. वल्ली आणि प्रशांत यांनी हळूच डोळे टिपत माझा निरोप घेतला (असे मला वाटले). मी ही मग डोळ्यात कचरा गेल्याचे निमित्त करून डोळे पुसूतो आहे असे त्यांना वाटावे अशी अ‍ॅक्टिंगकरत, घराकडे गाडी हाकायला लागलो. पैजारबुवा,

चांदणे संदीप 23/01/2023 - 20:31
पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी)
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय. कधीतरी भविष्य में मेरेको भी चानस मिळेगा एवढा ध्यान में रखो फक्त! ;) सं - दी - प

चांदणे संदीप 23/01/2023 - 20:36
श्री टर्मिनेटर, श्री वल्ली असे लिहिलेले पाहून प्रतिसादक बुवाच आहेत का हे पुन्हा एकदा पाहून घेतले. ;) आणि...
पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी)
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय. कधीतरी भविष्य में मेरेको भी चानस मिळेगा एवढा ध्यान में रखो फक्त! ;) सं - दी - प

टर्मीनेटर 23/01/2023 - 21:07
पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी)
तुम्हा दोघांना बघुन दोस्ती सिनेमातल्या गाण्यातील खालिल दृष्य सर्वांना आठवले होते (मी चुकीचे गाणे सांगितले होते हा भाग वेगळा पण अचूक गाणे कुठले हे तुम्हीच सांगितले होतेत 😂) .
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय.
थोडा वेळ थांबा... मी पण "संजय उवाचः" मधुन आणखिन थोडे पितळ उघडे पाडणार आहे 😀 😂

गवि 24/01/2023 - 07:51
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय. थोडा वेळ थांबा... मी पण "संजय उवाचः" मधुन आणखिन थोडे पितळ उघडे पाडणार आहे
सध्याचे एखादे मराठी ताजे रोजचे वृत्तपत्र सकाळी सकाळी वाचल्याचा भास झाला.

टर्मीनेटर 25/01/2023 - 13:28
११. हाच परिसंवाद मग डू आयडी कडे वळाला
ही चर्चा खरोखर रोचक होती, काही (नवीन) मुखवट्या मागचे (जुने) चेहरे त्यातून मला समजले 😀
१९. जलपान करताना तिकडचे ग्लास पाहून श्री टर्मिनेटर यांचा जीव हळहळत होता. “अरे या ग्लासातून पाणी प्यायचे का”
तर काय... वॉटर कुलरला स्टेनलेस स्टीलचे पेले स्टेनलेस स्टीलच्या साखळ्यांनी बांधायचे सोडून व्यवस्थापनाने इतके सुंदर वाईन ग्लासेस पाणी पिण्यासाठी ठेवलेले बघून जीव हळहळेल नाही तर काय होईल 😂 बाकीच्या पॉइंट्सवर पण सवडीने भाष्य करिनच 😀

टर्मीनेटर 23/01/2023 - 22:04

संजय उवाचः

"हा अचानक ठरलेला कट्टा सुमारे दोन दिवाळी अंक पाहिलेला आहे."
हे सुरुवातीला संदीप चांदणे ह्यांनी लिहिलेलंच आहे. तर गेली दोन वर्षे केवळ चर्चेचा विषय राहिलेला आणि आता केवळ प्रशांत ह्यांच्या कल्पनेपुरताच मर्यादित रहातो की काय अशी शंका येऊ लागलेला एक 'कट्टा' फायनली काल यशस्वीरीत्या पार पडला. 'कविराज' चांदणे संदीप आणि 'पैलवान' तुषार काळभोर ह्या दोघांनी कट्टावृत्तांत सुरेख लिहिला आहे ह्यात दुमत नाही, परंतु काही खुलासे करण्यासाठी, निरीक्षणे नोंदवण्यासाठी आणि गमतीजमती सांगण्यासाठी हा प्रतिसाद प्रपंच! प्रत्यक्ष कट्ट्याला साडे सहा मिपाकर उपस्थित असले तरी आधी झालेल्या चर्चेत आणखीनही काही नावे होती! नीलकांत आणि चिनार हे कार्यबाहुल्यामुळे उपस्थित राहू शकत नसल्याची अधिकृत माहिती मिळाली असली तरी प्रत्यक्षात कट्टे आयोजनात दरवेळी पुणे किंवा पुणे परिसराला दिले जाणारे झुकते माप आणि पर्यायाने त्यातून विदर्भावर वारंवार होणाऱ्या अन्यायाचा 'निषेध' हे कारण असल्याची कुणकुण लागली आहे 😂 पुणेकर वस्ताद/दिशाभूल करण्यात एक्स्पर्ट असतात हे मला ऐकून माहिती असले तरी प्रत्यक्ष तसा अनुभव नव्हता. नूलकर काकांनी ह्याआधी 'तसा' अनुभव घेतलेला असल्याने ऐनवेळी पांढरे निशाण फडकवत कट्ट्याला उपस्थित रहाणे टाळले असावे अशी दाट शंका आता स्वानुभव आल्यावर मला येऊ लागली आहे. काही उदाहरणे देतो त्यावरून मला असे का वाटते हे स्पष्ट होईल 😀
  • कधी नाही ती आमच्या इथे गुलाबी वगैरे म्हणतात तशी थंडी पडली असताना कट्ट्यासाठी लोणावळ्याला (मॅप्रो गार्डन सकाळी ९ वाजता उघडत असूनही) भल्या सकाळी आठ वाजता भेटण्याची वेळ ठरून आमचे निद्रासुख हिरावून घेणे.
  • नूलकर काका येणार असतील तर मी गाडी काढणार होतो आणि एकटाच असलो तर रेल्वे/ शिवनेरी/शिवशाही अशा मिळेल त्या मार्गाने जायचे ठरवले होते आणि तशी चर्चाही झाली होती. असे असतानाही 'प्रशांत' आणि 'पैजारबुवांनी' ऐनवेळी सर्वांनी सायकलने कट्ट्याला यावे असा फतवा काढण्यामागे त्यांचा नक्की काय हेतू असावा? कट्ट्याला फक्त पुणेकरांनीच उपस्थित राहावे आणि मी व नूलकर काका असे पुण्याबाहेरचे लोक कट्ट्यापासून वंचित राहावेत असा काही कुटील डाव तर नसेल? तरी बरं तुका पैलवानांनी त्यांना डबलसीट न्यावे लागेल असा पेच टाकल्याने हा डाव (असल्यास) उधळला गेला.
  • मी आठ वाजून पाच मिनिटांनी मॅप्रो गार्डनला पोचत असल्याचे कळवणारा मेसेज पाठवूनही सात वाजून अठ्ठावन्न मिनिटांनी तिथे पोचलेल्या चौकडीने केवळ सात मिनिटे तिथे वाट पाहात न थांबता 'मनःशक्ती' कडे प्रयाण करून मला किमान २० मिनिटे दगडावर बसून जबरदस्तीने 'पक्षी निरीक्षण' करण्यास भाग पाडले.
  • मॅप्रो गार्डन मधून निघून पुढे 'कार्ले' लेणी पाहायला जायचे असा विचार पुढे आला होता. तिथे आधीही अनेकदा जाणे झाले असल्याने वरपर्यंत गाडी जाते त्यामुळे तंगडतोड करावी लागत नाही हे पक्के ठाऊक असल्याने मी आनंदाने त्याला अनुमोदन दिले परंतु आज रविवार असल्याने तिथे प्रचंड गर्दी असेल असे कारण पुढे करून त्यापेक्षा 'भाजे' लेणी बघायला जाऊयात असा ठराव १ विरुद्ध ५ अशा बहुमताने पुणेकरांनी पास केला (अर्धे मत तटस्थ राहिले होते). तिथे किती चालावे/चढावे लागेल ह्या माझ्या प्रश्नाला वल्ली शेठ प्रामाणिक उत्तर देत होते पण बाकीच्यांनी त्यांना बोलू न देता "छे... छे... विशेष काही नाही थोडयाशा पायऱ्या, मग थोडा रस्ता, मग पुन्हा काहीशा पायऱ्या आहेत " असे गोलमटोल उत्तर देत माझी दिशाभूल केली. (त्याची शिक्षा अर्थातच त्या सर्वांना पुढे लगेचच मिळाली)
माझ्या शंकेला पुष्टी देणारे अजूनही अनेक मुद्दे आहेत पण तूर्तास इतकेच सांगून थांबतो आणि 'संदीप उवाचः' कडे वळतो. वर आलेल्या पैजारवुवांच्या 'पैजारबुवा उवाच:- अर्थात आम्ही टिपलेल्या विषेश गोष्टी' ह्या प्रतिसादात कालच्या दिवसभरात अनेक परिसंवाद घडल्याचा उल्लेख आलेला आहे! तर भाजे लेणी बघून खाली उतरताना वाटेत एकेठिकाणी वल्ली शेठनी सर्वांना लिंबूपाणी पाजले त्या ठिकाणी ह्या कट्ट्याचा वृत्तांत कोणी लिहायचा ह्या विषयावरही एक परिसंवाद झाला! सुरुवातीला त्यात फक्त साडेचार सदस्यच हजर होते. प्रचेतस, प्रशांत आणि मी अशा तिघांनी मोठ्या अपेक्षेने ते कार्य अध्यक्षस्थानी असलेल्या पैजारबुवांनी पार पडावे असे सुचवून पाहिले पण "हा अधिकृत मिपा कट्टा नाही, ह्या कट्ट्याचे जाहीर आवाहन मिपावर प्रकाशित झालेले नाही" वगैरे वगैरे तांत्रिक मुद्दे उपस्थित करून ती जवाबदारी झटकून टाकण्याचा मुत्सद्दीपणा दाखवला. मी कोकण मालिका पूर्ण होईपर्यंत नवीन काही न लिहिण्याचा निर्धार व्यक्त केला. प्रचेतस ह्यांनी बदामी-ऐहोळे मालिकेचे कारण पुढे केले तर प्रशांतनी सध्या नूलकर काका अतिशय व्यस्त असल्याचे (आम्हा सर्वांना माहित असलेलेच) कारण सांगून स्वतःला त्यापासून अलिप्त ठेवले. आता प्रश्न असा पडेल कि नूलकर काका व्यस्त आहेत म्हणून प्रशांत ह्यांनी वृत्तांत लिहिणे टाळणे ह्याचा काय संबंध आहे? तर मंडळी, प्रशांत ह्यांनी लिहावे, त्या लेखनावर नूलकर काकांनी मुद्रितशोधनाचे संस्कार करावे आणि मग ते लेखन प्रकाशित करावे असा एक अलिखित नियम आहे, हे त्या प्रश्नाचे उत्तर 😂 चढतानासारखेच उतरतानाही असंख्य थांबे घेत मागे राहिलेली जोडगोळी त्याठिकाणी पोचली व कोरम पूर्ण झाल्यावर नव्याने त्या विषयावर चर्चा झाली आणि 'कविराज' आणि 'पैलवान' ह्यांनी संयुक्तपणे वृत्तांतलेखनाचे शिवधनुष्य पेलावे ह्यावर शिक्कामोर्तब झाले आणि आज हा कट्टावृत्तांत आपल्या सर्वांसमोर आला! चांदणे संदीप हे हाडाचे कवी आहेत ह्याची कल्पना त्यांच्या मिपावावरातून आली होतीच पण त्यांच्या गाडीच्या मागच्या काचेवर लिहिलेल्या स्वरचित 'काव्यपंक्ती' आणि 'संदीप उवाचः' वाचल्यावर त्याची पूर्णपणे खात्रीच पटली! "जे न देखे रवी... ते देखे कवी" हे त्यांच्या बाबतीत पूर्णपणे लागू पडते. काल आमच्या चर्मचक्षूंना न दिसलेल्या अनेक गोष्टी कुठल्याशा वेगळ्याच पातळीवरून त्यांना दिसल्या किंवा त्यांनी अनुभवल्या 😀 त्यांनी लिहिलंय कि,
"वर चढायला सुरूवात केली तसा माझ्यातला ट्रेकर जागा झाला आणि असा तरातरा वर गेलो की बाकीच्यांना यायला तब्बल पाऊणतास लागला. तेवढ्या वेळात मी तिथल्या सुरक्षारक्षकांबरोबर, हल्लीचे पर्यटक आणि आधीचे पर्यटक यावर विस्तृत चर्चा केली. त्यांना कोपऱ्या कोपऱ्यात नीट लक्ष ठेवणे कसे गरजेचे आहे यावर मार्गदर्शनही केले."
वरती पोचण्याचा योग्य क्रम वर पैजारबुवांच्या ' 'पैजारबुवा उवाच:- ' मध्ये वाचता येईल. "तिथल्या सुरक्षारक्षकांबरोबर, हल्लीचे पर्यटक आणि आधीचे पर्यटक यावर विस्तृत चर्चा केली" हे देखील १००% सत्य आहे, फक्त इतका वेळ झाला तरी दोन जण अजून का पोचले नाही हे बघण्यासाठी तिकीट काउंटर पर्यंत पुन्हा खाली उतरून यावे लागले तेव्हा समजले. "विस्तृत चर्चा केली" असे लिहिण्यातून त्यांच्या विनयशील स्वभावाचे दर्शन घडते पण वास्तवीक ती चर्चा नसून "इतके चढावे लागते तर अजून तुम्ही इथे रोप-वे का सुरु केला नाही" ह्या मुद्द्यावर ते त्या सुरक्षा रक्षकाशी हुज्जत घालत होते. पण बाकी काहीही असले तरी त्या हुज्जतीत त्यांनी केलेल्या "पन्नासच्या वर पायऱ्या असतील अशा सर्व डोंगर/टेकडीवरील पर्यटनस्थळी रोप-वे झालेच पाहिजेत" ह्या मागणीला माझा पूर्ण पाठिंबा आहे आणि त्यासाठी त्यांनी एखादी चळवळ वगैरे सुरु करण्यात पुढाकार घेतल्यास मी त्यात तन-मन आणि धनाने सहभागी होईन ह्याची जाहीर ग्वाही ह्याठिकाणी देतो.
"सर्वजण वर आल्यानंतर वल्लींनी एक सीक्रेट लेणी जी कुलुपबंद होती तिची चावी मिळवली व ती पाहण्यासाठी आम्ही निघालो."
ही गम्मत भारीच होती.... वल्लींनी त्या चाव्यांच्या जुडग्यातील सर्व चाव्या लावून बघितल्यावरही जेव्हा ते 'नाठाळ' कुलूप उघडायचे नाव घेत नव्हते तेव्हा पैजार बुवांनी सूत्रे.. सॉरी तो चाव्यांचा जुडगा आपल्या हातात घेऊन एकदा त्या कुलुपाचे आणि जुडग्यातील चाव्यांचे सराईतपणे निरीक्षण करून त्यातल्या निवडक दोन चाव्या वेगळ्या करत दुसऱ्या प्रयत्नात 'खाट्कन' ते कुलूप उघडले होते तेव्हा प्रशांत हळूच माझ्या कानात कुजबुजले होते कि "घरफोडी हा बुवांचा जोडधंदा असावा काय?" चाव्या देताना त्या मनुष्याने एका वेळी दोनच जणांनी त्या लेण्यांमध्ये प्रवेश करावा अशी सूचना दिली होती पण जेव्हा आपण दार उघडले तेव्हा एकाच वेळी पंचवीस-तीस लोकांनी घुसखोरी करून ती २० नंबरची लेणी बघण्याचा आनंद लुटला 😀 च्यामारी माझा प्रतिसाद फारच लांबत चाललाय तेव्हा आता आवरते घेतो. तुम्ही दोघांनी छान वृत्तांत लिहिला आहेत, आणि बुवांनी त्यांच्या प्रतिसादातून चांगलीच टोलेबाजी केली आहे. त्या सर्वातली अतिशयोक्ती, तिरकसपणा चाणाक्ष वाचकांच्या लक्षात आलाच असेल तरी वाचकांसाठी थोडे स्पष्टीकरण देतो कि, मंडळी अशा प्रकारे 'एक दुसरेकी टांग खिचना' आमच्यासाठी नित्यनेमाची बाब झाली आहे, गेली काही वर्षे आम्ही सर्वजण मिपासाठी एकत्र काम करत असलो, व्हॉटट्सऍप ग्रुपवर जवळपास रोज किंवा दिवसाआड आम्ही संपर्कात असलो तरी ह्या सर्वांशी प्रत्यक्ष भेट होण्याची माझीही हि पहिलीच वेळ होती. कालचा कट्टा एकदम झकास झाला. प्रचेतस ह्यांच्या सोबत लेणी पाहणे हा खरोखर मस्त अनुभव होता. सिनिअर केजीत असलेल्या लहानग्या 'मंटूने' (मानसी) अजिबात न कंटाळता कट्टा एन्जॉय केला त्याबद्दल आणि तिच्या फोटोग्राफीच्या कौशल्याबद्दल तिचे प्रचंड कौतुक वाटले. निघताना पुढचा कट्टा लवकरच करण्याच्या आणा भाका तर सर्वांनी घेतल्या आहेत पण हा कट्टा प्रत्यक्षात होण्यास दोन वर्षे लागली तसे पुढच्या कट्ट्याच्या बाबतीत होऊ नये हि ईश्वरचरणी प्रार्थना 🙏

प्रचेतस 25/01/2023 - 06:50
कट्टा लै म्हणजे लैच भारी झाला. सासं नसतानाही या कट्ट्याला यायला मिळालं हे तर भाग्यच. कट्ट्याच्या निमित्ताने प्रथमच तुकाशेठ आणि टर्मिनेटर यांना भेटता आलं. मंटू तर एकदम गोड.

अत्रुप्त आत्मा 23/01/2023 - 16:20
मज्जा आली आहे वाचुन ! -------------------------------- function at() { [native code] }function at() { [native code] }अता मी त्यात नाही , हे वाटुन खिन्न झालेला आत्मा! सगळ्याण्ना ल्लुल्लुल्लुल्लुल्लुल्लुल्लु https://lh3.googleusercontent.com/-yoZKvSwxxFc/VfzpdSyQoXI/AAAAAAAAhLk/e9PNzHHLamE/s28-Ic42/ao.gif

चित्रगुप्त 23/01/2023 - 17:14
वर्णन आणि फोटो बहारीचे आहे. कट्टा जोरदार झालेला दिसतोय. सहभाग्यांपैकी फकस्त प्रशांत आणि वल्ली यांचीच प्रत्यक्ष झालेली असल्याने बाकीचे कोण आहे कोण - व्हो इस व्हो - समजले नाही, तरी विदितावे ही विनंती.

तुषार काळभोर 24/01/2023 - 07:37
जगाच्या या टोकापासून त्या टोकापर्यंत गप्पा हेलकावे घेत होत्या, त्यावेळी तुमची आठवण आलीच. प्रशांत यांनी मागे तुमच्या भेटीविषयी लिहिलं होतं, ते सविस्तर ऐकताना गंमत वाटली. युरोपच्या कुठल्याशा कोपऱ्यात दोन मराठी माणसे एकमेकांना केवळ योगायोगाने अवचित भेटतात, त्यात एक मिपाकर आणि एक मिपाधर. आणि त्यानिमित्ताने ऋणानुबंध तयार होतात... एकदम कल्पनेपलीकडे!

सौंदाळा 23/01/2023 - 17:23
सकाळी टर्मिनेटर यांचा एक प्रतिसाद वाचून कट्टा झाल्याचे समजले होतेच. सुंदर दिवाळी अंकासाठी अपार कष्ट घेतल्याने हा श्रमपरिहार करणे हे संपादक चमूसाठी क्रमप्राप्तच होते. मस्त झालेला दिसतोय कट्टा आणि छान वृत्त्तांत. संदीप आणि तुका यांचे आभार

कर्नलतपस्वी 23/01/2023 - 18:17
फोटो वर्णन मस्त. उगाच तोंड देखलं(लेख वाचलं) म्हणत नाही "पिझ्झा न बर्गर घेऊं द्या की रं,अन् मला बी भाज्याला येउ द्या की".कारण आमच्या डाॅक्टरांचे बी पी मशीन खराब झाल्यामुळे घरीच " बसायला" सांगीतलयं. प्रशांत व प्रचेतस यानां आगोदर भेटल्यामुळे त्यांना ओळखण्यास वेळ लागला नाही. वर दोघांनी मागील पुणे कट्ट्यावर घातलेले अनुक्रमे काळा टी शर्ट व निळा साईड कटवाल बुशशर्ट पुन्हा घातले असल्यामुळेच यांना ओळखण्यास मदतच झाली. या दोघांची थोडी उंची वाढल्या सारखी वाटते! मिपा शप्पथ खरं सांगतोय, जुना पुणे कट्टा यावरचा पाभे याचा लेख बघू शकता. टर्मिनेटर भौ, यांना १२ जानेवारीला सकाळीच नऊ त दोन वाजेपर्यंत व्हाट्स अपवर पिडले होते व ते आता यादीत समाविष्ट असल्याने त्यांनाही ओळखण्यास वेळ लागला नाही. बाकी तिघांचा अंदाज, कदाचित चुकीचाही ठरेल. @संदीप भौ यांनी निळ्या रेघांचा पाढंरा शर्ट सैलसर आता खोचलेला,थोडासा बाहेर. पट्टा धारण केलेला. साधारण काही कवी असा पोशाखात दिसतात. तुषार काळभोर भौ, निळा टी शर्ट, पैलवानी सोडल्यावर बाहेर डोकावणारे हलकेसे.... आणी पैलवान ट्रेडमार्क म्हणजे राणा दा इश्टाईल (पाठक बाईंचे दिवाणे) वाढवलेली दाढी, वरचष्मा (डोळ्यावर चष्मा असे वाचावे, मराठी भाषा लवचिक आहे. वेगळा अर्थ काढून त्याचा किस पाडू नये म्हणून स्पष्टीकरण. ) अर्थात उरलेले पैजारबुवा. हे वेगळे सांगणे नको. मानसी खुपच खुश दिसतेय. लेखकास विनंती जरूर याचा खुलासा करावा.यावरून आस्मादिकांची स्मरणशक्ती व रिझनिंग क्षमता या वयातही शाबूत आहे का नाही ते अंम्हास कळेल. बाकी तुम्ही सर्व एकाच शिणेचे, म्हातार्‍या चे काय काम. पण कधीमधी जमल्यास येईल.

चांदणे संदीप 23/01/2023 - 18:30
बाकी तिघांचा अंदाज, कदाचित चुकीचाही ठरेल.
अंदाज चुकलेला आहेच, पण मुळात तो करण्याची गरजच नव्हती. लेखातच एका फोटोखाली ओळख परेड झालेली आहे तसेच टर्मिनेटर यांनीही आपल्या एका प्रतिसादात सर्वांची नावे लिहीलेली आहेत. ते तुम्ही मिसला बहुतेक. :)
बाकी तुम्ही सर्व एकाच शिणेचे, म्हातार्‍या चे काय काम. पण कधीमधी जमल्यास येईल.
मिपाकट्टे हे नेहमी सर्व मिपाकरांसाठी (लेखक्/वाचक) असतात. आपण कोणत्याही कट्ट्याला शक्य असल्यास येऊ शकता. हा कट्टा सासंच्या कायप्पा ग्रूपवरून सासंसाठी ठरला होता इतकेच. पाताळेश्वर कट्ट्याला आपण होतात. मी त्यावेळीही यायचा प्रयत्न केला पण पुण्यनगरीचे आणि आमचे पूर्वजन्मीचे काहीतरी वाकडे असावे त्यामुळे पुण्यनगरीतल्या एकाही कट्ट्याला उपस्थित राहू शकलो नाहीये. पुढे कधीतरी बघूया, किंवा पुढच्या वेळी पिंचीत कट्टा ठरला तर तिकडे या. सं - दी - प

कर्नलतपस्वी 23/01/2023 - 18:30
समदचं मुसळ केरात,दिसतं तसं नसतं म्हणून जग फसतं. वर दिलेली नामावली नंतर बघितल्याने आता पुन्हा शुद्धीपत्र देत नाही.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 23/01/2023 - 19:39
कट्टा वर्णन खुसखुशीत. छायाचित्र माहितीपूर्ण. चक्क, प्रशांत यांना कट्याला बघुन डोले भरून आले. पैजारबुवा, तुषारशेठ यांना बघून आनंद जाहला. छोटूली गोड. संदीपशेठ यांना भेटलो आहे. प्रशांत आणि वल्ली यांनाही पाहिल्यासारखे वाटते कुठेतरी...;) -दिलीप बिरुटे

ज्ञानोबाचे पैजार 23/01/2023 - 19:43

पैजारबुवा उवाच:- अर्थात आम्ही टिपलेल्या विषेश गोष्टी आणि (वाचकांच्या विशेष सोयी साठी) धाग्यातील दोन वाक्यांमधील वाक्ये

१. आमच्या जन्म जन्मांतरीच्या प्रवासातला हा पहिलाच मिपा कट्टा होता. पण तरी सुध्दा सगळे कट्टेकरी साधारण पहिल्या तीन मिनिटे आणि साडे सव्वीस सेकंदात आपलेसे वाटायला लागले. २. सगळ्या कट्टेकर्‍यांचे फोटो आधि अनेक वेळा पाहिले असल्याने चेहरे ओळखणे अवघड गेले नाही. पण आता कोविड नंतर मात्र सगळ्यांच्या आकारमानात फरक पडला आहे. ३. वल्ली मागच्या सीटवर बसले की कारच्या मधल्या आरशात मागची वहातूक दिसत नाही त्यामुळे इतर दोन आरशांवर भरोसा ठेवत गाडी चालवावी लागली ४. सोमाटणे का अशाच कोणत्या तरी क्रॉसिंग वर एक गुंठामंत्री कारचालक आम्हास केवळ अर्धा इंचांने चुकवून गेला तरी सुध्दा गाडीतले मिपाकर स्थितप्रज्ञ होते व चालू चर्चेचा मूळ विषय त्यांनी बदलला नाही. ५. म्याप्रो मुख्य फाटक उघडायच्या आधीच आम्ही तिकडे हजर होतो. मुख्य फाटक उघडणारा मनुष्य फाटकाच्या विरुद्ध बाजूने बाईक वरुन आला आणि फाटक उघडून तसाच बाईक वरून मागे गेला या वरुन आतला परिसर फारच भव्य असावा अशी आमची कल्पना झाली. पण प्रतेक्ष प्रवेश केल्यावर ४५ सेकंदातच ती कल्पना चुकीची आहे याची सर्वांना जाणीव झाली. ६. मन:शक्ती मध्ये खाण्यामध्ये संयमाची गरज आणि मनाची शक्ती यावर साबुदाणा वडा, उपमा आणि मेदुवडा सांबार खाता खाता एक उद्बोधक परिसंवाद झाला ज्याचे अध्यक्षपद अर्थातच प्रशांत यांच्या कडे होते. आम्ही ते (अध्यक्षपद) हिसकावून घ्यायचा क्षीण प्रयत्न केला पण तो त्यांनी मोठ्या शिताफीने हाणून पाडला आणि मग आम्हाला मुकाट श्रोत्याच्या भूमिकेत जावे लागले. ७. त्या नंतर तेथून बाहेर पडताना मन:शक्ती मधले खाण्या पिण्याच्या पदार्थांचे दर कसे वाढले आहेत याचा तुलनात्मक अभ्यास झाला. अध्यक्ष अर्थातच... ८. म्याप्रो च्या पार्किंग मध्ये गाडी लावणारे आम्ही पहिलेच होतो. ९. श्री टर्मिनेटर आमच्या आधी येउन कोपर्यातल्या एका दगडावर स्थानापन्न होऊन पक्षी निरीक्षण करत बसले होते. १०. तिकडेच कोवळ्या उन्हात मिपाचे व्यसन आणि त्याचे फायदे तोटे या विषयावर एक उद्बोधक परिसंवाद झाला अध्यक्षपदावर..... (नाय नाय आता अध्यक्ष बदलले) श्री टर्मिनेटर होते. ११. हाच परिसंवाद मग डू आयडी कडे वळाला आणि मग कोण कोणते मिपाकर एक्सेल फायली वापरतात याची एका यादीच पेश करण्यात आली. १२. मधून मधून श्री वल्ली जुन्या जुन्या मिपाकरांच्या आठवणी सांगता होते. काही नावे घेतल्यावर ते सद्गदित झाले होते. तांब्याधिपतींचे नाव निघताच त्यांनी हळूच डोळे देखील टिपले. (पुराव्या दाखला गरजुंना फोटो दाखवण्यात येईल) (नव्या वाचकांसाठी :- या प्रतिसादावर जे "दुदु" असा प्रतिसाद देतिल तेच आमचे परममित्र “तांब्याधिपती” आहेत याची क्रुपया नोंद घ्यावी.) १३. या सगळ्या संवादात असे लक्षात आले की आपल्या नंतर आलेली अनेक एक कुटुंब त्यांचा अल्पोपहार उरकून हाटेलातूनबाहेर आली सुध्दा. मग आम्ही म्याप्रोच्या मूळ वास्तूत प्रवेशकर्ते झालो आणि मग सगळी इस्टेट आपल्याच तीर्थरूपांची असल्याच्या थाटात परिसराची पहाणी केली. १४. बसण्याची जागा निवडण्या करता साडेचौदा जागा फायानाल झाल्या होत्या. शेवटी वल्ली १५व्या जागेवर जाऊनच बसले त्यामुळे बाकीच्यांकडे कोणताच पर्याय शिल्लक राहिला नाही. १५. मंटू अत्यंत हुशार, दयाळू आणि धोरणी मुलगी आहे. तिने तिच्या बाबांना फिंगर चिप्स घ्यायला लावल्या (हुशारी) व उदारपणे प्रत्येकी एक एक तुकडा प्रत्येक काकाला दिला (दयाळू) . मी जास्तच लोचट पणा करतो आहे असे समजल्यावर तिने अजून एका तुकडा मला वाढला आणि बाबांजवळ जाऊन बसली (धोरणी) १६. या जागेवर परिसंवाद करताना कोणत्याही आयडीचे नाव घ्यायचे नाही कारण तो आयडी किंवा त्याचे नातेवाइक जरा आजूबाजूला असतील तर पंचाईत होईल असे सर्वानुमते ठरले आणि पहिल्याच किस्याला हा नियम सपशेल मोडला गेला आणि नंतर कधीही पाळला गेला नाही. १७. बोलताना आमचा आवाज इतका टिपेला पोचला होता की आमची ऑर्डर तयार आहे हे सांगायला म्याप्रोच्या कर्मचाऱ्यांना लाउडस्पीकर वरुन कमीत कमी आठ ते दहा अनाउंसमेट कराव्या लागल्या आणि आम्ही सोडून इतर ग्राहकांना ती ऑर्डर आमचीच आहे हे समजले. १८. परिसंवाद संपायची चिन्हे दिसेना तेव्हा प्रशांत यांनी भाजे लेण्यांचा हुकमी प्रस्ताव बाहेर काढला आणि वल्ली लगेच जागेवरुन उठले. मग बाकीच्यांना नाईलाजाने उठावे लागले. १९. जलपान करताना तिकडचे ग्लास पाहून श्री टर्मिनेटर यांचा जीव हळहळत होता. “अरे या ग्लासातून पाणी प्यायचे का” से ते कमीत कमी साडेआठ वेळा म्हणाले आणि इतरांनी (मंटू सोडून) त्यांना तेवढ्या वेळा कोरडी सहानुभूती दाखवली. २०. शेवटीं ही लागलेली तहान आम्ही श्याम्पाल काउंटर वरची रंगीत द्रव्ये पिउन भागवली २१. गाडीत बसताना वल्ली अर्थातच सर्वात पुढे होते. त्यांना शक्य असते तर म्याप्रो मधून भाज्याला ते उडत उडत गेले असते. गाडीत ते शरीराने आमच्या बरोबर होते पण मनाने भाजे लेण्यात त्यांचा विहार कधीच सुरु झाला होता. २२. भाजे गावात प्रवेश करताना कर वसूल करण्या करता एका महिला अधिकारी नियुक्त केलेली होती. मग पुरुष कर्मचारी असले की टोलनाक्यांवर कशी अशांतता माजते या विषयावर एक परिसंवाद झाला अध्यक्ष अर्थातच..... आपले नेहमीचेच. २३. भाजे लेणी चढताना वल्ली सोडून सगळ्यांची खरी वये उघड झाली. मंटू, मी वल्ली, प्रशांत, श्री टर्मिनेटर अशा क्रमाने लेण्यांना पोचलो. पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी) (खोटे असेल तर देवा माझे मिपावरचे (हा सोडुन) सगळे आयडी उडव) २४. चांदणे पैलवान यांनी दमलेल्या बाबाची कहाणी भाग २ तिकडेच लिहून काढला. २५. पुढचा सगळा वेळ आम्ही व्याल, त्रिरत्न, कल्पवृक्ष, गजपृष्ठ, भारवाहक इत्यादी शब्द ऐकत होतो. सांगणारा भरभरून सांगत होता. ऐकताना आम्हीच कमी पडत होतो. मधेच मी काहीतरी वेडगळ शंका विचारात होतो पण लहान बालकाला समजावून सांगावे तितक्या मृदू भाषेत मला त्याची उत्तरे मिळत होती. २६. लेणी उतरताना “चढणे सोपे उतरणे अवघड” या विषयावर एक जबरदस्त परिसंवाद झाला. (सारखे सारखे अध्यक्ष कोण सांगणार नाही बर का, ओळखून घ्या कोण असेल ते), त्याला कंटाळून वल्लीनी सर्वांना लिंबूपाणी पाजले, पण तरी शेवटची पायरी उतारे पर्यंत परिसंवादाचा आवेग काही कमी झाला नाही, २७. या सगळ्याच्या मध्ये “धूप दीप नैवेद्य असा हा सादुपचार चालला” ह्या गाण्याची प्रात्याक्षिके चाललेली होती. २८. मग पुढचा साधारण अर्धातास श्री टर्मिनेटर यांना लोकल मध्ये बसवायचे का ट्रेन मध्ये बसवायचे का बसने पाठवायचे यावर उद्बोधक चर्चा झाली. एकदा तर त्यांना टेंपोत बसावावे असाही प्रस्ताव आला होता. पण अध्यक्षांनी तो व्हेटो वापरून तो फेटाळला व एकदांचे कसे जायचे हे ठरले. २९. “दोन ओंडक्यांची होते सागरात भेट” हे गाणे म्हणत आमच्या दोन गाड्या गाडी रस्त्याच्या मधोमध उभ्या राहिल्या आणि मागच्या बोंबलणाऱ्या लोकांची पर्वा न करता निरोप समारंभ झाला. ३०. माझा सकाळचा गाडी चालवण्याचा भयाकारी अनुभव लक्षात घेता पैलवान यांनी मोठ्या चतुराईने चांदणे पैलावानां सोबत जाण्याचा निर्णय घेतला. त्यावेळी त्यांच्या चेहऱ्यावरचे “या म्हाताऱ्या बोरिंग बुवा पासून सुटलो” हे भाव काही लपत नव्हते. ३१. श्री टर्मिनेटर यांना इच्छित स्थळी पोचवले तेव्हा त्यांचे डोळे अक्षरश: भरून आले होते. मग घसा ओला करण्याचे राहिलेले कार्य लवकरच सिद्धीस नेण्याच्या आणाभाका झाल्या आणि आम्ही निग्रहाने श्री टर्मिनेटर यांच्या कडे पाठ फिरवली. ३२. मग रिकाम्या झालेल्या पुढच्या सीटवर कोणी बसायचे यावरून तुंबळ हाणामारी झाली ज्यात वल्ली जिंकले आणि प्रशांत यांना निमूट पणे माझ्या शेजारी येऊन बसावे लागले. ३३. मधल्या आरशातली वल्ली मूर्ती डोळ्यात साठवत मी गाडी हाकायला सुरवात केली आणि कधी पुण्यात पोचलो हे समजलेच नाही. ३४. उतरल्यावर प्रशांत यांनी गाडीच्या डिकीतले त्यांचे सामान काढून घेतले. (इथे घाईघाईनी हा शब्द वापरला नाही याची क्रूपया नोंद घेतली जावी) ३५. वल्ली आणि प्रशांत यांनी हळूच डोळे टिपत माझा निरोप घेतला (असे मला वाटले). मी ही मग डोळ्यात कचरा गेल्याचे निमित्त करून डोळे पुसूतो आहे असे त्यांना वाटावे अशी अ‍ॅक्टिंगकरत, घराकडे गाडी हाकायला लागलो. पैजारबुवा,

चांदणे संदीप 23/01/2023 - 20:31
पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी)
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय. कधीतरी भविष्य में मेरेको भी चानस मिळेगा एवढा ध्यान में रखो फक्त! ;) सं - दी - प

चांदणे संदीप 23/01/2023 - 20:36
श्री टर्मिनेटर, श्री वल्ली असे लिहिलेले पाहून प्रतिसादक बुवाच आहेत का हे पुन्हा एकदा पाहून घेतले. ;) आणि...
पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी)
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय. कधीतरी भविष्य में मेरेको भी चानस मिळेगा एवढा ध्यान में रखो फक्त! ;) सं - दी - प

टर्मीनेटर 23/01/2023 - 21:07
पैलवान आणि चांदणे पैलवान यांनी संयुक्तपणे शेवटचा नंबर भूषवला. (हेच खरे व्हर्जन आहे याची वाचकांनी क्रूपया नोंध घ्यावी)
तुम्हा दोघांना बघुन दोस्ती सिनेमातल्या गाण्यातील खालिल दृष्य सर्वांना आठवले होते (मी चुकीचे गाणे सांगितले होते हा भाग वेगळा पण अचूक गाणे कुठले हे तुम्हीच सांगितले होतेत 😂) .
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय.
थोडा वेळ थांबा... मी पण "संजय उवाचः" मधुन आणखिन थोडे पितळ उघडे पाडणार आहे 😀 😂

गवि 24/01/2023 - 07:51
ये जो आपने मेरा पितळ उघडा पाडा हय वो चांगला नही किया हय. थोडा वेळ थांबा... मी पण "संजय उवाचः" मधुन आणखिन थोडे पितळ उघडे पाडणार आहे
सध्याचे एखादे मराठी ताजे रोजचे वृत्तपत्र सकाळी सकाळी वाचल्याचा भास झाला.

टर्मीनेटर 25/01/2023 - 13:28
११. हाच परिसंवाद मग डू आयडी कडे वळाला
ही चर्चा खरोखर रोचक होती, काही (नवीन) मुखवट्या मागचे (जुने) चेहरे त्यातून मला समजले 😀
१९. जलपान करताना तिकडचे ग्लास पाहून श्री टर्मिनेटर यांचा जीव हळहळत होता. “अरे या ग्लासातून पाणी प्यायचे का”
तर काय... वॉटर कुलरला स्टेनलेस स्टीलचे पेले स्टेनलेस स्टीलच्या साखळ्यांनी बांधायचे सोडून व्यवस्थापनाने इतके सुंदर वाईन ग्लासेस पाणी पिण्यासाठी ठेवलेले बघून जीव हळहळेल नाही तर काय होईल 😂 बाकीच्या पॉइंट्सवर पण सवडीने भाष्य करिनच 😀

टर्मीनेटर 23/01/2023 - 22:04

संजय उवाचः

"हा अचानक ठरलेला कट्टा सुमारे दोन दिवाळी अंक पाहिलेला आहे."
हे सुरुवातीला संदीप चांदणे ह्यांनी लिहिलेलंच आहे. तर गेली दोन वर्षे केवळ चर्चेचा विषय राहिलेला आणि आता केवळ प्रशांत ह्यांच्या कल्पनेपुरताच मर्यादित रहातो की काय अशी शंका येऊ लागलेला एक 'कट्टा' फायनली काल यशस्वीरीत्या पार पडला. 'कविराज' चांदणे संदीप आणि 'पैलवान' तुषार काळभोर ह्या दोघांनी कट्टावृत्तांत सुरेख लिहिला आहे ह्यात दुमत नाही, परंतु काही खुलासे करण्यासाठी, निरीक्षणे नोंदवण्यासाठी आणि गमतीजमती सांगण्यासाठी हा प्रतिसाद प्रपंच! प्रत्यक्ष कट्ट्याला साडे सहा मिपाकर उपस्थित असले तरी आधी झालेल्या चर्चेत आणखीनही काही नावे होती! नीलकांत आणि चिनार हे कार्यबाहुल्यामुळे उपस्थित राहू शकत नसल्याची अधिकृत माहिती मिळाली असली तरी प्रत्यक्षात कट्टे आयोजनात दरवेळी पुणे किंवा पुणे परिसराला दिले जाणारे झुकते माप आणि पर्यायाने त्यातून विदर्भावर वारंवार होणाऱ्या अन्यायाचा 'निषेध' हे कारण असल्याची कुणकुण लागली आहे 😂 पुणेकर वस्ताद/दिशाभूल करण्यात एक्स्पर्ट असतात हे मला ऐकून माहिती असले तरी प्रत्यक्ष तसा अनुभव नव्हता. नूलकर काकांनी ह्याआधी 'तसा' अनुभव घेतलेला असल्याने ऐनवेळी पांढरे निशाण फडकवत कट्ट्याला उपस्थित रहाणे टाळले असावे अशी दाट शंका आता स्वानुभव आल्यावर मला येऊ लागली आहे. काही उदाहरणे देतो त्यावरून मला असे का वाटते हे स्पष्ट होईल 😀
  • कधी नाही ती आमच्या इथे गुलाबी वगैरे म्हणतात तशी थंडी पडली असताना कट्ट्यासाठी लोणावळ्याला (मॅप्रो गार्डन सकाळी ९ वाजता उघडत असूनही) भल्या सकाळी आठ वाजता भेटण्याची वेळ ठरून आमचे निद्रासुख हिरावून घेणे.
  • नूलकर काका येणार असतील तर मी गाडी काढणार होतो आणि एकटाच असलो तर रेल्वे/ शिवनेरी/शिवशाही अशा मिळेल त्या मार्गाने जायचे ठरवले होते आणि तशी चर्चाही झाली होती. असे असतानाही 'प्रशांत' आणि 'पैजारबुवांनी' ऐनवेळी सर्वांनी सायकलने कट्ट्याला यावे असा फतवा काढण्यामागे त्यांचा नक्की काय हेतू असावा? कट्ट्याला फक्त पुणेकरांनीच उपस्थित राहावे आणि मी व नूलकर काका असे पुण्याबाहेरचे लोक कट्ट्यापासून वंचित राहावेत असा काही कुटील डाव तर नसेल? तरी बरं तुका पैलवानांनी त्यांना डबलसीट न्यावे लागेल असा पेच टाकल्याने हा डाव (असल्यास) उधळला गेला.
  • मी आठ वाजून पाच मिनिटांनी मॅप्रो गार्डनला पोचत असल्याचे कळवणारा मेसेज पाठवूनही सात वाजून अठ्ठावन्न मिनिटांनी तिथे पोचलेल्या चौकडीने केवळ सात मिनिटे तिथे वाट पाहात न थांबता 'मनःशक्ती' कडे प्रयाण करून मला किमान २० मिनिटे दगडावर बसून जबरदस्तीने 'पक्षी निरीक्षण' करण्यास भाग पाडले.
  • मॅप्रो गार्डन मधून निघून पुढे 'कार्ले' लेणी पाहायला जायचे असा विचार पुढे आला होता. तिथे आधीही अनेकदा जाणे झाले असल्याने वरपर्यंत गाडी जाते त्यामुळे तंगडतोड करावी लागत नाही हे पक्के ठाऊक असल्याने मी आनंदाने त्याला अनुमोदन दिले परंतु आज रविवार असल्याने तिथे प्रचंड गर्दी असेल असे कारण पुढे करून त्यापेक्षा 'भाजे' लेणी बघायला जाऊयात असा ठराव १ विरुद्ध ५ अशा बहुमताने पुणेकरांनी पास केला (अर्धे मत तटस्थ राहिले होते). तिथे किती चालावे/चढावे लागेल ह्या माझ्या प्रश्नाला वल्ली शेठ प्रामाणिक उत्तर देत होते पण बाकीच्यांनी त्यांना बोलू न देता "छे... छे... विशेष काही नाही थोडयाशा पायऱ्या, मग थोडा रस्ता, मग पुन्हा काहीशा पायऱ्या आहेत " असे गोलमटोल उत्तर देत माझी दिशाभूल केली. (त्याची शिक्षा अर्थातच त्या सर्वांना पुढे लगेचच मिळाली)
माझ्या शंकेला पुष्टी देणारे अजूनही अनेक मुद्दे आहेत पण तूर्तास इतकेच सांगून थांबतो आणि 'संदीप उवाचः' कडे वळतो. वर आलेल्या पैजारवुवांच्या 'पैजारबुवा उवाच:- अर्थात आम्ही टिपलेल्या विषेश गोष्टी' ह्या प्रतिसादात कालच्या दिवसभरात अनेक परिसंवाद घडल्याचा उल्लेख आलेला आहे! तर भाजे लेणी बघून खाली उतरताना वाटेत एकेठिकाणी वल्ली शेठनी सर्वांना लिंबूपाणी पाजले त्या ठिकाणी ह्या कट्ट्याचा वृत्तांत कोणी लिहायचा ह्या विषयावरही एक परिसंवाद झाला! सुरुवातीला त्यात फक्त साडेचार सदस्यच हजर होते. प्रचेतस, प्रशांत आणि मी अशा तिघांनी मोठ्या अपेक्षेने ते कार्य अध्यक्षस्थानी असलेल्या पैजारबुवांनी पार पडावे असे सुचवून पाहिले पण "हा अधिकृत मिपा कट्टा नाही, ह्या कट्ट्याचे जाहीर आवाहन मिपावर प्रकाशित झालेले नाही" वगैरे वगैरे तांत्रिक मुद्दे उपस्थित करून ती जवाबदारी झटकून टाकण्याचा मुत्सद्दीपणा दाखवला. मी कोकण मालिका पूर्ण होईपर्यंत नवीन काही न लिहिण्याचा निर्धार व्यक्त केला. प्रचेतस ह्यांनी बदामी-ऐहोळे मालिकेचे कारण पुढे केले तर प्रशांतनी सध्या नूलकर काका अतिशय व्यस्त असल्याचे (आम्हा सर्वांना माहित असलेलेच) कारण सांगून स्वतःला त्यापासून अलिप्त ठेवले. आता प्रश्न असा पडेल कि नूलकर काका व्यस्त आहेत म्हणून प्रशांत ह्यांनी वृत्तांत लिहिणे टाळणे ह्याचा काय संबंध आहे? तर मंडळी, प्रशांत ह्यांनी लिहावे, त्या लेखनावर नूलकर काकांनी मुद्रितशोधनाचे संस्कार करावे आणि मग ते लेखन प्रकाशित करावे असा एक अलिखित नियम आहे, हे त्या प्रश्नाचे उत्तर 😂 चढतानासारखेच उतरतानाही असंख्य थांबे घेत मागे राहिलेली जोडगोळी त्याठिकाणी पोचली व कोरम पूर्ण झाल्यावर नव्याने त्या विषयावर चर्चा झाली आणि 'कविराज' आणि 'पैलवान' ह्यांनी संयुक्तपणे वृत्तांतलेखनाचे शिवधनुष्य पेलावे ह्यावर शिक्कामोर्तब झाले आणि आज हा कट्टावृत्तांत आपल्या सर्वांसमोर आला! चांदणे संदीप हे हाडाचे कवी आहेत ह्याची कल्पना त्यांच्या मिपावावरातून आली होतीच पण त्यांच्या गाडीच्या मागच्या काचेवर लिहिलेल्या स्वरचित 'काव्यपंक्ती' आणि 'संदीप उवाचः' वाचल्यावर त्याची पूर्णपणे खात्रीच पटली! "जे न देखे रवी... ते देखे कवी" हे त्यांच्या बाबतीत पूर्णपणे लागू पडते. काल आमच्या चर्मचक्षूंना न दिसलेल्या अनेक गोष्टी कुठल्याशा वेगळ्याच पातळीवरून त्यांना दिसल्या किंवा त्यांनी अनुभवल्या 😀 त्यांनी लिहिलंय कि,
"वर चढायला सुरूवात केली तसा माझ्यातला ट्रेकर जागा झाला आणि असा तरातरा वर गेलो की बाकीच्यांना यायला तब्बल पाऊणतास लागला. तेवढ्या वेळात मी तिथल्या सुरक्षारक्षकांबरोबर, हल्लीचे पर्यटक आणि आधीचे पर्यटक यावर विस्तृत चर्चा केली. त्यांना कोपऱ्या कोपऱ्यात नीट लक्ष ठेवणे कसे गरजेचे आहे यावर मार्गदर्शनही केले."
वरती पोचण्याचा योग्य क्रम वर पैजारबुवांच्या ' 'पैजारबुवा उवाच:- ' मध्ये वाचता येईल. "तिथल्या सुरक्षारक्षकांबरोबर, हल्लीचे पर्यटक आणि आधीचे पर्यटक यावर विस्तृत चर्चा केली" हे देखील १००% सत्य आहे, फक्त इतका वेळ झाला तरी दोन जण अजून का पोचले नाही हे बघण्यासाठी तिकीट काउंटर पर्यंत पुन्हा खाली उतरून यावे लागले तेव्हा समजले. "विस्तृत चर्चा केली" असे लिहिण्यातून त्यांच्या विनयशील स्वभावाचे दर्शन घडते पण वास्तवीक ती चर्चा नसून "इतके चढावे लागते तर अजून तुम्ही इथे रोप-वे का सुरु केला नाही" ह्या मुद्द्यावर ते त्या सुरक्षा रक्षकाशी हुज्जत घालत होते. पण बाकी काहीही असले तरी त्या हुज्जतीत त्यांनी केलेल्या "पन्नासच्या वर पायऱ्या असतील अशा सर्व डोंगर/टेकडीवरील पर्यटनस्थळी रोप-वे झालेच पाहिजेत" ह्या मागणीला माझा पूर्ण पाठिंबा आहे आणि त्यासाठी त्यांनी एखादी चळवळ वगैरे सुरु करण्यात पुढाकार घेतल्यास मी त्यात तन-मन आणि धनाने सहभागी होईन ह्याची जाहीर ग्वाही ह्याठिकाणी देतो.
"सर्वजण वर आल्यानंतर वल्लींनी एक सीक्रेट लेणी जी कुलुपबंद होती तिची चावी मिळवली व ती पाहण्यासाठी आम्ही निघालो."
ही गम्मत भारीच होती.... वल्लींनी त्या चाव्यांच्या जुडग्यातील सर्व चाव्या लावून बघितल्यावरही जेव्हा ते 'नाठाळ' कुलूप उघडायचे नाव घेत नव्हते तेव्हा पैजार बुवांनी सूत्रे.. सॉरी तो चाव्यांचा जुडगा आपल्या हातात घेऊन एकदा त्या कुलुपाचे आणि जुडग्यातील चाव्यांचे सराईतपणे निरीक्षण करून त्यातल्या निवडक दोन चाव्या वेगळ्या करत दुसऱ्या प्रयत्नात 'खाट्कन' ते कुलूप उघडले होते तेव्हा प्रशांत हळूच माझ्या कानात कुजबुजले होते कि "घरफोडी हा बुवांचा जोडधंदा असावा काय?" चाव्या देताना त्या मनुष्याने एका वेळी दोनच जणांनी त्या लेण्यांमध्ये प्रवेश करावा अशी सूचना दिली होती पण जेव्हा आपण दार उघडले तेव्हा एकाच वेळी पंचवीस-तीस लोकांनी घुसखोरी करून ती २० नंबरची लेणी बघण्याचा आनंद लुटला 😀 च्यामारी माझा प्रतिसाद फारच लांबत चाललाय तेव्हा आता आवरते घेतो. तुम्ही दोघांनी छान वृत्तांत लिहिला आहेत, आणि बुवांनी त्यांच्या प्रतिसादातून चांगलीच टोलेबाजी केली आहे. त्या सर्वातली अतिशयोक्ती, तिरकसपणा चाणाक्ष वाचकांच्या लक्षात आलाच असेल तरी वाचकांसाठी थोडे स्पष्टीकरण देतो कि, मंडळी अशा प्रकारे 'एक दुसरेकी टांग खिचना' आमच्यासाठी नित्यनेमाची बाब झाली आहे, गेली काही वर्षे आम्ही सर्वजण मिपासाठी एकत्र काम करत असलो, व्हॉटट्सऍप ग्रुपवर जवळपास रोज किंवा दिवसाआड आम्ही संपर्कात असलो तरी ह्या सर्वांशी प्रत्यक्ष भेट होण्याची माझीही हि पहिलीच वेळ होती. कालचा कट्टा एकदम झकास झाला. प्रचेतस ह्यांच्या सोबत लेणी पाहणे हा खरोखर मस्त अनुभव होता. सिनिअर केजीत असलेल्या लहानग्या 'मंटूने' (मानसी) अजिबात न कंटाळता कट्टा एन्जॉय केला त्याबद्दल आणि तिच्या फोटोग्राफीच्या कौशल्याबद्दल तिचे प्रचंड कौतुक वाटले. निघताना पुढचा कट्टा लवकरच करण्याच्या आणा भाका तर सर्वांनी घेतल्या आहेत पण हा कट्टा प्रत्यक्षात होण्यास दोन वर्षे लागली तसे पुढच्या कट्ट्याच्या बाबतीत होऊ नये हि ईश्वरचरणी प्रार्थना 🙏

प्रचेतस 25/01/2023 - 06:50
कट्टा लै म्हणजे लैच भारी झाला. सासं नसतानाही या कट्ट्याला यायला मिळालं हे तर भाग्यच. कट्ट्याच्या निमित्ताने प्रथमच तुकाशेठ आणि टर्मिनेटर यांना भेटता आलं. मंटू तर एकदम गोड.
p {text-align:justify;}

संदीप उवाचः

तर सुजाण मिपाकरहो, धाग्याचं नाव वाचून एका अचानक घडलेल्या मिपाकट्ट्याचा वृत्तांत वाचायला मिळणार हे तुम्ही ओळखलच असेल. पण हा अचानक ठरलेला कट्टा सुमारे दोन दिवाळी अंक पाहिलेला आहे. म्हणजे सर्वांची तारीख आणि ठिकाण हे काही केल्या ठरत नव्हते. ते एकदाचे ठरले आणि कट्टा यशस्वीरित्या अगदी मजेत पार पडला. कट्ट्याला प्रचेतस (पूर्वाश्रमीचे वल्ली), प्रशांत (सरपंच), टर्मिनेटर, ज्ञानोबाचे पैजार (पैजारबुवा), तुषार काळभोर (पूर्वाश्रमीचे पैलवान) आणि मी व माझी कन्या मानसी इत्यादी हजर होतो.
हे ठिकाण
Subscribe to हे ठिकाण
© 2026 मिसळपाव