व्याकरणाची बंधने झुगारून
लिहिली चारोळी
माझेच मन म्हणाले मला
तुला कसे सुचले ह्यावेळी

बरसलेल्या मेघाला पाहून
धरणी उद्गारली
त्याने स्वत: रिक्त होउन
झोळी माझी भरली.

तुझ्या भेटीसाठी मी
वाट तुडवू लागलो,
वाटच चालायला लागली
अन मी पहातच राहीलो.

हा आपला एक छोटासा प्रयत्न,बाकी आम्हाला कवितेच्या प्रांताची विशेष माहिती नाही...

(नवकवी) -इनोबा

पावसाळा आला की मला
फक्त तू आठवतेस,
कारण ढग बनून डोळ्यामध्ये
तूच पाणी साठवतेस.

-इनोबा

पाऊस पाहताना मला वाटलं
ढग ही रडत असेल,
स्वार्थी जगाला मात्र
त्याचे दुखः दिसत नसेल.

(ग्रेसची क्षमा मागून)

सुख मनास बिलगत नाही
अदमास कशाचा घ्यावा
पथ सर्व अन्य विसरुनिया
शोधतो दु:खांच्या गावा

नंदन
(मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
http://marathisahitya.blogspot.com/)

तुझ मला बिलगणं
मन उंच आभाळी उडणं
आता हे रोजचंच झालाय
अशी वेडी स्वप्न पडणं

जीवन हेच स्वप्न
की जीवन हे वास्तव?
मिठीतील जीवन स्वप्न
अन मुठीतील वास्तव?!

वास्तवाची वीण उसवते
स्वप्नांचा अन दिसे किनारा
सुषुप्सेतली गोडस धुंदी
क्लांत जिवा देतसे निवारा

नंदन
(मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
http://marathisahitya.blogspot.com/)

स्वप्नास म्हटले मी एकदा
येशील का वास्तवात...
स्वप्न म्हणाले मी इथेच बरा
तू जळत रहा त्या विस्तवात.

काव्याच्या रम्य वसंतात
काव्य खुलू लागले
लेखणी झाली मुक्त
अन काव्य बोलू लागले

च्यामारी!चांगली कविता करतोय तर करू द्या की...राव,शेठ साहेब असली विशेषणं लावून डोकं पिकवू नका.

(कवितेचा बॉयफ्रेंड) -इनोबा

खरच आम्हाला लिहिता आले असते तर कवितेचा महापुर आनला असता आज.

सागर राणे

आणा भाका विसरुन
ती गेली खूप दूर...
हृदयात ठेवून आठवणी
अन नयनी महापूर...

नंद्या भन्नाट चारोळी रचलीस रे...

हि आपली अशीच...

प्राजूच्या नादाने 'इनोबा'
आता चारोळी रचू लागला...
अन हास्यात रंगलेला 'तो'
आता दूखः वेचु लागला...

-इनोबा

चारोळी वाचून हसलो
लेखणी घेऊन बसलो
चार ओळी सुचेनात
चारोळीवाचून बसलो!

चतुरंग