आठवण...
आठवणींनी जीव माझा
बेचैन किती जाहला?
सखये तुझा कुठे तो...
माझाही न राहिला.
दूर किती दूर जाशी
लागे मज हुरंहूरं
शांत आहे ही तृप्तता
की भावनांचे काहूरं?
वेड असे भीत आहे
हाक कशी देऊ मी?
का तुझिया स्मरणाने
फक्त तृप्त होऊ मी???
आसवांचे नजराणे
का मागे प्रीत ही?
सहजाच्या जगण्याची
का अल्लड रीत ही?
दु:ख्ख असे आज नाही
जरी न तुझा राहिलो
देवालयी पुष्पांसम
निर्माल्य अता जाहलो.
वेड्या त्या उद्यानी
तार कुणी छेडिली?
कृष्ण नव्हे कृष्ण अन्
राधा हि न राधा राहिली...
ओय!
सुंदर कविता...
मस्त कविता हो बुवा..
ईकडे नर्हे आंबेगांवपर्यंत
वा बुवा, वा. सुंदर कविता.
वा बुवा!
हल्ली तुम्हाला तुमचा सूर
वाह
मस्त!!
एकदम कडक!
सर्वांचे धन्यवाद...!
थांबा हो ! इतक्यात नका
वाह! क्या बात है!
बुवा थक्क झालो....
झक्कास हो काका.
काही वेळा..
अप्रतिम कविता हो बुवा.
लई भारी ओ बुवा,धन्यवाद
>>>> अभासिंधाव्हावामा
ओ पिमचिनवाले, एकदा तरी अशी
स्पेलिंग चुकले काय ?
कविता हुरहुर लावून गेली.
कवितेत
बुवा अशीच
गुर्जि पीरमात पडलेत राव !
@गुर्जि पीरमात पडलेत राव !
>>>>आंम्ही गेली १५ वर्ष
@तर बुवांचे वय किती????>>> ३६
नेक्ष्ट यीयर
बुवा कविता पुन्हा एकदा वाचली,
सुंदर लिहलंय.
अगदि अगदि
आठवणींनी जीव माझा
वाह आत्मूस वाह!!!! छान कविता.
अतिसुन्दर