काँप्युटर्स येऊन पडलेले. आणि १ वर्ष कुणी इंस्टॉलच केले नाहीत?
किती गोंधळ. किती अपव्यय?
वस्तू असून ही न वापरणे म्हणजे केवळ प्युअर वेस्टेज!
अहो पण गरज नसतांना ती वस्तू माथी मारणे म्हणजे काय? खाली स्वाती ताई म्हणतात तसे, खायला फक्त २ वेळेला खिचडी (ती पण कसली देव जाणे!) आणि २० (वापरता न येणारे) काँप्युटर? चिडचिड होते नुसती!!!
दफो, अरे यात "माझा मोटरसायकलवरचा प्रवास" कुठेय????
--प्रभो
-----------------------------------------------------------------------
काय सांगावे स्वतः विषयी,आहात तुम्ही सूज्ञ !! एका सारखे एकच आम्ही,बाकी सगळे शून्य !!
भाई, आताशीक कुटं पयल गाव झालया नव्ह का? का घाई करूं र्हायले. हाये आजून मोटारसायकलीवर्ला प्रवास हाये. काळजी नकू.
------
आजकाल मी वृत्तपत्रातील, टिव्हीवरील ( व जालावरील धाग्यातही) पाकिस्थान चा उल्लेख असणार्या बातम्या/ लेख वाचत नाही.
पासानभेद बिहारी
मी असेच एका कॉलेजात कपाटात ठेवलेले कॉम्प्यूटर्स पाहिले होते. शिक्षकाना ते वापरता येत नव्हते. संस्थेला स्टॉक द्यायचा अस्तो .मुलानी कॉम्प्यूटर मोडले तर काय ? म्हणून प्राचार्यांच्या आज्ञेने ते कपाटात विराजमान होते.
छान प्रवासवर्णन.
ग्रामीण भागातून एस्टीच्या लाल डब्याने फिरताना(खिडकीची जागा मिळाली असेल तर) मौज वाटते.
Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.
वाचतो आहे.
चांगला जमला आहे हा भाग सुद्धा.
'पडून राहिलेले कंप्युटर्स'सारखे अनेक प्रकार सरकारी खात्यात बघायला मिळतात. मी असाच विनाकारण पडून राहिलेला दीड लाखाचा 'सोलर' पाहिला आहे, पुणे जिल्ह्यात!
पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.
पाषाणभेदा मस्त लिहिले आहे.
प्रसंग डोळ्यांसमोर उभे राहीले.
("सामना" चित्रपटातीची सुरवात अशीच काहीशी आहे.
बसची वाट पाहणारा मास्तर,धुरळा उडवत येणारी व न थांबणारी एस.टी... वगैरे वगैरे..)
वनवासाला जाणार्या रामाप्रमाणे मी घरच्यांचा निरोप घेतला. =))
(मला खरडवहीची सुविधा अद्यापही उपलब्ध न झाल्याने मी तुझ्या एकाही खरडीला उत्तर देवु शकत नाही आहे त्याबद्दल क्षमस्व.जमल्यास मला ypj@indiatimes.com वर मेल कर.)
---------------------------------------------------
लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.
श्री पाषाणभेद, ओघवते अनुभवकथन झाले आहे. न उघडलेल्या संगणकांची संख्या सरकारी पातळीवर संगणकांचे जाळे सगळीकडे कसे पसरत आहे, हे दाखवण्याकरता नक्कीच वापरली जात असणार. आमच्या शाळेतही (शाळा सरकारी नसूनही) एक दिवस क्रिडासाहीत्याचे भांडार पाहिले आणि आम्ही त्यातील एक-दशांशही वापरलेले नाही याची तेव्हाही जाणीव झाली आणि संताप झाला होता. बालपण आदिवासी भाग जवळच असलेल्या गावात गेल्याने आश्रम शाळांविषयी थोडेफार माहीत आहे. आजकाल काय परिस्थिती आहे हे आपल्या लेखातून कळतेच आहे. वर्ष-दोन वर्षात भारतात आल्यावर स्वत:च्या घरापाशी असलेला रस्ताही ओळखता येत नाही त्या पार्श्वभुमीवर पंधरा-वीस वर्षांपुर्वी पाहिलेल्या ग्रामीण भागात फारसा बदल झालेला नाही हे चित्र दुर्दैवी आहे.
पुढील भागांची आतुरतेने वाट पाहत आहे.
वाचतोय रे दगड फोड्या.
खेळाच सामान तुटेल खराब होईल या कारणासाठी कपाटांत बंदच राहाते.
त्यातले चेंडु, फुटबॉल उंदिर कुरतडुन जातात पण मुलांच्या वाटेला काही येत नाही. अशी प्ररिस्थिती अजुनही बर्याच शाळांत आहे.
संगणाका सारखी महागडी वस्तु मुलांपर्यंत पोहचेल का याची शंकाच वाटते.
-माझी खादाडी.
प्रतिक्रिया
काय हा गोंधळ?
काँप्युटर
माझा मोटरसायकलवरचा प्रवास
भाई,
मी असेच
झ्याक!
छान वर्णन
हम्म!
पाषाणभेदा
दफोराव
लई
अनुभवकथन आवडले
वा आणि अरेरे
वाचतोय.. फि
पडून
मंडली,
दफोभौ
वाचतोय रे