||अठरा भार ईक्षुदंडांची लेखणी | समुद्र भरला मषीकरुनी | ऐशा "कविता"लिहिता धरणी ती ही पडेल तोकडी || (पुढील अथक लेखनास शुभेच्छा)

लोल !!!! :-)

चालवावा कुरु कुरु | आपुल्या हातातील बोरु | वाचक जरी झाला बोरु | मारावे त्यास फाट्यावरी || पाडावी कविता इक्षुदंडी | रचून मुहुर्ताच्या उतरंडी | जैसी हापुस अंब्याची करंडी | मुखी लागली रेड्याच्या || मुहुर्त संपले जर कॅलेंडरी | मग पकडावा शेतकरी | लोळत गाद्या गिर्द्यांवरी | व्यथा त्याची जाणावी || कधीच गिरणी नये थांबवू | पीठ सदोदीत पाडीत राहू | जर संपले आपले गहू | जाते कोरडेच रगडावे || (भयांकीत) पैजारबुवा

चारोळी या जुनाट काव्यकन्येचे भरण-पोषण होण्यासाठी किमान एखादा विषय तरी लागतो. विषयवैविध्याच्या अभावामुळे ती हळूहळू रोडावत जाण्याची संभवनीयता भेडसावते. मात्र ||४दांडी||या नवजात काव्यार्भकाचे पोषण केवळ क्यालेण्डराची पाने खाऊन होत असलेने ते अल्पावधीतच बाळसेदार होईल याविषयी खात्री वाटू लागलेली आहे. हे बाळ दिवसेंदिवस घातांकी श्रेणीत पापिलवार होत असलेमुळे त्याच्या बाल-लीला बघण्यासाठी एक शेपरेट खिडकी चालू करावी ही मिपा संपादक मंडळास नम्ब्र सूचना.

तिथीगणिक इक्षुदंड सटीसामाशी अखंड कविप्रतिभा उदंड मिपाकरांसि न कळे आता येत्या अवसेशी कवि धरेल लेखणीशी कविता पाडुनिया खाशी पाहा तुमची जिरवेल त्यासि हवेसे कारण चतुर्थी चातुर्मास बोडण प्रतिभेसि येइ उधाण भरली पापे वाचकांचि आता करावे काय कवित्व फार उतू जाय आवरण्याचा उपाय आता कोणी सांगावा =))

हसवून हसवून मारणार तुम्ही लोक! :-)))))))) __________/\__________

सर्व समावेशक आणि सर्वांना समान संधी या धोरणांचे आम्ही पुरस्कर्ते असल्यामुळे कवीची मते जाणून घेण्यासाठी काल आम्ही कवींकडे गेलो. सुदैवाने त्यांच्या घरापर्येंत जायची गरजच पडली नाही कारण रस्त्यातच असलेल्या शनी मंदिराच्या दारात ते दृष्टीस पडले. त्यांना गाठून मी या साऱ्या प्रकाराबद्दल सांगितले. ऐकता ऐकता त्यांना प्रसादाचा ठसका लागला. भटजींकडून तीर्थ घेऊन त्यांनी ठसका शमविला व ते काही विचारात हरवले. तेवढ्यात मंदिरात घंटा वाजली आणि त्याच बरोबर जणू त्यांच्या डोक्यातही घंटा वाजल्यासारखे ते एकदम भानावर आले आणि खिसे चाचपू लागले. दुर्दैवाने आज ते लेखणी घरीच विसरले होते. मग इकडे तिकडे शोधत त्यांनी तेथील जळती उदबत्ती उचलली, भटजींसमोरील अष्टगंधाचे पात्र उचलले. अष्टगंधामध्ये भटजींकडचेच थोडे तीर्थ ओतुन तो ओला केला. वहीसुद्धा घरीच विसरल्यामुळे शेवटी काखोटीचे शनी महात्म्यचे पुस्तक काढून टर्रर्रकन त्याचे पान फाडले. उदबत्तीचे खालचे टोक अष्टगंधामध्ये बुडवून ते त्या पानावर लिहू लागले. सर्व जण स्तब्ध होऊन पाहतच राहिले. उदबत्तीच्या खालच्या टोकातून ज्वलंत विचार उमटत होते तर वरच्या टोकातून धूर. एका दमात लिखाण पूर्ण करून त्यांनी तो कागद माझ्या हाती दिला व म्हणाले हि आमची प्रतिक्रिया. टाका त्या तुमच्या धाग्यावर. ती अशी : नव्या कवितील नवकाव्याचा क्रूर कवी मी आहे कोण मला वठणीवर आणू शकतो ते मी पाहे गणहि नाही, छंदहि नाही, न मी जाणी वृत्ताला ठेचे मीटर मी जे आडवती उगाच काव्याला मुर्दाड असे हि तुमची भूक जिल्ब्यांचे जरी तुम्हा ना सुख घालीत जाईन तरी रतीब काव्यास माझ्या लाथा पडणे अगदी मला ना साहे ! कोण मला वठणीवर आणू शकतो ते मी पाहे

विडंबकांच्या मांदियाळीत सहर्ष स्वागत. एन्ट्री जोरदार मारली आहे.

मिपाकरांच्या काव्यप्रतिभेला बहुत दिनांनी इतुके धुमारे फुटलेले पाहून बहुत संतोष जाहला ! =)) =)) =))