मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

जपमाळ

शैलेन्द्र · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
काव्यरस
हेही बरेच आहे, तेही बरेच होते, आपापल्या परीने, सारे खरेच होते मोजून पाप माझे जपमाळ ओवलेली, मोक्षास गाठण्याला, तितके पुरेचं होते, आयुष्य तारकांचे मोजीत रात्र होती मोहक असे मनाला भूलवीत बरेच होते खाणीत नांदण्याचा कोळश्यास शाप आहे नसते ठिसूळ तुकडे तर तेही हिरेच होते सरणास भेटताना गेली नजर मागे चेहरे ओळखीचे हसरे सारेच होते -शैलेंद्र

वाचने 7870 वाचनखूण प्रतिक्रिया 32

In reply to by चांदणे संदीप

@प्रचंड आवडली!! वाखूसा! >>> +++++++++++++++++++++++++++११११११११११११११११११११११११११११११११११११११११ आणी जोरदार टाळ्या!

पुंबा Fri, 11/17/2017 - 22:11
खुपच सुंदर. नितळ, भावविभोर करणारी कविता. साल्या असल्या कवितांसाठी काव्यविभाग रहावासा वाटतो. नाय तर रोजचा रतिब आहेच.

शब्दबम्बाळ Sat, 11/18/2017 - 10:28
हेही असेच होते, तेही तसेच होते आपापल्या ठिकाणी सारे ससेच होते!? पहिल्यांदा मला विडंबन आहे असे वाटले पण स्वतंत्र गझल आहे... सुरेश भटांच्या "उशीर" मधून प्रेरणा घेऊन लिहिली आहे का?

In reply to by शब्दबम्बाळ

शैलेन्द्र Sat, 11/18/2017 - 13:31
प्रेरणा असं नाहही, कारण पूर्ण वेगळा कंटेंट आहे, पण पहिलं कडवं मनात घोळत होतं त्यावर त्याचा प्रभाव असावा

५० फक्त Sat, 11/18/2017 - 16:02
मस्त कविता, एक प्रयोग म्हणुन प्रत्येक कडव्याच्या शेवटच्या ओळीच्या शेवटी प्रश्नचिन्ह लावुन वाचली, वेगळाच अर्थ लागतो आहे.