मध्यंतरी भुईंजनजीकच्या किकलीगावात तिथले अप्रतिम कोरीवकाम असलेले भैरवनाथाचे मंदिर आणि शेदीडशे वीरगळ पाहिलेले होते. त्याच दिवशी नंतर शेरी लिंब येथील बारा मोटेची विहिर आणि धोम-भोगावची पण सफर झाली होती त्याची ही चित्रमय झलक. वाटेवरच्या लिंब गोवे गावातील दुर्लक्षित वीरगळ लिंबची विहिर पहिल्या शाहूमहाराजांच्या पत्नी वीरूबाई ह्यांनी बांधवून काढली. ह्या विहिरीचे पाणी आजही वापरात आहे. १२ मोटेच्या विहिरीचं प्रथमदर्शन. विहिरीच्या प्रवेशद्वारावरील शरभ वीरुबाईसाहेबांचा शिलालेख ही विहीर पायर्‍यांची आहे. मोटेखालती असलेले शरभ शेरी लिंबवरुन पाचवड मार्गे वाईला गेलो. जवळच असलेल्या मेणवलीचा पेशवेकालीन घाट आणि तिथला नाना फडवणीसांचा वाडा पाहून धोमला गेलो. धोम गाव बहुत सुंदर. वृक्षदाटीत वसलेलं. तिथं नृसिंह मंदिर आणि शिवपंचायतन आहे. नृसिंह मंदिराचं प्रवेशद्वार शिवमंदिरासमोरचा नंदीमंडप. हा पुष्करिणीतल्या दगडी कासवावर उभारलेला आहे. तिथल्या मंदिरातही वीरगळ दिसला लक्ष्मी नृसिंह शिवमंदिराचा टिपीकल पेशवेकालीन शैलीतला कळस धोम गावाच्या पाठीमागेच धोम धरणाची भिंत एका डोंगररांगेच्या आधाराने उभी केलीय. त्या टेकाडावर चढून जाताच धोमचं अथांग पाणी, डावीकडे पाचगणी, समोर कमळगड, उजवीकडे केंजळगड आदी तालेवार ठिकाणे दिसतात. ह्याच झाडीत धोम गाव आहे. भिंतीवरुन दिसणारा आजूबाजूचा परिसर समोर आहे तो कमळगड धरणावर बराच वेळ गप्पाटप्पा करुन परत निघालो. धोमच्या अलीकडे भोगाव. तिथे कृष्णाकाठावर वामनपण्डिताची समाधी त्याच्या कुण्या एका भक्ताने बांधलेली आहे. समाधीच्या अलीकडेच एक दुर्लक्षित शिवमंदिर बघायला मिळालं. मूळ स्तंभ खूप जुने, यादवकालीन आहेत तर वरचा अर्धा भाग पेशवेकाळात बांधला गेलाय असे त्याच्या मिश्र शैलीवरुन सहजच दिसते. यादवकालीन स्तंभ तिथेच झाडोर्‍यांत एक दुर्ल़क्षित वीरगळ आहे. तो बघून परतीचा मार्ग गाठला.