अवघा महाराष्ट्र सैराटमय

मला तरी कोण्या एका जातीबद्दलच आहे असे वाटले नाही. पार्श्वभूमी बघितली तर पुरुषप्रधान, सरंजामीवृत्ती, स्त्रियांना मालमत्ता ठरवणारी मानसिकता अशी आहे. हॉनर किलिंग हा प्रकार फक्त भारतात होत नाही किंवा भारतातल्या एखाद्याच समाजात होत नाही. जगभरात दर साल सुमारे ५ हजार हत्या होतात. त्यातल्या हजारेक भारतात होतात. प्रत्येक जातीत प्रेमसंबंध, आंतरजातीय लग्न टबू आहेत. तुम्ही चष्मा घालताय हा तुमचा चॉइस आहे. ग्रामिण काय की शहर काय प्रेमप्रकरणे ९० टक्के फेल जातात हो. शहर्/ग्रामिन असा काही भेद नै त्यात. वरचा मी दिलेला सॅम्पलगृपचा निष्कर्ष सर्वमिश्रित आहे. तुम्ही बनवा हो, प्रदर्शित होऊ दिला जाईल / नाही ह्याची चिंता करु नये. नागराज पिस्तुल्या बनवण्याआधी कोण होता हे बघून घ्या. जिगरात आग असेल तर पुचाट कारणं द्यावी लागत नाही. माणुस करुन दाखवतो. बाकी, जातायेता उगाच खोचक टिप्पणी करायला फार काही लागत नाही.

बोका-ए-आझम, तपशीलात चूक नाहीये. कृपया हे वाक्य पाहावे : >> पण दोनतीन वर्षांनी शहारुखने तोच हरीश पटेल आपल्या तीन लोकप्रिय चित्रपटातून अप्रतिम रंगवला आणि >> त्याचा भिन्न नावाने रंगवलेला हरीश पटेल लोकांनी डोक्यावर घेतला. त् प्रत्यक्षातला घृणास्पद माणूस सिनेमातून नायकासारखा दाखवला तर लोकप्रिय होतो. चित्रपटाचा समाजावरील परिणाम बराच खोलवर जात असावा. त्यास अनेक आयामही असावेत. आ.न., -गा.पै.

अच्छा, हरिश पटेलला प्रेयसीस जाळून मारावे अशी कोणत्या चित्रपटाने प्रेरणा दिलिय ते सांगाल का? रिंकुपाटील जळीत प्रकरण किंवा अशीच एकतर्फी प्रेमप्रकरणांतून प्रेयसीची हत्या करणे हे पुरुषी मनोवॄत्तीचे निदर्शक आहे की चित्रपटाचे परिणाम ह्यात तुमची गल्लत होत नाही ना?

=)) =)) पूर्णानुमोदन....

=)) भारी प्रतिसाद. लंबर एक. -दिलीप बिरुटे

कुंभकर्ण, मेघनाद, शूर्पणखा वगैरे सगळे काढा. उगाचच टेन्शन नको. दादासाहेब फाळके चुकलेच. उगाचच चित्रपटसृष्टीची सुरुवात केली.

ती ताई आहे 'प्रिया प्रभुदेसाई', मी तिला अनेक दिवसापासून फोलो करते. ती जे लिहिते ते मला आवडत, पटत. तिने आजवर अनेक नव्या -जुन्या हिंदी, इग्रजी सिनेमाची परीक्षणे लिहिली आहेत. तिच्यामुळे मी अनेक जुने सिनेमे शोधून शोधून पहिले. हे माझे व्ययक्तिक मत आहे. असो...... आपल्याला वाटते हे लिहिण्याचा प्रत्येकाला पूर्ण अधिकार आहे. कुणाला काय आवडले? कुणाला काय खटकले ? कुणाला काय दिसले? हा ज्याचा त्याचा प्रश्न आहे. मान्य तुम्ही 'सैराट' fan क्लब चे सदस्य झाले आहात म्हणून तुम्हाला आवडेल असेच दुसऱ्याने बोलावे का? मलाही सैराट अत्यंत आवडला. प्रोमो पण आवडले, पहिल्याच दिवशी बघितला आम्ही. गाणी अजूनही सतत ऐकत आहे. पण म्हणून या निमित्ताने जर दुसरी बाजू कुणी मांडत असेल तर ती समजवूनही घ्यायची नाही का? इथेही मिपा वर 'सैराट : माझीही एक भर' या लेखावर अंतरा आनंद यांनी लिहिलंय........ 'नक्की बघा. मुलांनाही दाखवा. मुलगी पसंत, सासू हवी, आणि लाडकी सून या मालिकांमधल्या किंवा नुस्त्या पाठांतरावरल्या संस्कारांपेक्षा मुलांना विचार करायला लावेल असा हा सिनेमा दाखवायला काहिही हरकत नाही. प्रेमाचा रस्ता लग्नापर्यंतच नाही तर त्यापुढे जास्त निसरडी असतो हे त्यांनाही नीटच कळेल, आणि त्या वाटेवर पाय रोवून ठामपणे उभं रहाणं सुद्धा.' हे पण पटलं. कारण सैराट हा मला सिनेमा म्हणून खूप आवडला असला तरी मी दोन मुलींची आई पण आहे. माझ्या आई असलेल्या मनाला दुसऱ्या बाजू विचार करायला भाग पडतात. ही काळजी सैराट बघितला आणि मनात अचानक निर्माण झाली असे नाही, ती असतेच कायम. सैराटच्या निमित्ताने लोक लिहू लागलीत. वेगवेगळे पैलू समोर आले. वाचून ज्या गोष्टी पटल्या त्या मान्य करणे म्हणजे गुन्हा आहे कि काय?

त्यामुळे काय होईल? -गा.पै.