पेरणा एका जगप्रसिध्द संस्थळावर, नव्याने आलेल्या एका स्वयंघोषित प्रेशिताच्या मागे इतर सदस्य लागलेले असतात. त्या प्रेशिताला त्या संस्थळाचे संपादकही सहानुभूतीने सांभाळून घ्यायचा प्रयत्न करतात. त्याला व इतरांना सबुरीने घ्यायचा सल्ला देतात. काही नाठाळ सदस्यांना कानपिचक्याही देतात. त्यामुळे इतर सदस्य निराश होउन या प्रेशिताडे दुर्लक्ष करु लागतात. थोड्या दिवसांनी तो स्वयंघोषित प्रेशित संपादकांवरच विखारी टिका करायला लागतो. त्यांच्यावरच कंपुबाजीचे व पक्षपाताचे आरोप करायला लागतो. त्या जगप्रसिध्द संस्थळाचे संपादक काहीही झाले तरी पहिल्यांदा सदस्यच असतात व सद्स्यांचेच संपादक झालेले असतात. ते त्या स्वयंघोषित प्रेशिताला उत्तरे देण्यास समर्थ असतात. ते बघून इतर सदस्यांनाही चेव येतो व ते पुन्हा एकदा साद प्रतिसांदाचि नव्या जोमाने देवाणघेवाण करू लागतात. स्वयंघोषित प्रेशिताच्या प्रत्येक शब्दाचा किस पाडुन त्याची मते हाणुन पाडायला सुरवात करतात. तो स्वयंघोषित प्रेशितही चवताळुन सदस्यांवर तुटुन पडतो. आणि मग एका घनघोर शाब्दिक युद्ध सुरु होते. माघार घ्यायला कोणिच तयार नसते. या सगळ्याचा अतिरेक झाल्यावर संपादक त्या स्वयंघोषित प्रेशिताचा यथायोग्य सत्कार करतात व त्याला चपला घालुन चालु पडायला सांगतात. जाताना प्रेशित मनाशी म्हणतो "माझ्या ज्ञानाची इथे काही किम्मतच नाही. इकडल्या लोकांची माझ्याशी बोलण्याची पात्रताच नाही. या चिखलात लोळणार्‍या डुकरांना मी स्वच्छ कसे रहायचे हे शिकवायचा प्रयत्न करतोय आणि उलट ते सगळे कंपु करुन माझ्यावर चिखलफेक करत आहेत. केवढी ही कृतघ्नता. यांना यांच्या भ्रमातच राहुदे." तात्पर्य - सार्वजनिक ठिकाणी कोणी विचारला नसताना / कोणाला गरज नसताना सल्ला देणे व उगाचच जिथेतिथे आपल्या ज्ञानाचे प्रदर्शन करणे मुर्खपणाचे आहे पैजारबुवा,