((सहज..))

सतिश गावडे जे न देखे रवी...
p शब्दाने वाढला शब्द कडाक्याचे भांडण झाले मी सुन्न आणि स्तब्ध अन, ती निघून गेली न मागे वळून पाहणे न माघारी ते फिरणे वादातून तुटला धागा आता उरले ते झुरणे मी आशा का ठेवावी? की जीवनी असेच व्हावे साथ ही सुखाची नेहमी मनाजोगे घडावे ती निघून गेली आता तिच्या एकल्या मार्गाने कोमेजून गेली स्वप्ने मी व्याकुळ इथे विरहाने भेटेल कुणी कधी तिला तो मार्ग चालता चालता दाटूनी कंठ माझा आला मज काही न ये बोलता आता माझ्याही नशिबी हे थांबणे निश्चित आहे या स्तब्ध आयुष्याचा मी सहप्रवासी आहे. ============== संकटग्रस्त.. (चित्र जालावरुन साभार)
वर्गीकरण
लेखनविषय:
21 टिप्पण्या 3,757 दृश्ये

Comments

एस नवीन

वि आणि सु- डंबनग्रस्त वाचक!
मित्रहो नवीन

भारी आवडल.
मी आशा का ठेवावी? की जीवनी असेच व्हावे साथ ही सुखाची नेहमी मनाजोगे घडावे
जबरी.
नाखु नवीन

जरा भीत्-भीतच उघडला कारण (धूम्-१,धूम्-२,धूम-३ हा चढत्या भाजणीने भिकार@@ होता). *DASH* *WALL* पण सुखद झुळुक यावी तशी कवीता अलगद समोर आली याला विडंबन म्हणण्यापेक्षा "सु"डंबन जास्त समर्पक वाटते. मूळ अवांतर : कवीता झक्का$$$$$$$$$$स आहे.
डॉ सुहास म्हात्रे नवीन

दोन दोन कंसमामांच्या विळख्यातून काढून तुमच्या कवितेला मुक्त करा. ती स्वयंभू म्हणूनही एक मस्त कविता आहे !!