गोष्ट तशी ८ वर्षापुर्वीची. मी B.E. II year मध्ये होतो. माझा मित्र विजय , शेंडी लावण्यात तरबेज. डोक्यानी थोडे मंद असे २-४ लोक शोधायचे आणि त्यांची मजा घ्यायची, त्याचा हा नेहमीचा टाईमपास. डिसेंबर २००४ मध्ये आलेल्या सुनामीत अडकलेल्या एका जहाजेवर २००६ साली पोसायडन नावाचा सिनेमा आला होता. विजय आणि इतर काही मित्र सोबत रात्री ६-९ चा शो पाहून आलो. होस्टेल च्या खिडकीतून माझ्या रूम वरून मी बघितले तर विजय ४-५ मित्रांना सोबत घेऊन काही सांगत होता. मागे याच चौघांना मी विजयला चक्क "आर्नोल्ड श्वार्झनेगर हा रोबोटिक्स मध्ये मोठे शोध लावणारा न्यूरोसर्जन आहे" आणि "याहू हि कंपनी भारताच्या मालकीची असून ती शम्मी कपूर चा पुतण्या चालवतो" असल्या थापा मारताना ऐकले होते. विजय मित्रांसमोर सिनेमाची स्टोरी सांगत होता "भारतीय तत्वज्ञानावर या पेक्षा कठीण पाश्चात्य चित्रपट शोधून सापडणार नाही. एका जहाजात जहाजातून प्रवास करत असताना मोठी सुनामी येऊन त्यांची जहाज उलटते. आता भर रात्री समुद्रात आधीच लाटा वेगात असताना जहाज अचानक उलटली तर सर्वांचे मरण निश्चित होते. परंतु अनेक भाषांचा जाणकार असलेल्या सिनेमाच्या हिरोला अत्यंत विलक्षण संयोगाने ज्ञानेश्वरांचे बंगाली भाषेतील पसायदान हाती पडते. पोसायडन हा त्याचा बंगाली अपभ्रंश. हिरो हा इतिहासाचा अभ्यास्कर्ता असल्याने त्याच्या ते लगेच लक्षात येते. आता या बुडत्या जहाजातून वाचण्याचा काही उपाय नाही, तेव्हा पाश्चात्य गोष्टींचा क्षणभंगुरपणा लक्षात घेऊन परमेश्वराला सिनेमाचा नायक शरण जातो, आणि पसायदान वाचणे सुरु करतो. पसयादानाशी एकरूप झालेला हिरो हा प्रत्येक ओळ स्वत: वाचत जहाजावरील सर्व लोकांना अर्थ समजावून देत असतो. जहाजावर असलेल्या सर्वांवर आता कमरेपर्यंत आलेले पाणी आता मरणाच्या दाढेत ढकलत असते. आता आयुष्याचे मोजके क्षण राहिले असे वाटत असतानाच, या पसायदानाच्या शेवटी तुकारामांचे काही अभंग येतात..... आणि अचानक चमत्कार ... ज्याप्रमाणे तुकारामांचे अभंग बुडत्या इंद्रयाणीतून परत आले, त्याचप्रमाणे या बंगाली पोसायडनाच्या कृपेने बुडती जहाज आपोआप पाण्यावर येते." इंग्रजी चित्रपटाच्या कधीही मागे न जाणारे ते माझे भोळे मित्र, आपण परत मूर्ख तर नाही बनवल्या जात आहो या शंकेने माझ्या कडे पहात होते. मी हासू न थांबवता आल्याने होस्टेलच्या रूम मध्ये धावत पळालो. टीप: माझा misalpav वरील पहिलाच लेख असून, लेखनात काही चूक झाली असल्यास क्षमस्व.