क्रूपया नविन माहिति द्यावि.

मला माहीत असलेली अत्यल्प माहीती : मधुमेह दोन प्रकारचे असतात. प्रकार अ: या प्रकारात मधुमेह रोग्याला फारच लवकर होतो. (सहसा तिशीतच. यात त्याच्या/तिच्या प्लीहा (पॅन्क्रीया) अकार्यक्षम होउन शरीरांतर्गत शर्कारा निर्माण करण्याची शक्ती नाहीशी होते. त्यामुळे इंसुलीन्ची इंजेक्शन्स घेऊन शरीरातली शर्करा नियंत्रीत करावी लागते. प्रकार बः इथे रोग्याला मधुमेह सहसा उशीरा होतो.यात शर्करा निर्माण जरी होत असली तरी ती पेशींमधे शोषली जात नाही. त्यामुळे रक्तातली शर्करा वाढत जाते. यामुळे पुढे मुत्रपिंडाचा त्रास होणे वगैरे सुरू होते. (महत्वाची टीपः मी डॉक्टर वगैरे नाही. त्यामुळे ही माहीती चुकीची असण्याची शक्यता नक्कीच आहे. खालील विडीयोमधे मधुमेहाविषयी फार छान माहीती अगदी सहज समजेल अश्या भाषेत दिली आहे.)

अरे व्वा ! फारच छान आणि खूप खूप महत्वाची माहिती आहे ही! वीडीओमध्ये खूप गंभीर माहिती पण अतिशय सुंदर प्रकारे, अगदी सहजपणे दिली आहे!!!! सर्व मधुमेही रुग्ण व त्यांचे नातेवाईक/पुढील पिढीलाही याचा फायदा होवो हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना. Truly it should proove an eye opener for Diabetic persons/heirs. लक्ष लक्ष धन्यवाद!!! आपला लाडका : आयुर्हीत

१०० वर्षांनी मधुमेह हा नाहीसा होईल असे कुठल्याश्या पाश्चात्य जर्नल चा हवाला देऊन आलेली बातमी वाचलेली आठवते... हे जेव्हा होईल तेव्हा 'कसे' होईल ... मिपाकर वैद्यकीय तज्ञांचे काय मत आहे?? कालच एका साप्ताहिक बुलेटीन मध्ये 'मधुमेह' मुळातून घालवण्याचे प्रयत्न करा असा एका रुग्णाला दिलेला 'आयुर्वेदिक' सल्ला वाचला...म्हणजे मधुमेह घालवणे आत्ता सुद्धा शक्य आहे ??? ..मधुमेह होता आणि आता नही असे उदाहरण कुणाच्या पाहण्यात आहे का? (पाहण्यात .... ऐकण्यात नव्हे)...

मधुमेह हा स्वत: रोग नाही ती एक शारिरीक अवस्था आहे. कावीळ ही अशीच एक अवस्था आहे. मधुमेह होण्याची शक्यता असलेली जीन्स व होणारच नाही अशी जीन्स असलेली माणसे असतात.त्यामुळे काहीना जास्त साखर खाल्ली तर काहीना मधुमेह होणारच नाही . मधुमेह हा आंतस्त्रावी ग्रंथी च्या कार्यात बिघाड झाल्यामुळे होणारी अवस्था असली तरी त्याचे मुख्य 'लक्ष्य' असते अभिसरण संस्था. सतत रक्तशर्करेची पातळी सामान्य ठेवणे हे यातील मुख्य ध्येय असते. साहजिकच रूग्णाचा रोल चिकित्सकापेक्षा महत्वाचा ठरतो. अशी पातळी सामान्य ठेवण्यासाठी स्वादुपिंडाचे उद्दीपन , वाढत्या रक्तशर्करेचा त्वरित वापर व शर्करेची पातळी अवास्तव वाढणार नाही वा कमी होणार नाही असा आहार व आहाराची वारंवारिता ठेवणे हे तीन मुख्य उपाय आहेत. आहारात फायबरचा वापर असेल तर अन्नाचे हळू हळू शोषण होऊन सामन्य पातळी ठेवता येते. अतः साबुदाणा, मैदा विशुद्ध साखर या सारखे पदार्थ घेताना त्या बरोबर काहीतरी "रफेज" खाल्ले पाहिजेत. उदा.भाताबरोबर पालेभाजी खाल्ली पाहिजे, आमटी नव्हे.

माहितीपूर्ण धागा. माझ्या आईकडून भावाला फार लहान वयात मधुमेह आला आहे. त्याच्या टेन्शनच्या नोकरीमुळे त्यात भर पडली असावी. मात्र मला अजूनतरी काही त्रास नाही. प्रतिक्रियांमधूनही आणखी माहिती मिळेल या अपेक्षेत आहे. असेच आणखी धागे येऊ द्या. तुमच्या आयडीवरून तुम्ही वैद्यकीय क्षेत्रातले दिसताहात.

मधुमेह खरोखर फार भयंकर अवस्था आहे. मधुमेही माणसाला नुसती साखरच नाही तर एकूणच आहार फार विचारपूर्वक घ्यावा लागतो. उष्मांकावरही लक्ष द्यावे लागते. तेल, चरबीयुक्त पदार्थ, मांसाहार, मद्यपान ह्याने यकृतावर ताण येतो. यकृत बिघाडाने कोलेस्ट्रॉल वाढीस लागते आणि कोलेस्टरॉलने हृदयविकार सुरु होऊ शकतो. अनेक मार्गाने साखर शरीरात प्रवेश करीत असते. साखरेत डायरेक्ट साखर आणि इनडायरेक्ट साखर असे दोन भाग येतात. डायरेक्ट साखरेत आपली पांढरीसाखर, गुळ, मिठाई वगैरे वगैरे पांढरीसाखर वापरलेले पदार्थ येतात तर इनडायरेक्ट साखरेत कर्बोदके (भात, बटाटा, मैदा, साबुदाणा इ.इ.) येतात. केळी, द्राक्षं, चिकू, आंबा आदी गोड फळे सुद्धा ह्यात मोडतात. साखरेचा प्रवेश शरीरात झाला की पचनाच्या प्रक्रियेमध्ये त्याचे ग्लुकोज मध्ये रुपांतर होते हे ग्लुकोज रक्ताच्या पेशींमध्ये शोषले जाऊन त्याचे रुपांतर उर्जेत होते. मधुमेही अवस्थेत हे ग्लुकोजचे पेशींमध्ये शोषले जाणे बंद किंवा मंद होते आणि रक्तात साखर साचू लागते. रक्तपेशीतील ग्लुकोजचे शोषण कमी झाल्याने उर्जा निर्मिती होत नाही. परिणामतः लवकर थकवा जाणवतो. झोप जास्त येते. काम करायचा उत्साह कमी होतो. मधुमेहाची अवस्था प्रमाणाबाहेर वाढलेल्या वजनाने येते. (हे अनेक कारणांपैकी एक कारण आहे). त्यामुळे वजनावर नियंत्रण अत्यंत आवश्यक त्यामुळे तळलेले पदार्थ, मांसाहारातील ग्रेव्हीवादी पदार्थ, गोड पदार्थ, मैद्याचे पदार्थ इ.इ.इ. टाळावे लागतात. त्याच बरोबर नियमित व्यायाम (चालणे, पोहणे इ.इ.) आवश्यक असतो. कारण नियमित व्यायामाने ग्लुकोजचे शोषण होऊन उर्जा निर्मिती होते, स्नायुंपर्यंत ग्लुकोज पोहोचून थकवा आणि इतर दु:ष्पपरिणाम दूर राखले जातात. इनडायरेक्ट साखरेत कर्बोदके अग्रक्रमाने येतात. ह्या कर्बोदकांमध्ये असलेली साखर रक्तात शोषली जाण्याचा क्षमता आणि क्रम वेगवेगळा असतो. त्या त्याच्या क्रमानुसार त्याला एक अंक देण्यात आला आहे त्याला Glycemic Index (GI) म्हणतात. त्यात ग्लुकोज हा १०० मानुन त्याच्या संदर्भात इतर पदार्थांचा GI ठरवला आहे. साखरेचा ६५ आहे. बहुतेक पदार्थांच्या GI चा तक्ता आंतरजालावर उपलब्ध आहे. ५५च्या खालील GI ला कमी GI मानतात, ५५ ते ६९ पर्यंतचे मध्यम GI तर ७०च्या वरील सर्व उच्च GI. मधुमेही माणसाला आपला आहार कमी आणि मध्यम अशा GI मध्ये ठेवणे गरजेचे असते. कर्बोदकातील GI त्यातील साखरेचे प्रमाण ठरवते. पण खाण्यात कर्बोदकाचे प्रमाणही महत्त्वाचे असते. कमी GI ची कर्बोदके जर प्रमाणाबाहेर खाल्ली तरी रक्त शर्करा वाढते. त्यांमुळे किती कबोदके खायची हे ठरवण्यासाठी Glycemic Load (GL) हे प्रमाण ठरवावे लागते. जो पदार्थ आपण खातो त्यातील तंतू वजा जाता उरते ते निव्वळ कर्बोदक. GL = (GI X निव्वळ कर्बोदके) भागीले १०० . येणारं उत्तर २० पेक्षा कमी असावं. विषय सोपा करण्याऐवजी मी जास्त क्लिष्ट केला आहे का? असेलही. कारण हा एक महासागरासारखा विषय आहे तो एका प्रतिसादात मांडण्याची तारेवरची कसरत मला कितपत जमली आहे कळत नाही. मला स्वतःला मधुमेह असल्याकारणाने ह्या विषयावरील जमेल तितके वाचन, डॉक्टर - डाएटिशियनशी चर्चा ह्यातून वरील माहिती मिळाली आहे. थोडक्यात डायरेक्ट साखर = पूर्ण टाळा. इन्डायरेक्ट साखर =एकदम कमी प्रमाणात घ्या. भरपूर भाज्या (कमी तेलावर शिजवलेल्या) = जास्त खा. पालेभाज्यांवर जास्त भर द्या. मैदा टाळा. गव्हाचे पीठ, कोंडा खा. नियमित व्यायाम करा. मानसिक ताण तणाव टाळा. बाकी मिपावरील डॉक्टर मंडळी जास्त प्रकाश टाकतीलच. ह्या विषयावरील माझे ज्ञान वाढवायला मला आवडेलच.

छान लेख आणि चर्चा. वाचत आहे...

उपयुक्त धागा.

साहेब कशाला कुंथुन धागा वर ठेवताय? 17 पॆकी 8 प्रतीसाद तुमचे, परत मुळ धाग्यातही काही स्वताचे इनपुट्स नाहीत.लोक करतील चर्चा नका घेऊ टेन्शन, बाकी लिखाण वाचा तोवर

@@@आपला(हि होईन कधीतरी)लाडका: ओय... असल्या आवडी नाहीत आमच्या , पलीकडील संस्थळांवर जा :-D

मला मधुमेहाचा प्रत्यक्ष अनुभव नाही मात्र American Diabetes Association ची पुढील पुस्तके एकदा तरी जरूर वाचावीत - मधुमेहासंदर्भातील ज्ञानामध्ये भरपूर वाढ होईल. साधारणपणे १०० ते १२५ पानी पुस्तके आहेत आणि पुस्तकाच्या नावानुसार त्या त्या विषयाची इत्यंभूत माहिती दिली आहे. उदा - फूटकेअर टिप्स देताना, पायांच्या त्वचेची काळजी काय घ्यावी व कशी..? नखांची काळजी.. पायाच्या नसांची काळजी.. सॉक्स आणि शूज कोणते वापरावेत..? कसे निवडावेत..? चप्पल वापराताना काय काळजी घ्यावी..? व्यायाम करताना, ट्रेक करताना, पोहोताना, जॉगींग व रनींग करताना घ्यावयाची काळजी.. कोणत्या गोष्टींना किती महत्त्व द्यावे व एखाद्या लक्षणावर प्राथमिक पातळीवरच काय उपचार करावेत.. अशी उपयुक्त माहिती प्रश्नोत्तरातून रोचकपणे दिली आहे.

पेठकरकाका मस्तं लिहिताहेत. डबक्याचं उदाहरण खूप आवडलं. माझ्या पेशंट एज्युकेशनमध्ये नक्की घालते. प्रत्येकवेळी ते देताना काका आठवतील. ;) स्पा, मला वाटतं आयुर्हित यांचा हेतू धाग्याचा टि आर पी वाढविणे नसून धाग्याचे सूत्रसंचालन करण्याचा आहे. आणि ते तो सध्यातरी व्यवस्थित पार पाडताहेत. डायबेटिस दहा वर्षात नष्टं नक्कीच होणार नाही (आम्हा डायबेटॉलॉजिस्टची पोटे कशी भरतील) डायबेटिस नष्ट होणे एक कविकल्पना आहे. मात्र १०० टक्के डायबेटिसच्या रुग्णांची पथ्य, आहार, व्यायाम आणि गरज पडल्यास(च) औषधे इंजेक्शने यावर रक्तशर्करा नियंत्रित राहू शकेल. आणि एंड ऑर्गन डॅमेज वाचविता येऊ शकेल.

मी ऐकले आहे की डायबेटीस होणे अतिभयंकर नाही जर रक्तातली शुगर आटोक्यात ठेवली असेल तर. आणी असेही ऐकले आहे की शुगर हि फक्त टेन्शनमुळे वाढते. माझ्या कुटुंबातील एक व्यक्ती नुकतीच निधन पावली जिला शेवटच्या दिवसात अतीप्रचंड टेन्शन होते व त्या व्यक्तीची शुगर ४०० झाली होती. त्यातच त्यांना हार्ट अ‍ॅटॅक आला. पण एवढ्या हाय शुगरमुळे सिव्हिअर हार्ट अ‍ॅटॅक आलेला त्यांना कळलाच नाही असे डॉक.नी सांगितले. नंतर इतर कुठल्यातरी त्रासासाठी आम्ही त्यांना दवाखान्यात घेऊन गेलो तेव्हा डॉकनी त्यांना अ‍ॅटॅक आल्याचे सांगितले. :( तसेच लठ्ठ व्यक्तींना मधुमेहाचा धोका बारीक माणसांपेक्षा कित्येक पट जास्त असतो असे वारंवार कानावर पडते. यात किती तथ्य आहे ह्यावरही प्रकाश टाकावा. (अवांतरः मिपावर पाषाणभेद आहेत का? त्यांच्या इतरत्र असलेल्या स्वाक्षरीत "फाईट अगेन्स्ट डायबिटीस" वाचल्याचे आठवते).

धन्यवाद पियु परीजी आपल्या सहभागाबद्दल.

माझ्या कुटुंबातील एक व्यक्ती नुकतीच निधन पावली

खूप दुःखद घटना आहे. त्यातून हे आपले नातेवाईक असल्याने आपल्यावरही दुःखाचे आभाळ कोसळले असणार. आशा आहे, कि या घटनेतून आपण व सर्व नातेवाईक सावरले असतील.

जिला शेवटच्या दिवसात अतीप्रचंड टेन्शन होते व त्या व्यक्तीची शुगर ४०० झाली होती. त्यातच त्यांना हार्ट अ‍ॅटॅक आला.

मिपाकारांसाठी खूप काही शिकण्यासाठी आहे यातून. असे खूप वाईट घडू शकते,जर आपण स्वत:कडे दुर्लक्ष केले तर. ह्या परीस्थितीत तज्ञही काही चमत्कार करू शकणार नाहीत, अनपेक्षितपणे जाताजाता रुग्ण मात्र मोट्ठे बिल करून जाणार! बिलापेक्षाही रुग्णाला व त्याच्या कुटुंबाला होणारा त्रास काही कमी नसणार.

पण एवढ्या हाय शुगरमुळे सिव्हिअर हार्ट अ‍ॅटॅक आलेला त्यांना कळलाच नाही असे डॉक.नी सांगितले. नंतर इतर कुठल्यातरी त्रासासाठी आम्ही त्यांना दवाखान्यात घेऊन गेलो तेव्हा डॉकनी त्यांना अ‍ॅटॅक आल्याचे सांगितले

हो हेही खरे आहे कि प्रमाणाबाहेर साखर असेल तर हार्ट अँटँक येऊन गेला तरी कळत नाही. काही बाबतीत काही लोकांना पायाला झालेली जखमही कळून येत नाही. नंतर त्याचे खतरनाक Gangrene मध्ये रुपांतर व्हायला वेळ लागत नाही.

शुगर हि फक्त टेन्शनमुळे वाढते

नक्कीच महत्त्वाचा घातक घटक आहे. टेन्शन हा ही (इतर घटकांइतकाच)एक फार महत्त्वाचा घटक आहे, ज्याने आपल्या शरीरावर घातक परिणाम होत असतात. फक्त हा परिणाम इतका हळूहळू होतो की तो कळायला काही ५ ते ७ वर्षे जाऊ शकतात. म्हणूनच ह्या आजाराला silent killer म्हटले जाते. आणि रुग्णाला/त्याच्या नातेवाईकांना/आपल्याला वाटते कि सर्व अगदी अचानक घडले.कालपर्यंत अगदी सर्व काही ओके होते आणि आज हे अचानक काय झाले? काही बाबतीत प्रिय व्यक्तीच्या निधनामुळे, काहींच्या अपघातामुळे/इतर आजारामुळे/त्यावरील औषधउपचारामुळेही, साखरेचे प्रमाण वाढू शकते. पण ते काही दिवसापुरतेच मर्यादित असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. पण बऱ्याच बाबतीत हा एक महत्त्वाचा Trigger होऊ शकतो व तेथून महुमेहाचा त्रास सुरु व्हायची शक्यता नाकारता येत नाही.

लठ्ठ व्यक्तींना मधुमेहाचा धोका बारीक माणसांपेक्षा कित्येक पट जास्त असतो

हो हेही खरे आहे. हा ही (इतर घटकांइतकाच)एक फार महत्त्वाचा घटक आहे,ज्याने आपल्या शरीरावर घातक परिणाम होत असतात. एकंदरीत हि एक दर्द्नाक कहाणी आहे,जर वेळीच आपण सावध झालो नाही तर! पण हीच Fact (सत्य परिस्थिती) सर्व मिपाकरांनी Seriously लक्षात घ्यावी हि विनंती. माझ्या कुटुंबाच्या बाबतीत असे १६ वेगवेगळे किस्से (end result)घडले आहेत, ज्या मुळे मी खुपदा व्यथित होत असतो.

Defective ‘MADD’ gene responsible for type 2 diabetes, discovers Indian origin scientist धन्यवाद त्या श्री. बेल्लूर एस प्रभाकर सरांना, ज्यांचा हा शोध आहे. Defective "MADD" gene कळावे, लोभ असावा आपला लाडका, आयुर्हीत

बाबा पाटील आणि खरे काका अजून या धाग्यापासून लांब राहिल्यचे पाहून आश्चर्य वाटले .. http://www.diabetesmukti.com/ काल झी हॅलो डॉक्टर मध्ये ह्याची माहिती आली होती.. बहुतेक प्रायोजित कार्यक्रम असावा

मी सध्या डायबेटिक नसलो तरी त्या सीमेपार पोहोचीन ही दाट शक्यता आहेच.. :) त्यामुळे धाग्याच्या उद्देशाबद्दल अभिनंदन. बाकी भारतात नवे डायबेटिस मार्केट उगवते आहे असं काही वृत्तपत्रांच्या पूर्णप्रथमपृष्ठीय जाहिराती पाहून दिसतं. सध्या मजबाबतीत ते रक्तशर्करा थेट डायबेटिक रेंजमधे नसली तरी जनरल रीडिंगमधे साखर नेहमीपेक्षा (तरुण असतानापेक्षा बरीच) वाढताना दिसली आहे. प्रत्येक पदार्थाचा ग्लायसेमिक इन्डेक्स बघूनच ती खाणे उत्तम. म्युजली वगैरे खाल्ल्यास ऊर्जा मिळते पण साखर एकदम वाढत नाही. त्यामुळे ते फायद्याचं, पण साधारण असे चघळचोथायुक्त पदार्थ चवीलाही आकर्षक नसतात. त्यांची सुरुवातीला बळंच सवयच करुन घ्यायला पाहिजे हे खरं. ग्लुकोमीटर घरी आणून गेल्या काही वर्षांत जे सेल्फ चेक केले त्यावरुन काढलेले निष्कर्षः भात, नूडल्स, पांढरा पाव/ब्रेड, बटाटा, साबुदाणा, फलरस या पदार्थांच्या सेवनानंतर रक्तातली साखर तातडीने डायबेटिक रेंजला स्पर्ष करु लागते आणि अनेक तास ती वरच्या पातळीवरच राहते. थालीपीठ, चिकन (स्किनलेस ग्रिल्ड चिकन ब्रेस्ट), फिश फ्राय / करी, सॅलड, म्युजली या पदार्थांनंतर साखर एकदम नॉर्मल रेंजमधे राहते आणि दोनचार तासात खाली उतरते. भाकरी, पोळी यांनी भाताइतकी नाही तरी बर्‍यापैकी साखर वाढते. माफक वारुणीसेवन काही कारणाने जाहले तर काही तासांनंतर साखर झपाट्याने खाली येते. व्यायाम (चालणे) हे क्वचित घडले तर त्यानंतर साखर कमी होते, तात्पुरतीच अर्थात. इत्यादि..

रात्री मुनीर खान ह्यांच्या बद्दल बर्याच लोकांचे मत ऐकले. दवा चांगली आहे म्हणतात. कुणा मिपाकराला अजून काही माहिती आहे काय?

पेठकरांनी सांगितल्याप्रमाणे माझ्या मनाची समजूत मीसुद्धा यशस्वी रीतीने घातली आहे. त्यामुळे मला स्वतःला त्यापासून मानसिक त्रास होत नाही, कदाचित ते सुद्धा वयोमानावर अवलंबून असेल. पण ज्यांना त्या बंधनांचा खूप त्रास होतो अशी माणसे मी पाहिली आहेत, त्यांच्या बाबतीत कळते पण वळत नाही असे घडत असते. पाऊस आणि डबके हे उदाहरण चपखल आहे. पण पावसाची एकादीच मोठी सर आली तर ते पाणीसुद्धा जमीनीत जिरून जाते. त्याचप्रमाणे मेजवानीच्या जेवणात भात, पोळी वगैरे टाळून आयस्क्रीम किंवा एकादा गुलाबजामिन खाल्याने निदान माझ्या रक्तातली साखर काही वाढत नाही.

हा मधुमेह लई वाईट . माझ्या मामीला cancer झाला होता . तिचा operation करायचं होतं पण मधुमेहामुळे जखमा बर्या होणार नाहीत म्हणून केला नाही. आणि आजार वाढतच गेला. गेल्याच आठवड्यात गेली ती

काही डॉक्टर मंडळी वजन कमी करण्याचे सल्ले देतात.वजन जास्त असले तर मधुमेह होण्याची शक्यता वाढते हे खरे आहे का?

अनेक डॉक्टर्स/आहार तज्ञांकडून 'वाट्टेल ते खा, व्यायाम केला की प्रश्न मिटला.' अशा स्वरुपाचे सल्ले मिळतात मिडियामधून. कितपत तथ्य असते त्यात?

आपल्या जीवन शैलीत तन आणि मन या दोनही पातळीवर बदल आवश्यक आहेत. पुढच्या पिढीची काळजी फारशी करू नये. एकंदरीत आपण एकटेच येतो एकतेच जातो मग नातेसंबधात अतिरिक्त गुंतवणूक मग साहजिकच ताण ही साखळी मोडावी. एका तंगडी वर दुसरी टाकून बसू नये. व्यायाम टाळण्यासाठी मन सबबी शोधत असते त्याला गप्प बसवावे. आपले वाहन आपल्या वास्तूतून रस्त्यावर हाताने ओढत न्यावे. वाहन लांब पार्क करून बँकेत वगैरे जावे. फायदे दोन साखर वापरली जाते व डबल पार्किंग म्हणून गाडी उचलून नेली जात नाही. घरातील धुणे वाळत घालणे , मशीनवर कपडे धुणे. घरातील केर काढणे , बागेतील काम ई कामे मधुमेहीने स्वतः वर लादून घ्यावीत. दोन मजल्यापर्यंत तरी लिफ्टचा वापर करू नये.

माझ्या विषयापुरते डायबेटीसचे अनुभव सांगते. डायबेटीस आणि हिरड्यांच्या आजारांचा जवळून संबंध असतो. डायबेटीक असल्याने हिरड्यांना लवकर जंतू संसर्ग होण्याची शक्यता असते त्यामुळे हिरड्यातुन रक्त येणे,दुर्गंधी येणे,पू येणे,दात हलायला लागणे असे प्रकार उद्भवु शकतात. डायबेटीसमध्ये जंतूंशी लढण्याची प्रतिकारशक्ती कमी होते आणि प्रक्रुती मात्र संसर्ग धार्जिणी झालेली असू शकते. तसेच या इन्फेक्शनमुळे रक्तातील साखर वाढायला लागली असेही होउ शकते.त्यामुळेही डायबेटीसची गुंतागुंत वाढू शकते. आणि म्हणुनच मुख आरोग्य अतिशय काळजीपूर्वक सांभळले पाहिजे. ते कसे.. डेंटीस्टकडुन नियमीत तपासणी करुन घेणे. दातांची साफसफाई दर सहा महिन्यानी डेंटीस्टकडुन करुन घेणे. रोज कसे दात घासावे हे समजावून घेणे.(कसे हे फार महत्त्वाचे आहे.) कवळी वापरत असल्यास ती अत्यंत स्वच्छ ठेवणे. डायबेटीसमुळे तोंडाला कोरड पडू शकते. त्याने दात किडायचा धोका वाढतो. रक्तातील साखर नियंत्रित झाल्यावर कोरड कमी होते,न झाल्यास त्यावर उपाययोजना करुन घ्यावी. किडलेले दात, लाल झालेल्या हिरड्या,हलणारे दात यांचा वेळीच बंदोबस्त करुन घ्यावा. अती झाल्यावर डॉक्टरकडे जाऊ अशी व्रुत्ती टाळावी. ( मराठी टायपींग नीट होत नाही आहे,अशुद्धलेखन माफ करा)

मधुमेह या रोगाबद्दल आपल्या मित्र मंडळीनी बरेच काही छान आणि माहितीपूर्ण लिहिले आहे. या विषयावर प्रचंड माहिती जालावर पुस्तकात आणि इतरत्र उपलब्ध आहेच त्यात मी आपले चार थेंब टाकण्यात फार काही हशील नाही. पण काही मुद्दे वैद्यकीय शाखेत नसलेल्या मित्रांसाठी लिहित आहे. १) मधुमेहावर नियंत्रण ठेवणे एवढे कठीण का?(व्यायाम करणे किंवा वजन कमी करणे हे एवढे अवघड का याची पण उत्तरे यात आहेत) - आपण आपला चेहरा धुतला कि तो लगेच स्व्च्छ दिसतो. फेशियल केलें तर लगेच चमकू लागतो. हा ताबडतोब दिसणारा (मूर्त) प्रभाव आहे.(tangible effect) असा कोणताही ताबडतोबीचा प्रभाव मधुमेह नियंत्रणाने दिसत नाही. त्यामुळे आज खाउन घेऊ उद्यापासून पथ्य करू असे शंभरात नव्वद लोक करीत राहतात. २)मोठ्या प्रमाणावर लोक असे आहेत ज्यांना मधुमेहाचा त्रास असा काही होत नसतो त्यामुळे आपल्याला मधुमेह आहे हे त्यांना उशिरा लक्षात येते आणि निदान झाल्यावरही त्यांच्या "लक्षात"रहात नाही. ३) कित्येक व्यक्ती रक्तातील साखर तपासणी च्या आदल्या दिवशी उपास करून जातात. यात त्यांना हे लक्षात येत नाही कि ते स्वतःला फसवत असतात कि आपल्या नातेवाईकांना कि आपल्या डॉक्टरना. यात डॉक्टरला फार काही फरक पडत नसतो कारण रक्तातील साखर कमी दिसली कि डॉक्टर औषधाचा डोस कमी करतात त्यामुळे रुग्णाची साखर मधल्या काळात वाढलेली राहते आणि त्याचा दूरगामी परिणाम रुग्णालाच भोगावा लागतो. ४)मुळात हा रोग इतका गंभीर आहे हेच लोकांना पटत नाही त्यामुळे ते जो भेटेल त्याला सल्ला विचारत राहतात किंवा आपल्या स्वतःच्या अनुभवांची देवाण घेवाण करीत राहतात. दुर्दैवाने लोक सुद्धा भेटेल त्याला स्वताचे अनुभव हे वैद्यकीय सल्ला म्हणून देत राहतात आणि त्यातून अर्धवट ज्ञान वाढीस लागलेले असते. ५) मधुमेहाचे रुग्ण आपले डॉक्टर आणि/ किंवा (पाथी- आयुर्वेद होमियो किंवा आधुनिक वैद्यकशास्त्र) प्रणाली बदलत राहतात त्यामुळे कोणत्याच पाथी चा उपाय पूर्णपणे होत नाही. शिवाय दरवेळी डॉक्टरला पैसे कशाला द्यायचे म्हणून लोक वेळच्या वेळी डॉक्टरचा सल्ला घेत नाहीत. बहुसंख्य डॉक्टरांकडे येणारे रुग्ण हे सहा ते आठ महिन्यांनी येतात. मधल्या काळात त्यांच्या मधुमेहाची पातळी काय आहे हे त्यांना सांगता येत नाही (किंवा सांगायचे नसते-दुसर्या डॉक्टर/पाथी कडे गेलेले असतात. ६) आपला ज्या पाथी वर विश्वास आहे त्या डॉक्टरला कमीत कमी एक वर्ष वेळ द्यावा म्हणजे त्यांचा गुण येतो आहे कि नाही हे आपल्याला स्पष्ट कळेल. दर दोन चार महिन्यांनी डॉक्टर बदलणे म्हणजे आपल्या मुलाला तीन महीने एका शाळेत तीन महिने दुसर्या आणि तीन महिने तिसर्या शाळेत घातल्यासारखे आहे. त्याचा अभ्यास होईल काय?डॉक्टर पासून काहीही लपवू नये असे म्हटले जाते. परंतु डॉक्टर आपल्याला ओरडतील या भीतीने सर्रास लोक लपवा छपवी करतात किंवा खोटे सांगतात. (याचे प्रमाण जवळ जवळ ९९-१०० % आहे.) ७) केवळ रक्तातील साखर तपासून आपला मधुमेह पूर्ण नियंत्रणात येत नाही त्यासाठी Hb १ C (glyacated hempoglobin) याची तपासणी आवश्यक आहे. हि तपासणी आपल्या रक्तातील साखरेची गेल्या दोन ते तीन महिन्यातील सरासरी पातळी दाखवते. http://en.wikipedia.org/wiki/Glycated_hemoglobin. साती ताई या विषयातील तज्ञ आहेत त्यांनी यावर प्रकाश टाकला तर ते योग्य ठरेल. मी एक विकिरण विशेषज्ञ आहे मधुमेह तज्ञ नाही. चूक भूल द्यावी घ्यावी. क्रमशः

कोणीतरी आवरा हो या आयुर्हितचिंतक 'अखिल पाघळे'ना..!! चांगल्या प्रतिसादाच्य मागे पुढे हे शेपुट आहेच साऱखे..

उद्देश उत्तमच आहे धाग्याचा. मधुमेहाविषयी प्रबोधन आणि चर्चा होणं जरुरी आहेच. पण .. तरीही मला मधेच होमशॉप १८ पाहात / ऐकत असल्याचा फील का येतोय? की हेही शुगर वाढल्याचं लक्षण ? ;)

आयुर्हित आपण स्वतः मधुमेहग्रस्त आहात का फक्त इतरांच्या मधुमेहाची काळजी जिकडेतिकडे घेता?

रक्त तपासणी साठी स्वस्तात मस्त शुगर स्ट्रिप मशीन कुठे उपलब्ध आहे का?

शक्यतोवर जवळच्या मेडीकल शॉप मधून घेणे. सोबत medicated cotton व spirit ही घ्यावे. मार्केट भाव माहिती साठी Ebay वर Accu check १३९९/- व १०० स्ट्रिप्स २४०/(with free door delivery.)

Journal of Nutrition मध्ये आलेले नवीन संशोधन आपल्या सर्वांसाठी उपयोगी आहे. रेड वाईन प्या मधुमेह टाळा! (अर्थात हे ज्यांची साखर व वजन दोन्ही नियंत्रणात आहे त्यांनीच याचा फायदा घ्यावा) कृपया लक्षात घ्या: यात चकण्याचा उल्लेख नाही, त्यामुळे फक्त रेड वाईन प्या! तेही प्रमाणात म्हणजे १ ते १.५ पेग, जेवण्याच्या अर्धा तास आधी! ज्यांना रेड वाईन चालत नाही त्यासाठी काळ्या गाजराची कांजी थोड्या फार प्रमाणात नक्कीच मदत करेल. (धन्यवाद विवेकजी) कळावे, लोभ असावा. आपला लाडका: आयुर्हीत

चांगला धागा धन्यवाद

ajoon ek taaka re Konitari

या धाग्यावर काही नवीन म्हणी/घोषवाक्ये सुचलीत. जिलब्या टाळा! मधुमेहाला आळा! किंवा आपलाच धागा नि आपलेच प्रतिसाद!

BMC Medicineच नविन शोध निबन्ध.

Clinical Oral Investigations च्या निष्कर्षानुसार motivational health coaching केलेल्या मधुमेही रुग्णामधील loose teeth disease च्या त्रासांपासून ५०% फायदा झाला आहे व रक्तातील साखरेचे प्रमाणही कमी झाले आहे. यांत मुख्यत्वे योग्य आहार, तणाव मुक्त जीवन व मुख आरोग्य यावर ३ ते ६ वेळेला माहिती देण्यात आली होती.

आम्ही नेहमी मानत आलो आहे कि न्याहारी ही राजाप्रमाणे असावी, म्हणजेच नियमित पुरेसी व पौष्टीक असावी. हाती आलेल्या Public Health Nutrition च्या नवीनतम(latest) अहवालानुसार जी व्यक्ती आपल्या युवावस्थेत नियमितपणे न्याहारी/ नाश्ता/ breakfast करत असते, ती तीच्या पुढील प्रौढ आयुष्यात चयापचयाची क्रिया(metabolism) उत्तम ठेऊन पोटावरील चरबी (ढेरी) वाढणे (gut fat), उच्च रक्तदाब आणि रक्तात जादा साखर असणे(IGT/मधुमेह) अशा व चयापचयात बिघाड होण्यामुळे (metabolic syndrom) झालेल्या इतरहि अनेक आजारापासून स्वत:ला कायमस्वरूपी मुक्त ठेवू शकते. गेल्या २७ वर्षे चाललेल्या अध्ययनाअंती असे आढळून आले आहे की, नियमित न्याहारी घेणाऱ्या लोकांपेक्षा न्याहारी न घेणाऱ्या लोकांमध्ये चयापचयात बिघाड होण्याचा धोका ६८% ने जास्त आहे. तर मग मित्रांनो, घ्याल ना नियमितपणे न्याहारी! कळावे, लोभ असावा. आपला लाडका: आयुर्हीत

International Public Health Organization चा अहवाल. मधुमेह, ह्र्दयरोग व कॅन्सर या सारखे इतरही आजार काबूत यावेत म्हणून अवास्तव वाढणाऱ्या वजनाला रोखण्यासाठी सरकारने फास्ट फूड, शीत पेये, रासायनिक खते व जंतुनाशके यावर योग्य ते कडक निर्बंध घातले पाहिजेत हे म्हणणे आहे जागतिक आरोग्य संघटनेचे (world health organisation) सरकारे रोक सकती है मोटापा

हाती आलेल्या U.S. Surgeon General’s Report नुसार धुम्रपानामुळे शरीराचे अतोनात नुकसान तर होतेच त्याच बरोबर मधुमेह(Type2)होण्याचा धोका ३० ते ४०% ने वाढतो.

माहितीचा अभाव हेच मोठे आव्हान आहे हे म्हणणे आहे पद्म श्री डॉक्टर व्ही मोहन यांचे. 'Lack of awareness biggest challenge in treating diabetes' ही बातमी वाचूनच थक्क झालो! कारण "telediabetology van" हा एक उत्तम मार्ग शोधला आहे पद्म श्री डॉक्टर व्ही मोहन यांनी माहितीचा प्रचार करण्यासाठी. The solution, according to him, is urgent implementation of four A's of diabetes care (availability, accessibility, affordability and acceptability) in the villages.

Nature Genetics च्या नवीन शोधानुसार,पेशीतील SLC30A8 जीन्स च्या Mutuation मुळे मधुमेहाचा धोका ६५% ने कमी होतो. SLC30A8 जीन्सचा स्वादुपिंडाच्या इन्सुलिन तयार करणाऱ्या Beta Cells च्या कामात महत्वाचा सहभाग आहे. ZnT8 प्रथिने इन्सुलिन तयार करणाऱ्या Beta Cells साठी झिंक Zinc वाहून नेतात, ज्यामुळे इन्सुलिनचे स्फटिक तयार होण्यास (the crystallization of insulin) मदत होते. पुढील शोधनिबंध हाती येई पर्यंत आपण अधिक झिंक मिळवण्यासाठी समुद्री ऑईस्टर Oysters(शिंपले), व्हीट जर्म Wheat Germ, भोपळ्याच्या व जवसाच्या बिया, काजू, बदाम,पिस्ता,अक्रोड,शेंगदाणे,पाईननट, हेजलनट, राजमा, काळेचणे Black beans, छोले खाऊ या!

नुकतेच मुधमेहाच्या रुग्णांना भविष्यात दिलासा मिळवून देईल, असे संशोधनही जगापुढे मांडण्यात आले आहे. मधुमेही रुग्ण इन्सुलीन हे संप्रेरक कमी प्रमाणात बनवतात; त्यामुळे त्यांच्या रक्तातील साखरेचे प्रमाण वाढते. स्वादुपिंडातील बीटा पेशीसमूहांमध्ये तयार झालेल्या दोषामुळे हे घडत असते. या वाढलेल्या साखरेमुळे मूत्रपिंड, डोळे यांवर दूरगामी परिणाम होऊन व्यक्ती कोमातही जाऊ शकते. मुधमेहींना इन्सुलीन किंवा अन्य औषधे घेऊन साखरेचे प्रमाण नियंत्रणात ठेवावे लागते. मानवी शरीरातील इन्सुलीन बनवणार्‍या पेशींमध्ये रूपांतर करता आले आहे. या रूपांतरित मानवी पेशी उंदरांमध्ये चांगल्या प्रकारे इन्सुलीन बनवून रक्तातील साखरेचे प्रमाण राखताना दिसल्या. साभार: लोकमत वरदान स्टेमसेल्सचे

जागतिक आरोग्य संघटना (WHO) ने साखर खाण्याबाबत बंधनावर नवीन मार्गदर्शक मसुदा तयार करतांना कमीत कमी साखर(ज्यात गोड पदार्थ, मध, फळांचा रस, सिरप्स, शीतपेये व इतर पदार्थात लपलेली साखर)खावी असा आरोग्यसल्ला दिला आहे, जेणेकरून लोकांमधील स्थूलता, दंतक्षय, मधुमेह कमी होण्यास व गंभीर आजार टाळण्यास मोलाची मदत होईल. Pure, White and Deadly हे पुस्तक John Yudkin ह्या प्राध्यापक महाशयांनी १९७२ सालीच लिहिले होते, ज्यावर बऱ्याच भांडवलदारांनी बंधने घातली होती. परंतु त्यांनी मांडलेल्या साखरेवरच्या बंधनाचे विचार आज काळाची गरज ठरले आहेत.

दही जर तुम्हांला आवडत असेल तर ते अधिक प्रमाणात खा.. कारण दुग्धजन्य पदार्थ खाल्याने टाइप २ डायबेटीजचा धोका कमी होतो. युनिव्हरसीटी ऑफ केंब्रीजच्या नीता फोरौही यांनी केलेल्या संशोधनात असे समोर आले की, दुग्धजन्य पदार्थ खाल्याने टाइप २ डायबेटीजचा धोका कमी होतो. दह्यामधील गुणधर्मांमुळे हा धोका २८ टक्क्यांपर्यंत कमी होतो. या संशोधनासाठी ब्रिटनच्या २५००० पुरूष आणि महिलांचा समावेश करण्यात आला. या संशोधनात ७५३ जणांच्या एका आठवड्याच्या खाण्यामधील पदार्थांची तुलना करण्यात आली. या २५ हजार जणांना पुढील ११ वर्षात टाइप २ डायबेटीजची शक्यता आहे. दही आणि पनीर सारख्या दुग्धजन्य पदार्थ खाणाऱ्यांमध्ये ११ वर्षात टाइप २ डायबेटीजचा धोका २४ टक्क्यांनी कमी होतो. दुग्धजन्य पदार्थांतून प्रोबायोटिक बॅक्टेरिया आणि आंबविण्याच्या प्रक्रियेमुळे त्यात एक व्हिटॅमिन तयार होते. ते खूप लाभदायक असते. सध्याच्या फास्ट फूडच्या जमान्यात दही खाण्याचे प्रमाण कमी झाले आहे. त्यामुळे दही खाल्याने मधुमेह म्हणजे डायबिटीजचा धोका कमी होऊ शकतो. साभार:Live कोल्हापूर

भारतातील प्रत्येकी १० माणसांमागे एकाला मूत्रपिंड विकार होण्याची शक्यता आहे. ह्या १० लोकांपैकी मधुमेह व त्यासोबत उच्च रक्तदाब असलेले ६ रुग्ण सापडतात. कोणत्याही क्षणी किमान ५ लाख लोकांना मूत्रपिंड बदलायचे असते किंवा डायलिसीस वर अवलंबून राहावे लागते. फक्त पुण्यात सांगायचे झाले तर किमान १०हजार रुग्णांना मूत्रपिंड विकार आहे. मूत्रपिंड विकार टाळण्यासाठी नियमित आरोग्य तपासणी करा. भरपूर पाणी प्या. स्वतःहून कुठलीही औषधे घेणे टाळा. आहारातील मिठाचे प्रमाण कमी करा. फास्ट फूड टाळा. धूम्रपान आणि मद्यपान टाळा. रक्तदाब-मधुमेह असल्यास अधिक काळजी घ्या. ठराविक अंतराने लघवी-रक्त तपासा. डायबेटिस, बीपीच्या पेशंटने दर सहा महिन्यात रक्तातील चरबी (कोलोस्टरॉल), किडनीसाठी क्रेयाटिन, लघवी याच्या नियमित चाचण्या केल्यास किडनी विकार बळावणार नाही. साभार:किडनीची काळजी घ्या ‘डायबेटिस’च्या १० हजार पेशंटला किडनीचे विकार

तुमचा संदेश मिळाला- सवडीने याविषयावर नक्की लिहीन- इथे अनेकांनी उपयुक्त माहिती दिली आहे, त्यामुळे पुनरावृत्ती करत नाही पण डायबेटिस यूकेची ही वेबसाईट नक्की बघा, छान माहिती आहे सर्वसामान्यांना कळेलशी. तसेच डायबेटिसच्या रुग्णांसाठी हेल्दी इंडियन कुकिंग फॉर डायबेटिस हे एक रेसिपी बुक सुद्धा सुचवू शकतो. आणखी एक- डायबेटिस आणि तत्सम दीर्घकालिन आजारांबाबत आता इथे यूकेमध्ये तरी विशेषज्ञांवर, हॉस्पिटल्स वर जास्त अवलंबून न राहाता कम्युनिटी केअर, स्पेशालिस्ट डायबेटिक नर्सिंग, इ.द्वारे एक सर्वंकष आरोग्य (holistic care) वा एकात्मिक आरोग्य (integrated care) पद्धतीने एकप्रकारे de-medicalisation of medicine करणारी मॉडेल्स आता आम्ही विकसित करत आहोत आणि त्यात यशसुद्धा येत आहे. त्याबद्दल पुन्हा कधीतरी.

Journal Acta Neurologica Scandinavica मध्ये प्रकाशित करण्यात आलेल्या Kuopio Ischaemic Heart Disease Risk Factor Study (KIHD) अनुसार जी लोकं आठवड्यात दोन पेक्षा जास्त वेळा दारू(अल्कोहोल) पितात त्यांना स्ट्रोक चा धोका न पिणाऱ्या व्यक्तींपेक्षा निश्चित पणे जास्त असतो. हा अहवाल गेल्या २० वर्षात घेतलेल्या निरीक्षणांवर आधारित आहे. मेंदूपेशीघात(स्ट्रोक) चा धोका वाढवणारे घटक: दारू (अल्कोहोल) पिणे, उच्च रक्तदाब, ह्रदयाला रक्तपुरवठा करणार्यास रक्तवाहिन्यांसंबंधी आजार, हृदयाघात, अलिंद विकंपन, मधुमेह, धुम्रपान, अतिरिक्त वजन, आभ्यंतर करोटीय धमनी (मेंदूला रक्तपुरवठा करणारी मुख्य रक्तवाहिनी) अरुंद होणे हा लक्षणे नसलेला आजार आणि वाढलेले कोलेस्ट्रोल

भुमध्यसागरीदेशांचे (ग्रीक) भोजन ताजी फळे आणि भाजीपाला,संपूर्ण(साबूत)धान्य, कडधान्ये, सुकामेवा,मासे आणि ऑलिवचे तेल वापरून बनवले जाते, जे खाऊन मधुमेहाचा धोका २१% ने कमी होऊ शकतो हा गेल्या साडे पाच वर्षाचा अभ्यास दर्शवितो. Mediterranean diet linked to lower risk of diabetes यात आश्चर्य म्हणजे चीज (चक्का)हा शब्द कोठे दिसला नाही.

नमस्कार मिपाकर मित्रहो, http://www.misalpav.com/node/27657:ब्रोकोली सॅलॅड (साभार:मस्त कलंदर) ही पाकृ मधुमेह आटोक्यात आणायला खरोखर उपयोगी ठरेल, अशी १००% खात्री आहे. त्याचबरोबर ज्यांच्या कुटुंबात आईवडिलांना/आजी आजोबांना किंवा नातेवाईकांना मधुमेहाचा त्रास आहे तया सर्वांनी याचा खाण्यात जास्तीत जास्त वापर करावा ही नम्र विनंती. धन्यवाद.

मधुमेहामुळे डोळे, हृदय, मूत्रपिंड व नसा इत्यादींना होणारे गुंतागुंतीचे व जटील आजार रोखण्यासाठी वर्षातून एकदा तरी आपण आपली संपूर्ण आरोग्य तपासणी करून घेणं आवश्यक आहे. नाही तर, या एका आजारापायी बऱ्याच डॉक्टरांना वारंवार जाऊन भेटण्याची वेळ येऊ शकते. तुम्हाला काय सोयीस्कर वाटतं? वर्षातून एकदा भेट की वारंवार भेट? निवड तुमची! अशा या छुप्या आजाराला योग्य वेळी काबूत आणलं नाही, तर त्याचा विषारी विळखा सर्व महत्त्वाच्या अवयवांना बसल्याशिवाय राहणार नाही. दर महिन्याला केलेल्या रक्त शर्करेचे निष्कर्ष नियंत्रणातील साखर दाखवत असले तरी इतर महत्त्वाच्या अवयवांना जटील आजार झालेले आढळतात. याचं कारण म्हणजे दोन तपासण्यांतील (साधारण १ महिना) जो अंतरिम कालावधी असतो, त्यामध्ये सतत वर-खाली होणारी (अस्थिर) रक्तशर्करा पातळी. अशा या निदान न झालेल्या व अस्थिर रक्तशर्करा पातळीमुळे वेगवेगळे, जटील व गुंतागुंतीचे आजार, शरीरातील महत्त्वाच्या अवयवांना (हृदय, डोळे, मूत्रपिंड, नसा इ.) होण्याची शक्यता दाट होते. केवळ आजार वाढण्याची वाट पाहून मग त्यावर उपचार करत बसण्यापेक्षा ते टाळण्यासाठी उपाययोजना करणं, खचितच शहाणपणाचं आहे. कारण मूत्रपिंड निकामी होणं किंवा मधुमेहामुळे आलेलं अंधत्त्व यासारखे काही आजार कितीही औषधोपचार केले, तरी पुन्हा पूर्वपदावर आणता येत नाहीत. तर, आजच आपली वार्षिक आरोग्य तपासणी करून घ्या आणि मधुमेहाला आटोक्यात ठेवा.

“Why do we need inner peace? because, for one thing, a calm mind is important for our health. Constant fear, anger and stress can make us ill. All sentient beings want to live a happy life, but most, like animals and birds seek to do so only a sensory level. Their intelligence is limited and yet they respond to affection and kind words. We human beings have intelligence that allows us to project into the future and remember the past. We invented language and writing, but we also developed faith.” His Holiness explained that in theistic terms there is faith in a creator god, but in non-theistic terms there is faith in causality. Both approaches have been of great benefit to humanity in the past and will continue to be so in the future. Living, Loving, Laughing and Dying: the Buddhist Way - Mumbai

मधुमेहींसाठी एक आनंदाची गोष्ट म्हणजे आता ग्लुकोजची चाचणी रक्ताऐवजी लाळेच्या वापरातूनही करता येणे शक्य आहे, ही पद्धत विश्वासार्ह असून त्यामुळे सुई टोचून रक्त काढण्याची समस्या दूर होणार आहे. ब्राऊन येथील वैज्ञानिकांनी एक जैविक चीप (पट्टिका) विकसित केली असून त्यात लाळेसारख्या गुंतागुंतीच्या द्रवातून ग्लुकोज तपासता येते. ही एक प्रगत पद्धत विकसित करण्यात आली असून रक्त न काढताही शरीरातील शर्करेचे मापन करता येणार आहे. ही छोटीशी चिप अवघ्या एक इंच चौरस आकाराची असून त्यात क्वार्टझला चांदीचा थर दिला असतो. चांदीच्या पत्र्यात दोन मार्गिका कोरलेल्या असतात. त्यातील २०० नॅनोमीटर बाय १०० नॅनोमीटर आकाराच्या मार्गिका आहेत त्या मानवी केसाच्या १००० पट बारीक आहेत. ब्राऊन येथील डॉमनिको पॅसिफिकी यांनी सांगितले की, आम्ही लाळ तपासून अतिशय विश्वासार्ह पद्धतीने शर्करेचे प्रमाण सांगू शकतो. खरेतर रक्तापेक्षा लाळेत कमी शर्करा असते पण तरीही संवेदनशील मार्गाने शर्करा मोजता येते. लाळेत ९९ टक्के पाणी व १ टक्का मात्र वेगळा पदार्थ असतो त्यात विकर, क्षार व इतर घटक असतात त्यांच्या मदतीने रक्तातील साखर मोजता येते. ज्याचा माग काढता येईल असा ग्लुकोज दर्शक वैज्ञानिकांनी तयार केला व तो चिपवरील मार्गिकांमधून सोडला नंतर त्याची अभिक्रिया रक्तातील ग्लुकोजची दोन विकरांशी अभिक्रिया होते. पहिले विकर हे ग्लुकोज ऑक्सिडेज असून त्याची ग्लुकोजशी अभिक्रिया होऊन हायड्रोजन पेरॉक्साईडचे रेणू तयार होतात व त्यातून हॉर्सरॅडीश पेरॉक्सिडेज तयार होते त्यातून रिसोरुफिन बनते ते लाल प्रकाश शोषून घेऊ शकते किंवा बाहेर सोडते त्यामुळे द्रावणाला रंग प्राप्त होतो. त्यानंतर लाल रंगाच्या द्रावणातील रिसोरुफिन रेणू तपासता येतात. या पथकाने रंग रसायनशास्त्र व प्लासमोनिक इंटरफेरोमेट्री यांच्या मदतीने कृत्रिम लाळेतील ग्लुकोजचे प्रमाण तपासले, ही कृत्रिम लाळ म्हणजे, पाणी, क्षार व विकर यांचे मिश्रण होते ते खऱ्या लाळेसारखेच होते. त्यांना त्यातील ग्लुकोजचे प्रमाण लिटरला ०.१ मायक्रोमोल इतके आढळले. ते इंटरफेरोमीटरने मापन केलेल्या प्रमाणापेक्षा १० पट अचूक होते. आता मानवी लाळेवर याचे प्रयोग केले जाणार असून ही पद्धत ग्लुकोज तपासण्यासाठी सोपी व सुटसुटीत ठरणार आहे मधुमेहींना आता सुई टोचून रक्त देण्याची गरज नाही

बिएमजे जरनलमध्ये प्रकाशित झालेल्या ८ वर्षे सुरु असलेल्या रक्तशर्करा तपासणी अभ्यासात तिघा व्यक्तींत एक मधुमेहाच्या तावडीत किंवा उंबरठ्यावर आहे असे निदर्शनात आले आहे. One in three adults have borderline diabetes, study finds

एस डी एम आणि सायक्लिक मेडीटेशन या विषयावर इथे लेखन झाले नाही पण बंगलोरच्या स्वामी विवेकानंद योगा युनिवर्सिटी ने योगाद्वारे मधुमेहावर पूर्ण नियंत्रण मिळविण्याची पद्धत विकसित केली आहे. गुगलून पहावे , खूप माहीती मिळेल. गेल्या आठवड्यात पुण्यात एक शिबिर आयोजित केले होते आणि मी या शिबिराला जाउन आलो. ही उपचार पद्धती मधुमेही लोकांना वरदान आहे असे मला वाटते.

http://freedomfromdiabetes.org/ डॉ.प्रमोद त्रिपाठी....यांची कार्यशाळा... माझ्या मैत्रिणीची डायबेटीस ची गोळी पुर्ण बंद झाली आहे... तसेच तिच्या वडीलांना देखिल १८ वर्शांपासुन हा आजार होता त्यांची ही गोळी, ईन्शुलीन पुर्णपणे बन्द...

धागा वाचून हा माणूस आठवला ... काय सांगता येईल?

गुंडेगाव (ता. नगर) येथील राजाराम भापकर गुरूजी (वय ८४). सध्या जलसंधारणाच्या कामाने झपाटले आहेत. ब्रिटिशांच्या काळात नदी-नाल्यांच्या किनारी जांभळाची बने होती. त्यामुळे पाणी आणि माती धरून ठेवण्याचे काम होत असे, हा संदर्भ त्यांना सापडला. तेव्हापासून त्यांनी गावातील नदी-नाल्यांच्या काठी जांभळाची लागवड करण्याचा ध्यास घेतला आहे. त्यासाठी ते दररोज सकाळी आपल्या मोपेडवर गुंडेगावहून नगरला येतात. त्यांच्या दुचाकीला एक प्लास्टीकचा क्रेट बांधलेले असते. मार्केट यार्डमध्ये जाऊन ते जांभळे खरेदी करतात. सध्या जांभूळ सुमारे १०० ते १२० रुपये किलो आहे. दररोज हजार रुपयांची जांभळे घेऊन ते शहरात येतात, बँका, दुकाने, लोकांची एकत्र बसण्याची ठिकाणे येथे जाऊन गप्पा मारत बसलेल्या लोकांना ते मोफत जांभळे देतात. त्यांनी सोबत कॅरी बॅगही ठेवल्या आहेत. जांभळे खाणाऱ्याला त्या देऊन त्यात बिया संकलित करतात. लोक जांभळे खात असताना गुरूजी त्यांना जलसंधरणाचे महत्त्व सांगतात. लोकांनाही ही कल्पना आवडते. या वयातही गुरूजी करीत असलेल्या धडपडीचे कौतुक करीत लोक जांभळांवर ताव मारतात. तर काही आणखी फुकटे भेटतात. मिळालेली जांभळे पार्सल बनवून घरी नेण्याचाही प्रयत्न करतात, असा अनुभवही गुरूजींनी सांगितला. आता या बिया भापकर गुरूजी वनविभागाकडे देणार आहेत. उपवनसंरक्षक डी. टी. चव्हाण यांनी या बियांपासून रोपे करून देण्याचे आश्वासन गुरुजींना दिले आहे. रोपे तयार होण्यासाठी साधारणपणे वर्ष लागले. पुढील पावसाळ्यात ती गुंडेगाव येथील नदी नाल्यांच्या किनारी लावण्यात येणार आहेत. 'बिया दान करा' यासंबंधी भापकर गुरूजी म्हणाले की, सध्या आपण पेन्शनच्या पैशातून हा उपक्रम राबवित आहोत. एक हजार रुपयांची जांभळे घेतल्यानंतर दोन ते तीन किलो बिया पडतात. मात्र आणखी बियांची आवश्यकता आहे. त्यामुळे नागरिकांनी जांभळे खाऊन बिया दान कराव्यात. अधिक माहितीसाठी ९४२०६४२९८१ या क्रमांकावर संपर्क साधावा, असे आवाहन त्यांनी केले आहे. जांभूळ खा, जलसंधारण वाढवा!

साबुत कुळीथ horse gram (Ulavalu in Telugu, Kulthi in Hindi, Kollu in Tamil)शरिरात उष्णता निर्माण करण्याबरोबर इंसुलिन रेझिस्टंट कमी करण्यासाठी मदत करतो, असे आढळून आले आहे Indian Institute of Chemical Technology च्या शास्त्रज्ञांना. ब्रावुन राईस किंवा हातसडीचा तांदुळ व साबुत कुळीथ मधुमेहींसाठी उपयुक्त आहे. साभारः Raw horse gram good for diabetics http://www.thehindu.com/sci-tech/health/diet-and-nutrition/raw-horse-gram-good-for-diabetics/article4651090.ece?utm_source=Most%20Popular&utm_medium=Health&utm_campaign=Widget%20Promo