मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

शिक्षा

आतिवास · · जनातलं, मनातलं
शिक्षण
लेखनप्रकार
अनुभव
म्या लिवत व्हते. आईशप्पत. तरीबी गुर्जी म्हन्ले, “आन्जे, शिक्षा तुला. आंगठे धर. ” म्या चालली बायेर. तिकडं चिऊतै, खारुतै, मौ, मोत्या असतेत. पण गुर्जी म्हन्ले, “आन्जे, माझ्यासमोर, वर्गात.” आदी हाताचेच अंगठे पकाडले. समदी हसाया लागली. गुर्जीनी डोळे वटारल्यावर पायाचे. गुर्जींच ध्यान नाय बगून हळूच भितीला टेकले. पोरास्नी जीब काडून दावली. पाठ खाजिवली. नखं खाल्ली. केसं मागे सारली. पैजण काडलं; बशिवलं. पाय दुखायले. येक उचलला. मंग तो टेकवून दुसरा. डोळे पुसले. मान वाकडी करून बायेर पायलं. रस्त्यावर मोत्या बसला व्हता. माज्याकडं तोंड करून. घंटी वाजली. जौन मोत्याच्या गळ्यात हात टाकला. मोत्या मला कदीबी शिक्षा देत न्हाई. शिक्षा फकस्त मान्सं देतेत का? ** शतशब्दकथा अन्यत्र पूर्वप्रकाशित
वाचने 12335 वाचनखूण प्रतिक्रिया 27

आयुर्हित गुरुवार, 03/06/2014 - 16:29
ज्यांच्यावर दुसऱ्यांना घडवायची जबाबदारी आहे, त्यांनी शिक्षा दिली तर त्यात वावगे काय? गुरु आणि शासक यांना हा अधिकार नैसर्गिकरित्या प्राप्त होतो. आणि ते सुद्धा देतांना मनातून हळहळतात, शेवटी ती सुद्धा माणसेच असतात. बाकी लेखन खूप छान मजेशीर झाले आहे. "आन्जे"चे लहानपण हुबेहूब समोर आले.

आतिवास Fri, 03/07/2014 - 09:22
'शिक्षा', 'शिक्षा देण्याचा अधिकार' यांसारख्या तुम्ही व्यक्त केलेल्या मुद्द्यांवर पुष्कळ काही बोलता येईल. पण इथं ते अवांतर होईल कदाचित ... म्हणजे मी लिहिणं अवांतर होईल. पण विषय महत्त्वाचा आहे, पुढे कधीतरी ...

आतिवास Mon, 03/10/2014 - 09:47
सगळ्या आन्जी-कथांचं पुस्तक काढा. फार महत्त्वाकांक्षी कल्पना आहे! बघू, आन्जीत किती जीव आहे त्यावर अवलंबून आहे ते! तुमच्या प्रोत्साहनपर प्रतिसादाबद्दल आभारी आहे.

आत्मशून्य गुरुवार, 03/06/2014 - 23:43
म्या चालली बायेर. तिकडं चिऊतै, खारुतै, मौ, मोत्या असतेत. पण गुर्जी म्हन्ले, “आन्जे, माझ्यासमोर, वर्गात.”
क्लास.

स्पंदना Fri, 03/07/2014 - 07:18
आंजी खोट नाही बोलायची. उगा शिक्षा दिली मास्तरांनी. खवट कुठचे!! मास्तर झाल म्हणजे अगदी अमेरिका समजतेत स्वत्;ला. अतिवास ताई मस्त.

कानडाऊ योगेशु Fri, 03/07/2014 - 19:36
आतिवास ताई, तुमची स्वतःचीच ही एक वेगळीच शैली तुम्ही निर्माण केली आहे. तुम्ही ह्या शैलीवर बिनदिक्कतपणे स्वामित्व हक्क सांगु शकता. ह्या कथेत आधीच्या कथेत जो नेहेमीचा पंच असायचा तो काही दिसला नाही. अर्थात तसा तो प्रत्येक कथेत असावाच असाही काही हट्ट नाही.मी फक्त एक निरिक्षण नोंदवले.आन्जीच्या नजरेतुन आजुबाजुला नेहेमीच्या घटनांना पाहणे हे एकाच वेळी मनोरंजक व विचार करायला लावणारे असे आहे.

आतिवास Mon, 03/10/2014 - 09:52
तुमचं निरीक्षण मोकळेपणाने सांगितलंत; त्याबद्दल आभार. बाकी शैलीच्या हक्काबद्दल - ही आजुबाजूच्या वातावरणातून 'उचललेली' शैली आहे - आणि ती मिश्र शैली आहे!

पैसा Fri, 03/07/2014 - 23:21
मोत्या कंदीबी सगळ्यांपेक्षा लै चांगला! त्येला फकस्त मायाच करता येत्ये!

बॅटमॅन Mon, 03/10/2014 - 11:42
ही कथाही आवडली! मौ चा उल्लेख वाचून कालच घरात २-३ तास अडकून पडलेल्या एका बोकोबांची आठवण झाली. मस्त गबदुल होता. तो सुटल्यावर अखेरीस जीव भांड्यात पडला.