तो मेरे मि.पा.करों... अब हम देखने जा रहे है... मि.पा. के जाने आउर माने सदश्यों का एक ऐसा रंगीन कट्टा.. एक ऐसा रंगीन नजारा ..जिसमे, "ड्रामा है..ट्रॅssssजिड्डी है... कॉमेडी है" (ढिश्श..क्लेमरः- धागा आध्यात्मिक असल्यामुळे स्मायल्या भरपूर असणार आहेत! त्यामुळे ऐहिकां'न्नी फिल्टर-लाऊण धागा पहावा..म्हणजे मणा'स त्रास होणार णाही!!! =)) ... ) खरं तर कट्टा ठरल्यापासूनच हा ड्रामा/ट्रॅजिडी/कॉमेडी सुरु झालेलं होतं. ते सगळ घडणार हे नक्कीही होतं.कारण... या विश्वाच्या अखंड पसार्‍यात या भूतलावर इये भाssssरत प्र-देशी अंतरजालावर आत्मभेट झालेल्या काहि व्यक्ति आणि वल्लींचा हा सुदिन ठरलेल्या दिवशी म्हणजे दिनांक १ मार्च रोजी उगवला. अता उगवला का म्हणायचे? तर तो मि.पा.च्या धुडगुसमय गोलार्धावर उगवणार्‍या एका तार्‍यानी ठरवलेला होता. सणमाणणीय (पांडू..शब्द बरोबर आहे ना रे!!! ) कट्टाकिंग मु.वि. म्हणजे, मि.पा.जगता-तील नावाला धरून जगणार्‍या लोकांपैकी एक असे असल्यामुळे कट्टा हा खरोखरच एक मुक्त विहार झाला. आंम्ही पुणेकर मंडळी सक्काळच्या शिव्हगड येक्सप्रेसनी ठरल्या टायमाला गाडीसह निघालो. मी,प्रशांत,वल्ली,चिमी,सौंदाळा,सुडक्या,नादखुळा,धन्या(त्याच्या म हान भाच्यासह ) ,आणि चौ.रा.काका नसले,तरी त्यांच्या जाणिवेसह आंम्ही! =)) असे इकडनं मि.पा.ची पालखी घेऊन निघालो. या कट्ट्यात कुठ्ठेही नीट काहिही खायचं नाही हाच नियम असल्यामुळे पहिली काहि घटिका/पळे गेल्यानंतर गाडीत जे मिळेल ते आणि बाकिच्यांनी आणलेले असेल ते ,चरायला सुरवात झाली. फक्त कर्जतला आमचा 'वडा' झाला. गाडी शिंची १ मिनिटापेक्षा आधिक थांबलीच नाय,हिरमोड केलान मेलीनं! तरी दारावर येणार्‍या भाजिवाल्या सारखा एक वडापाववाला लाभला आणि हिंदि शिनेमातले हिरो/हिरवीण जसे पळत्या गाडीत एकमेकाचा हात 'धरतात',तसा प्रत्येकी एकेक वडापवचा ऐवज मी मिलवला आणि सदश्यांप्रती पोहोचवला! सुडुक आणि सौंदाळा हे मागच्या डब्यात-गेल्यामुळे त्यांना आंम्ही आणि आंम्हाला ते गाडिचे-कल्याण'होइपर्यंत मुकलेलो होतो. पन नंतर गाडी हलकी झाल्यामुळे- ते आंम्हाला जॉइन झाले. आणि जसे ते आले तसे अगोबा-हत्ती आणि धन्या या दोन दुष्टांनी सुडक्याशी युती करून त्याच्या गावाचं नाव सार्थ करत मला छळायला सुरवात केली. :-/ ( तोपर्यंत धन्याचा भाचा अगोबाच्या एकंदर डोक्यावर बसलेला असल्यानी =)) मी सुखी होतो! ) त्यापैकी काहि हल्ले मी 'दुर्लक्ष' - नावाचे मि.पा. हत्यार वापरून निर्जिव केले. पण नंतर थोडी सामुदाइक कत्तल केली. एव्हढे होइपर्यंत हुंबैच्या मंडळींशी मोबली-संधान सुरु होऊन कोण किती वाजेपर्यंत सि.एस.टी.ला येऊन थडकत आहे,याचे वृत्तांत येऊ लागले. मी आपला मुंबै ट्रेन प्रवासात दिसणार्‍या-मुंबैला टिपण्यात गर्क होतो. हि माझी लहानपणापासून अतिशय जवळीक असलेली मुंबई आहे. (याविषयीचा एक वेगळा धागा माझ्या मनात तयार होतो आहे... तो कधितरी मांडेनच!) शेवट आंम्हाला गाडीने अगदी ठरल्या टायमाला म्हणतात,तसे बरोब्बर धा ला सिएसटी'त-पोहोचवले! पुढे येऊन बघतो तर आमचा नवपरिणित लिल्या त्याच्या चेहेर्‍यावरील मूळ आणि अता जिच्याशी विवाह झालेला आहे त्या---लीलेसह एका बॉक्सात चिक्कूच्या वड्या घेऊन मु.वि.न्ना शह द्यायला स्वागताला उभा होता. त्याच्या बरोबर एक होऊ घातलेला मि.पा.कर प्रसाद आपटे हा ही कॅमेर्‍यासह सज्ज होता. आणि पहिला धक्का मिळाला. कोण यावेत ओळखा बरं? अखिल मि.पा.जगताची नाडी-पक्की ठाऊक असलेले मि.ओक! आहे की नै धक्का? ;) नंतर हळूहळू श्री.किसनद्येव-सपत्निक,मकीताई,पिंगू(cstसर्वात पहिला हजर-या दाव्यावर अढळ असलेला आणि मु.विं प्रमाणेच मूळ-नाम सार्थ केलेला :D ),माझिही शॅम्पेन हे सर्व कॅम्पेन मधे आले. तेव्हढ्यात मु.वि.पण हजर झाले,आणि खेळा ला रंग भरू लागला. दिपककुवेत,सौरभ उप्स, आणि आणि आणि शेव्टी आला तो पां डुब्बा!!! =)) आल्या आल्या मी पांडुवरचा मस्तानीचा(खर्‍या नव्हे..प्यायच्या! ) मनातला-राग 'निघण्यासाठी त्याला मनसोक्त कुदवले. त्या दिव्य-प्र-संगा'चे छायाचित्रण प्रशांतनी केल्याचे मी हळुच पाहिले,आणि अजुन कुदविले! =)) मण-शांत झाल्यावर पुन्हा ओळख परेड होऊन आंम्ही मास्तरीण म.कि.ताईंच्या मार्ग-दर्शनाखाली ठेसनातून गेट वे ऑफ इंडिया कडे कूच केली. आंम्हा सर्व इद्यार्थ्यांन्ना मकीताईने एका बसच्या रांगेत धरले. कुणितरी पायाचे अंगठे धरून हुबे र्‍हाऊ का? असा अवाजही टाकला...मगोमाग मि.पा.प्रथेप्रमाणे आपापल्या!!! असा उपआवाजही आला. आंम्ही बशीत बसलो आणि माझ्या-मुंबै चॅनल मधला आवडता डब्बल डेकरचा फोटू त्याच्या समोर हुबे र्‍हाऊन डब्बल-ढेकर देणार्‍या एका माणसासह मिळाला. आणि अजुन एक धक्का म्हणजे या दिवशी शांत आणि उकाडा विरहीत मुंबैच्या रस्त्याच्या मझा घेता आला. बसही विशेष घाई नसल्याप्रमाणे पण योग्य वेळेत आंम्हाला घेऊन गेट वे ला पोहोचली. तोवर तिकडेही काहि धक्के आमची वाट पहात होतेच. धक्के मिळणं हे या कट्ट्याचं खास वैशिष्ठ्यच झालं. कोण असेल ओळखा बरं ??? अगदी कहिही ध्यानी आणि खरोखरच मनी नसताना... लाँच बुकिंग ऑफिसजवळ जमलेल्या मिपाकरात कोण होते??? आपले हजरजबाबी ..हबिबी हबिबीच्या देशातले... प्रभाकर पेठकर काका! :) हाय कि नै धक्क्यांची शर्यत? आमचा आनंद शतगुणित झाला. (येथुन खालचे तिनही फोटो:-स्पा...) तिथे कंजूसकाका,पण्णासराव(चिरंsssजीव शंभरसह =)) ) आणि इतरही हुंबैकर मि.पा.मंडळी जमली होतीच मग.. मास्तरीणबाई मकीताईने तेथेल्या आणि आम्हा-पोहोचलेल्या-अश्या येथल्या सर्व मि.पा.करांना अता रिंगण धरायला लाऊन मि.पा.वारी आणि मि.पा.ची पालखी.. या संकल्पना घट्ट केल्या. शूक..शूक करून सर्व वारकर्‍यांना आधी गप बसवलं. आणि मग सर्वांना (पुन्हा आपापल्या... ) तोंडानी शाळेतल्या सहलीसारखे 'नंबर' पुकारायला लावले..त्यात मागेपुढे होत होत तिसर्‍या किंवा चवथ्या पायरीला गणसंख्या भरली "२६" ! आणि माझे फिल्मी मन उघड ओरडले... अगोबाचं कॅमेरा-लेन्स अश्या पुढच्या तयारीत लक्ष असल्यामुळे कुठलाही खौट बाँम्ब न पडता बाकिचेही सदस्य ओरडले... स्पेशल छब्बीस ! आजुबाजुची लोकं हे तिसर्‍या ग्रहावरचे अशांत-जीव असावे..असा समज करवून घेऊन पुढे सरकत होती. मग तिथे पहिला ग्रुप फोटो झाला. त्यात मी आणि काहि जण पेठकर काकांच्या पुढे जागा धरू लागल्यावर काकांनी, "रहा..माझ्या पुढेच उभे रहा,म्हणजे मला निराळं पोट झाकावं लागणार नाही!!!" =)) असा षटकार लगावला,आणि फोटू काढणार्‍या'ची लेन्स सुद्धा खदखदली! पेठकरकाकांच्या नंतरच्या विशेषतः लेण्यांमधल्या! काहि शिल्प्षटकारांमुळे... आयला नाय..नाय... षटकार शिल्पां'मुळे... (तरी विनोद झाला :D .. जाऊ दे समजून घ्या लोक्स! ) लेण्या हदरून त्यांना अनेक नवे ऐति हासिक आयाम मिळाले! (लेणिच्या डाविकडल्या गाळ्यातले कांकांचे षटाकर ज्यांनी अनुभवले त्याच कट्टेकर्‍यांना घारा पुरी'चे पुण्य-पूर्ण मिळालेले आहे.. ज्यांना पुण्यसंचय "हवा" असेल त्यांनी मला व्य.नि.करावा! ) असो..तिकिटे काढून आंम्ही गेट वे वरून घारापुरीकडे एकदाचे लाँच'लो! आणि मग खरा दंगा सुरु झाला तो लाँचवर! प्राचीन अरबी युद्धात जसं सुरवातीला मुख्य योद्ध्यांची झुंज व्हायची तशी पिंगु-नादखुळा, ओककाका आणि कुणिही!, मी आणि अर्थातच... =)) !!! , लिलाधर आणि पांडू , परत मी आणि पांडु ,शिवाय मी आणि पांडुनी अधिच ठरवलेलं-ऑपरेशन-लिलाधर...अश्या काहि झुंजी होऊन लाँचला युद्धनौकेचं स्व रूप आलं! पण लाँचवर येता-जाता दोन्ही वेळेस खरा दंगा केला तो दोन बालविरांनीच.. धन्याचा भाचा प्रथमेश आणि पन्नासरावांचे-चिरंजीव शंभर! (फोटो:-स्पा..) परतीच्या प्रवासात तर वरती डेकवर ह्या दोघांनी त्या कडेला---बसलेल्या फॉरे-नरास आणि नारीस त्यांच्या पायावरनं उड्या मारून अशी प्रक्टीस दिली कि त्यांना आपला तो जुना 'पाय पसरून त्याच्यावर हताची कडी वाढवत उड्या मारायच्या खेळाचा (अंगठा-पाणिच ना हो ते? ) भोज्या सहज होता यावं! मग,मधेच दिपककुवेत यांनी सगळ्यांना चॉकलेटं-लाऊन एकंदरीत 'तह' घडवून आणला. अहो..पण हे सगळं दूर असू द्या, एक घडायचं घडलेलं सांगायचं र्‍हाऊन जायचं कि वो.. ही चाकलेटं येण्याआधीच मकिताई..चिमी..आणि सौ किसनदेव..यांनी "घरनं आणलेले पदार्थ" घेऊन गुप्त चराळ मंडळाची स्थापना लॉचच्या एका बाजूला करून , 'अनाहिता जागृती समाजाची' पताका तिथेही सक्रीय फडकवली. (या चर-काळात तिघिंनाही,..उरलेल्या मि.पा.जगाची जाणिव अजिब्बात नव्हती, ती जाणिव काहि घरगुती आणि खाजगी संवादात गुंतली असावी,असा आमचा नम्र अंदाज आहे! ;) ... ) लाँचिला पोहोचायला बराच येळ लागतोय हे पाहून मग सगळ्यांनी आपाप्ल्या कॅमेर्‍यांसह एकंदरीत "शूटींग" सुरु केले. नावेच्या चार बाजू.. अगोबा...सौरभ..आमचा प्रसाद, पांडू(नवकॅमेर्‍यासह..) ,आणि मी वरच्या मजल्यावरून सभोवतीची टिपा-टिपी सुरु केली. लाँचिंग पिरियडवर पण्णास यांनी... असेच अजून गेलो तर पेठकरकाकांच्या गावी पोहोचू असा चौकार लावला! आणि होते होते मग...एकदाचे आंम्ही तिकडे पल्याड'ला पोहोचलो. पोहोचल्यावर न थांबता सगळे पुढे निघालो,वाटेतल्या स्टॉलवर कोकणिमेव्याचा अस्वाद घेत मधे एक शॉर्ट खादाडी थांबा ही जाहला. तिथे घरनं आणलेले पदार्थ हे प्रकरण भुकाळलेल्या अनेकांनी एका मोकळ्यास्टॉलवर ठेऊन उडवलं आणि मग अवतरल्या मु.वि.स्पेशल "वड्या" खरोखर तोंडात टाकल्याक्षणी विरघळणार्‍या त्या चॉकलेटवड्या ...आहाहाहा... (फोटो:-वल्ली...) आंम्ही मु.वि. मु.वि... म्हणतच पायर्‍या चढायला सुरवात केली. वाटेत चहा झाला.(तिथेही पेठकर काकांन्नी चहा आणि चहावाले यावरून ५/६ षटकार लगावले..पेठकर काका ख्रिस गेल आहेत,बाऊंड्य्रा मारतच नाहीत! :D) शेवटी हाश हुश्श..करत येकदाचे वरती पोहोचलो. बघतो तर तिथली मनुष्यवंशाचा पुरावा सिद्ध करणारी काहि माकडे होती. काय लिला चालल्या होत्या!? ;) एका माकडानी तर माझा कोल्ड्रिंकची बाटली पळवली आणि पद्धतशीरपणे झाडावर जाऊन बूच उघडून प्यायली आणि परत बुच मारलं..देखिल! यावरून-"बाटली हातात आल्यावर माणसाचं माकड होतं,इतकच सत्य नसून..माकडाचं ही याच गोष्टीनी बाटली असेपर्यंत तरी माणूस होतं" हे डिडक्टीव्हली प्रूव्ह झाल्याचा आणंद ..मज मणाला जाहला! =)) तिकिट काऊंटरवर "भारतीय नागरीकांस तिकिट दरः-१०रु.आणि विदेशी नागरीकांसः-२५० रु. असा राष्ट्रीय-भाव होता. पेठकरकाकांचा अजुन एक षटकार-(आजुबाजुच्या विदेशींन्ना पाहून) हळूच म्हणाले," थोडी तिकिटे जास्त काढा रे... १२५ ला विकू आपण!" अश्या तर्‍हेने तिकिटे काढणे झाले. आणि मग सगळ्यांना जे हवे होते ते सुरु झाले... वल्लींच्या नजर आणि बुद्धिनी-लेणी दर्शन! अता मी नजर आणि बुद्धी असं का म्हणतो..हा प्रश्न कुणाला पडत असेल तर..त्यानी एक ट्रीप वल्लीबरोबर करावी..हेच त्याचं एकमेव उत्तर आहे. कारण आपली बुद्धी..भावना कित्तीही सौंदर्यात्मक कलात्मक असली तरी तिला आभ्यासूप्रवृत्तीचे अधिष्ठान नसल्यामूळे..आपल्याला मूर्ती/शिल्पांमधली...दिसते ती फक्त भव्यता..दिव्यता..आणि भग्नता... या सर्व कलाकृतींना असलेला इतिहास,मूर्तीशास्त्र,पुराणकथा याचा आधार हा काहि अंतरज्ञानानी दिसणारा विषय नव्हे. त्यासाठी या विषबद्दल गाढ ममत्वबुद्धी असलेल्या अभ्यासकाची नजर आणि मेंदू बरोबर असावा लागतो... याच नजर आणि मेंदूचे नाव सागर बोरकर..ऊर्फ वल्ली आहे. तो आमच्या बरोबर होता म्हणून हा झाला तो घारापुरी भ्रमंती कट्टा... नाहितर घडली असती ती घारापोरी सहल! अता इथून पुढे मला काहिही बोलणे अशक्य आहे... पुढे बोलतील ते ... वल्लीच! त्यामुळे अता आपण सार्‍यांनी आपले कान आणि मन त्या दिशेनी नेऊ.. वल्लींच्या धाग्याकडे ----- घारापुरीचे शैवलेणे ==================================== लेण्या पहात असताना अजून एक (काहिंना माहित असलेला!) पन आमच्यासाठी धक्काच! विजुभाऊ अवतरले.. आणि अजुन एक धक्का... मु.वि. कंजूस स्पा आणि सौरभ (त्यांना कामं असल्यामुळे..) विसर्जिले! असो! लेणिदर्शनानंतर परतीचा प्रवास हा पार्ट तसा विशेष नसल्यामुळे त्यातल्या विशेषाचे..म्हणजे पंचमपूरीवाला भोजनाचे रिपोर्टींग तेथे आलेले सर्व भो-जनी करतीलच.. (इथेच आंम्हाला सुहास झेले येऊन जॉइन झाले. ) शिवाय बाकि सदस्यांनीही काढलेल्या फोटोंसह यात प्रतिसादी-सहभाग नोंदवावा..विशेषतः कट्टेकर्‍यांच्या फोटोरुपानी! (फोटो:-वल्ली...) लेण्यांमधले (सर्व) फोटो या धाग्यावर न पाहता ते आपण वल्लींच्याच धाग्यावर माहितीसह पाहू असे सुचवून(आणि काहि फोटो टाकून) मी थांबतो! (सदर धाग्यातले काही(नामनिर्देशित) फोटो हे वल्ली आणि स्पा यांनी काढलेले आहेत...उरलेले माझे. :) ) ===================================