तिथे असणारे बरेच मित्र वेगवेगळी कारणे सांगतात (त्यातलि बरीच "माझि तर अजीबात इच्छा नाहि पण .........") हा हा हा! मलाही मारे चेहेरा पाडून हे कारण सांगणारे अनेकजण भेटले आहेत...! :) शेवटी पैसा, ऐषोआराम, पॉश गाड्या, बंगले, सुखसमृद्धी, संपन्नता या गोष्टी अधिक महत्वाच्या की आईवडिलांसमवेत राहून त्यांच्या उतारवयात आस्थेने त्यांची सेवा करणं, त्यांना काय हवं नको ते बघणं अधिक महत्चाचं हे ठरवणं हा ज्याचा-त्याचा व्यक्तिगत प्रश्न आहे हेच खरं! तात्या.

हेच राहणीमान भारतात गाठता आणि टिकवता आले तर कित्येक भारतिय भारतात परतणे पसंद करतील. नोटांचा रंग कुठलाही असू दे. माझ्या मते वृद्ध, एकाकी, असाहाय्य आईवडिलांपुढे सर्वच नोटांचा रंग फिका आहे! असो, आपला, (सर्वसामान्य भारतीय मध्यमवर्गीय राहणीमान लाभलेला आणि मुख्य म्हणजे आपल्या वयस्कर आईसोबत राहणारा!) तात्या. -- प्रासाद इथे भव्य परि मज भारी आईची झोपडी प्यारी!

धन्यवाद ऋषिकेश, अशा काही व्यक्ती मीही बधितल्या आहेत ज्यांना भारतात परतायचे नसते, हा देश सोडलाच तर अमेरिकेत किंवा ऑस्ट्रेलियात जायचे असते. पण त्याहून कितीऽऽऽतरी जास्त भारतिय असे भेटले ज्यांची भारतात परतण्याची कारणे होती, भारतात असलेले वृद्ध आईवडील. एक जण म्हणाला भारतात लहान भाऊ आहे. पण त्याने तरी किती करायचे आई वडीलांचं, माझीही काही जबाबदारी आहेच. ती मी पार पाडू इच्छितो. काही जण म्हणाले, मुलं आता मोठी झाली. त्यांचं आयुष्य इथेच गेलं. त्यांनाही भारतिय संस्कृतीची, मराठी समाजाची, चाली-रितींची जवळून ओळख झाली पाहीजे. काही जणं म्हणाले ठीक आहे, 'भारतात दोन पैसे कमी मिळतील पण इथे आयुष्य काढायचे नाहीए. आता बस झाले, परत जाऊया.' ही झाली अरबस्थानातील उदाहरणं. पण ह्या सर्वांना अमेरिकेत-ऑस्ट्रेलियात संधी मिळाल्याच नसत्या असे नाही. पण त्यांना मायभूमीस परतायचे होते. आपल्या आजूबाजूला मनुष्य स्वभावाचे विविध कंगोरे दिसून येतात. अगणित. काही काही तर, 'अशीही माणसे असतात?', 'ह्यांना माणसे म्हणायचे?' असा विचार मनांत चमकून जावा इतक्या टोकाच्या विचारसरणीची भेटतात. पण ती अल्पसंख्य असतात. ही गोष्टही खरी आहे की 'आपला हिरव्या नोटांचा मोह झाकण्यासाठी, काही जणं मुलांच्या आवडीनिवडी, शिक्षणाच्या ढाली पुढे करतात.' आई-वडीलांचे हाल होत असताना हिरव्या नोटांचा हव्यास केव्हाही अमानुषच म्हणावा लागेल. दुसरी, बाजू आई वडीलांची. त्यांचेही हट्ट काही कमी नसतात. त्यांना परदेशात राहायचे नसते. मुलाने कितीही बोलावले तरी जात नाहीत. मुलगा घरी आला की त्याच्याशी व्यवस्थित वागतील, गोड बोलतील, तुझ्या प्रगतीचं आम्हाला कौतुक आहे वगैरे सांगतील आणि तो परत गेला की शेजार्‍या पाजार्‍यांकडे तक्रारी करीत बसतील. हे ही प्रमाण अत्यल्प आहे. पण, आहे हे विसरून चालणार नाही. असो. सर्व प्रकारची माणसे, मनुष्यस्वभाव पाहायला मिळतात. 'माणसं परदेशात नुसती सुखातच असतात' अशा गैरसमजातूनही, त्यांच्या भावभावनांना काहीच महत्त्व नाही, असाही विचार करणारे करतात. तुम्हाला एक स्पेसीफीक केस पाहायला मिळाली त्याला तुम्ही कवितेच्या माध्यमातून वाचा फोडलीत ते योग्यच आहे. त्याच बरोबर 'सगळ्या सरसकट परदेशस्थ भारतीयांची प्रातिनिधीक कविता नक्कीच नाहि... ' हे नमूद करण्याचा मनाचा मोठेपणा तुमच्यापाशी आहे. तुमची प्रतिक्रिया डोळस आहे हेच जाणवते. धन्यवाद.

स्फूर्ती घेऊन कविता लिहिली आहेस. भावना, जखमा अजून ओल्या आहेत.

सुंदर कविता!

पूर्ण सहमत. परदेशच कशाला, आपले गाव सोडून पुण्यामुंबैला आयुष्य काढावं लागतं आणि आईवडील कैकदा नवीन शिटीला अ‍ॅडजस्ट करू शकतही नाहीत...त्यावेळीही अशीच परिस्थिती असते. अन त्या अगतिकतेला काहीच उत्तर नाही.