धनंजयराव, तुम्ही ही कविता प्रेमकाव्य या सदरात घेतली आहे खरी, परंतु मला तर ही कविता प्रेमकाव्याच्याऐवजी थोडीशी रहस्यमयच वाटली! मी याला 'रहस्यमय प्रेमकाव्य' असं म्हणेन! भिंतीवरती एक सावली कशी उमटली, कुठे धावली नसे आकृती तव जी आली टाकुनि झोता गाडी गेली हे कडवं मस्त आहे. माझ्यामते इथूनच खरी रहस्याला सुरवात होते. मला विचाराल तर याच कवितेचा धागा पकडून सुरवातीला 'प्रेमकथा' आहे असं दाखवून पुढे याची एक उत्तमपैकी डिटेक्टीव्ह ष्टोरी बनू शकेल असं मला वाटतं! 'शेजार्‍यांच्या खोल्यांमधुनी कुणी फिरकते रात्री उठुनी', 'भिंतीवरची सावली', 'रात्रीच्या अंधारात झोत टाकून गेलेली गाडी', इत्यादी मालमसाला या रहस्यमय कथेत मजा आणेल असं वाटतं! असो, कविता वाचून झालेलं प्रामाणिक मत नोंदवत आहे. राग नसावा.. धन्याशेठ, तुलाही जर माझं म्हणणं पटलं असेल तर लिही पाहू याच धर्तीवर एखादी छानशी रहस्यकथा! तू ती उत्तमरित्या लिहू शकशील अशी मला खात्री आहे! आपला, तात्या बॉन्ड ००७!

मपल्याला अदुगर वाटलं कि धनंजयराव त्यो संकृत कवी की नाटककार 'भास' याबद्दल बोलतायत. मंग कळाल कि ह त्येंच्या मनातलेच भास हायेत. बंटा मारला कि असे भास व्हतात बरं का? येशीखालून चालनारा मानूस बी टकुर्‍याला लागनं म्हनून वाकू वाकू चाल्तोय. पावसाच्या पान्याच्या डबक्यात बुडनं म्हणुन वाकु वाकु ठाव घेतुय. यष्टी लई लांब असली तरी अंगाव येईन म्हनून अदुगरच पळत सुटतोय. यकदा रामराम दुसर्‍यान घेतला तरी धा धा यळंला रामराम करतुयं. मंग मान्स बी वळ्खून जात्यात. ह घ्या सां न ल प्रकाश घाटपांडे

शेजार्‍याच्या घरी येता वरचेवरी तुमचे लाडीक बोल येते कानावरी आणि जागे पणी येते स्वप्नांना जाग, का हो धरीला मजवर राग... वळती तुमचे डोळे माझ्या खिडकीकडे भारी हट्टी स्वभाव तुम्ही जाता पुढे जाता चैत्रापरी माझी फुलवून बाग, का हो धरीला मजवर राग... जाणे येणे होते तुमचे माझ्या घरी तुमच्या पावलांची वाट पडली परसू दारी वाटलं फिरून याल अवचीत केंव्हा तरी डोळे न्याहाळती, डोळे न्याहाळती, डोळे न्याहाळती खुळ्या प्रितीचा माग का हो धरीला मजवर राग... (जगाच्या पाठीवर, ग.दि.मा.) वाचण्या पेक्षा ऐकण्यासारखे..

"लेकिन" चित्रपटात हे गीत आहे, कवी गुलजार आहेत : +++++++++++++++++ सुरमयी शाम इस तरह आये सांस लेते हो जिस तरह साये कोई आहट नहीं बदन की कहीं फिर भी लगता है तू यहीं है कहीं वक़्त जाता है, सुनाई देता है तेरा साया दिखाई देता है जैसे खु़शबू नज़रसे छू जाये सांस लेते हो जिस तरह साये दिन का जो भी पहर गुजरता है कोई एहसान सा उतरता है वक़्त के पाँव देखता हूँ मैं रोज ये छाँव देखता हूँ मैं आये जैसे कोई ख़याल आये सांस लेते हो जिस तरह साये +++++++++++++++++ अर्थात या चित्रपटात भुताटकी आहे. पण या गाण्याला हृदयनाथांनी संगीत असे हळुवार दिले आहे, आणि सुरेश वाडकरांनी असे काही गायले आहे, की ती भीतीदायक भूतबाधा मुळीच वाटत नाही, सर्वत्र प्रियेची आठवण येणार्‍या, आहट-छाँव-खुशबू हे भास बघणार्‍या प्रियकराचा त्या गाण्यातून अनुभव येतो. http://www.youtube.com/watch?v=rx6D4tNMQk0

सुंदर! ध्रुव http://www.flickr.com/photos/dhruva

गेलेली लाईट आली की सगळे भास दूर होतील.....

रहस्यमय कविता आहे, आवडली.

कविता वाचून खूप बरं वाटलं www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

सुरूवातीला वाचताना काहिशी गूढ कविता असे वाटले होते. पण तिसर्‍या कडव्यापासून कविता एकदम झोक्कात जाते आहे. जीभ चटावे काय कारणा? फुका शोधते तुझ्या चुंबना जशी लागली सहज ती जरा सुकलेल्या या बधीर अधरा हम्म!!! भारीच हा विरह बुवा!! (कविता आवडली हे.सां. न. ला.) स्वगत : के सुं चा कारखाना बंद आहे का? बे.ला काय लाडू खाऊन झोपला आहे का?? आंबोळीचं काय?? - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

रॉ मटेरियल रेडी आहे !!! कुठे गेले आपले एक्सपर्ट !!!! के सुं चा कारखाना बंद आहे का? बे.ला काय लाडू खाऊन झोपला आहे का?? आंबोळीचं काय?? -- ऍनयू उर्फ बैल ~~~ आमची कोठेही शाखा नाही~~~

सुरेख काव्य! आपल्याला जाणवलेले 'भास' आमच्यापर्यंत पोचले! ;) (स्वगत - ह्या धनंजयशेठचा अभ्यासाच्या विषयांशिवाय इतरही 'विषयां'चा बराच अभ्यास दिसतो आहे! त्याशिवाय का असे 'भास' होतात? B) ) चतुरंग