Sonar Of Thoughts

कविता वगैरे काही लिहिता येत नाही मला, पण फोटो मात्र अतिशय सुरेख आलाय.

प्लीज फोटो, पिकासा थ्रु द्याना. दिसत नाहिये. .

अतिशय मस्त छायाचित्र. क्रुद्ध वादळे मनात साही, एकही नौका सागरात नाही, नसे कोणाची साथ आज ही, अशी कशी ही करूण भैरवी...करूण भैरवी. विश्वासघाताने प्रेमभंग झाल्यामुळे मनात संतापाची वादळे उठली आहेत. निदान समुद्रकिनारी मनाला शांती लाभेल असे वाटले पण तोही, एखादीही नौका नसल्याने, फार उदास उदास दिसतो आहे. आज एकटेपणाची भावना आहे साथीला कोणीच नाही. एका रम्य प्रेमकथेची ही करूण भैरवी आहे.

पुस्तका ऐवजी दुसरे काहितरी ज्याने मनातिल वादळे शांत होतिल असे बक्षीस असावे.. असे भित भित सुचवत आहे..

छान फोटो.

नयनांच्या बांधावरती शांत सागर गहिरा आठवांच्या वाटेवरती मेघांचा सावळा पसारा सुन्न संध्यासमयी हा खेळ सावल्यांचा भिरभिरनार्‍या नजरांनी मनपक्षी शोधती किनारा भासांचे प्रवाह स्तब्ध कळेना माझे प्रारब्ध दूर क्षितिजावरती सूर्य निशब्द मावळणारा - शब्दमेघ(गणेशा) (मला दिसलेले छोटे चित्र : खोल सागर, मुलगी, मेघ; कलर : ब्लॅक & व्हाईट म्हणुन संध्या समय/ दुपार्/सकाळ हे कळाले नाही, मी संध्यासमय घेवुन लिहिली, जर मुळ फोटोत ते स्पष्ट आणि वेगळे असेन तर तशी नविन कविता देईन))

समुद्राच्या सुक्ष्म लाटेवरती मन माझे स्वार होती सुन्न किनार्‍यावर आज अस्पष्ट असंख्य वार होती तरल स्वप्नांचा ईमला वाळुसम मज भासती एकाच लाटेसरशी स्वप्नभंग पावती मेघांच्या आडुन किरणांची अबोल आकंती नांदी ओघळणार्‍या आसवांची मावळणारी कांती - शब्दमेघ

माझाही एक प्रयत्न---आमची प्रेरणा-संदिप खरे यांची ही कविता,,,मी हजार चिंतांनीही डोके खाजवतो आणी अर्थातच तीची सलीलदांनी लावलेली चालही,,,कारण तीच चाल मनात असतांन्ना ही खालील कविता सुचली आहे... मी शोधत आहे अजुन काही वाटाही हा हुषार मजला म्हणतो अता टाटाही मज ठाऊक आहे लहान होते जेंव्हा हा बिलंदय्राही असाच होता तेंव्हा आता मी आजहि पुन्हा तशी ती नाही हा अथांग मजला हसूनी देतो ग्वाही आयुष्य म्हणाले वर्षे सरली काही तारुण्यही नुकते वळून मागे पाही वाय्रावर माझी आता उडते बाही तो हसून उडवी शंख शिंपले काही आता तो मजला खुणवी खोल अथांगं मज मिठीत घेण्या वारा देई बां$$ग पण अजूनी का मन म्हणते माझे नाही मी शोधू म्हणता उमगत...काही...नाही हा पहिल्या पासुन असाच आहे द्वाड मनी दावी स्वप्ने अंबट काही गोड आता तर मनी मी ठरवीत आहे काही हा किती बोलवो पुन्हा यायचे नाही कधी होइल आता पुन्हा आजची सांज मज ठाऊक नाही घालीन कुठला बांध या इथवर पुन्हा वळून येणे नाही ही शपथ घेतली कितिदा?...अठवत नाही....

एकदम द वर्ल्डक्लास फोटो. कीप ईट अप!

बापरे , कविता काय लिहणं जमणार ? मलातरी फोटॉकडे बघून ग्रीक कथांमधील समूद्रकिनारी असलेल्या देवळांच्या पायर्‍यावरील अपोलो देवतेची आठवण येतेय... आणी देवा बद्दल काही लिहायच म्हणजे... तो विनोद नाहीका ठरणार इथं ?

जयंतराव, उत्तम प्रकाशचित्र!!! त्यातली रचना आणि पोत मनाला भावतो आहे. मी मुक्तछंदात हे प्रकाशचित्र पाहुन मला जे सुचल ते प्रकाशचित्रावरच उमटवले आहे. माफ करा. तुमच्या प्रकाशचित्र मी तुमच्या अनुमती शिवाय वापरलं. जर तुमची हरकत असेल तर मी हे प्रकाशचित्र काढुन फक्त शब्द इथे प्रकाशित करतो. कवितेवरील तुमचा अभिप्राय अवश्य कळवावा.

खुप खुप आभार,जयंतराव!!!

फोटो अप्रतिम. मला कवितेत एवढी गती नाही. पण उगाचच गोरिला चित्रपटात गोरिलाच्या हातावर उदास बसलेली नायिका आठवली.(पाठीमागचा खडक म्हणजे गोरिला भासतोय आणि खालचे कातळ त्याचा हात).

अप्रतिम फोटो . कविता वगैरे आपल्याला जमत नाही. पण फोटो मात्र अssssssssप्रतिम...... बाकी तुम्हाला एका ऐवजी २-३ पुस्तके घेवून यावी लागणार बहुतेक....

.........ऐलतिरी करूण किती शांत माझी वादळे..., नित संग तुझा अन संथ अशी साथ रे...! किती कोवळा किनारा कल्पिला कसा रे.. अन आज असे आटले अश्रू अपरिमित रे...! परतूनी येशील नित्यनवा तू हीच आस रे.... या नभांनी आक्रमिले... अन उन्मुक्त देहाला.. तुझ्या जलधारांची आस रे.....!!!

माझा एक प्रयत्न (श्री. वल्ली श्री प्यारे व कविवर्य मनराव यांच्या मार्गदर्शनाखाली ही कविता करण्यात आलेली आहे, हे लक्षात घेउन प्रतिसाद द्यावेत), किती वेळ झाला इथे बैसले मी तो म्हणाला मला की इथुन दिसतातच डॉल्फिन नामी दहा मिनिटेच घालुन बसा मांडी तो म्हणाला मला की येतिल डॉल्फिनच्या झुंडी म्हणाले मी आता वाट फार पाहिली तो म्हणाला मला की होय रात्र खास जाहिलि मला वाटलेच होते मी फसणार आहे तो म्हणाला मला की बाराची गाडी सुटणार आहे.

सूर्यबिंबाविन क्षितिजावरती दाटलेला मेघकल्लोळ ... पुसट तुझ्या वाटेवरती, भासांचाच फक्त लोळ ... सरसरत्या मोहक क्षणांचा साठलेला पर्णकल्लोळ ... आठवांच्या अभिषेकास, आसवांची नाजुक ओळ ... नजरेच्या आकाशावरती थरथरलेला भावकल्लोळ ... भिजलेल्या समुद्रावरती, सैरभैर विचारांची टोळ ... ----- शब्दमेघ

वाटेवरती उडणार्‍या धुळीस-फुफाट्यास पण लोळ च म्हणतात ना ? मला तसे वाटले म्हणुन लोळ शब्द लिहिला.. तसे नसेल तर शब्द बदलला जाईन

माझी एक कविता , पण ती आधी लिहिलेली आहे. हे छायाचित्र पाहताना मला ती आठवली ... पानावर हिरव्या ओल्या थेंब हळू थरथरतो आकाशी मेघ काळा मग दूर दूर जातो । लाटांवर सळसळतो गर्द केशरी वर्ख अन मनातही उपजतो आठवांचा विखारी डंख । थबकते सांज क्षणभर निळसर जलाशयावर हळुवार एक उसासा निसटतो तप्त धरेतून । चमकतो गगनी तारा अन शीळ घुमवितो वारा डोळ्यात माझ्या अवचित झाकोळ कुठुनसा येतो ।

या निमित्ताने मस्त काव्य कट्टा झाला हा!

पाहता खोल डोहात, मोती जरी मिळाले, या कातळास माझ्या, सजवू कसे परी मी. थांबले मेघ तिथेच, नभ अचंबित पाहे, डोळ्यास रुक्ष माझ्या, भिजवू कसे परी मी.

आपण दोघेच असायचो जेव्हा इथे, तेव्हा समुद्रात वादळे असायची. आज समुद्रही शांत अन तूही नाही आहेस, पण मनात वादळे उठलेत.

वरील कविता सुध्दा. हा फोटो बघत बघत २/३ वेळा शोभाताई घुरटुंची " माजीया प्रियाला प्रीत कळेना" ऐकली आणि अजुनही मस्तपैकी संमोहीत झाल्या सारख वाटतय सगळ्यांचे धन्यवाद :-)

जयंतराव, फारच सुरेख फोटो आहे ! हॅट्स ऑफ !! कविता वगैरे सुचणे कठीण आहे, पण हे वाचल्यानंतर माझ्याच काही ओळी आठवल्या- "अवेळी अशा आज कोणाकडे जायचे? कुठे घेऊनी आपले हे रडे, जायचे? मनाची कितीदातरी भिंत मी लिंपली.. तरीही कुठे थांबले हे तडे जायचे... तळ्याएवढा शांत मीही तटी व्हायचो, तरी स्तब्ध पाण्यात काही खडे जायचे !!"

समंदर की गहराई .. उदासी का मंजर.. चुप सा यह आसमान.. आश्ती चारोओर और यह सैलाब मेरे दिलमें ! ले चल तू मुझे दूर कहीं.. उछलती हुए मछलीयोंकी तरह... ए जिंदगी, सिमटले तू मुझे अपनी आगोश मे, पिछे छुट जायेंगे यादोंके भंवर, हट जायेंगें यह काले बाद्ल थम जाएगी यह रात यहीं उफ़क पर एक शाम का सितारा सिर्फ़ रह जाएगा.. एक नया सवेरा, एक नया उजाला लिए लेकर आएगी एक सुबह नवेली जाना हैं मुझे उस पार.. राह दिखायेंगी मुझे यहीं सोच नई (आश्ती : शांती, सैलाब : वादळ, उफ़क : क्षितीज आगोश : आलिंगन) ~ वाहीदा काझी (उर्दू-हिंदीत लिहील्याबध्दल दिलगीरी कारण तेच पटकन सुचले )

मी आणखी एक कविता सादर करत आहे. अभिप्राय कळवावा हि विनंती.

उस बेहेतरीन तस्वीर को चार चांद लगा दिये आपके लफ्ज़ोंने! तुमच्या शब्दांचंच हे स्वैर मराठी रुपांतरः

दूर दूर वर काहीच दिसत नाही.... दिसत आहे फक्त निळंशार पाणी... टक लावून बसले आहे मी तुझ्या वाटेकडे विश्वास आहे मला येशील तू परत जरी असशील क्षितिजापलिकडे.. ~~ प्रिया

कसा घसरला पाय? का न आवरले संस्कारांनी? तूही फिरविलीस पाठ कलंकिनी ठरविले समाज नजरांनी. हा अथांग सागर, घेई सामाऊन आज मजला, भरले नयन आकाशाचे, असहाय्य वाटे आज त्याजला. खंबीर हा पत्थर पाठीशी, परंतु निश्चल, निरुपयोगी ह्या क्षणाला ढाळेल चार अश्रू तोही कळली जर मम व्यथा त्याजला जाते सोडून जग हे, नकोच ती स्वार्थी नाती, विषण्ण, उद्विग्न मन माझे, विझेल ज्योत अन उरेल कृष्ण वाती.

वहिदा, ज्ञानेश, प्रभाकर, शानबा आल्या आल्या तुमचे लेखन वाचायला मिळाले आज. अप्रतिम लिहिलेले आहे. वहिदा खुपच उत्तुंग काव्य .. गविंच्या कवितेनंतर या थीम वर तुमची कविता सर्वात जास्त भावली... प्रभाकर जी, मला वाटते या धाग्यावर तुम्हीच पहिली कविता लिहिली आहे , ती पुर्ण मोठी लिहिना अजुन.. छान आणि वेगळेच शब्द आहेत त्यात...

एक जुनी कविता येथे देण्याचा मोह होतो आहे पुन्हा ! सागराचे नीर दर्पण | विखुरले नभांकण | वाळलेले नक्षीपर्ण | तरंगीत || ढळलेली सांजसंध्या | निजलेले सूर्यपक्षी | स्वप्नफ़ुले जागलेली | सुगंधीत || धरणीची ग्लान झोप | मेघांचे सूरेल गीत | उसवले श्वासधागे | अंतरात || छतावर रातवैरी | तेवलेला ह्रदयदीप | शब्दांध झाली आसवे | आठवात || ---- शब्दमेघ

तुमच्या विनंतीला मान देऊन मी एकदम मला स्फुरलेल्या ३ कवितांच्या पहिल्या दोन ओळी टाकतोय. त्या आवडल्यास आख्खे काव्य टाकण्याचीही माझी तयारी आहे. तेवढं पुस्तकाचं लक्षात असू द्या. :) १) जिथे सागरा धरणी मिळते तिथे तुझी मी वाट पाहाते २) सागर किनारे दिल ये पुकारे तू जो नही तो मेरा कोई नही है ३) मै एक सदी से बैठी हूं इस राह से कोई गुजरा नहीं

जयंत सर, माझा अजुन एक प्रयत्न, थोडासा दुबळा आहे मान्य, पणं समोर दिसणा-या चौकटी तोड्ण्याचा छंदच लागलाय हल्ली. इथंच बसले होते आई बाबा मि मागच्या बागेत झोक्यावर मोठा आला वारा तेंव्हा माझ्या झोक्याएवढा बरोबर एक उंच लाट .............................. मी केवढी ओरडले होते त्या लाटेकडे बघुन जी गेली माझ्या... आई बाबांना घेउन किती वर्षे झाली मला इथं येउन बसते तीच लाट पुन्हा एकदा येईल म्हणुन फसते येणा-या प्रत्येक लाटेला एकच निरोप देते आई बाबाना परत आणा नाहीतर मी येउ का तिथे ............