असाच भटकत रानात असता
रानफुले समोर येती
नव्हता कसला गंध तयांना
रंगही नव्हते भरजरी विविध
परी तयांत होती नक्षी
बारीक नाजूक सुंदर कोमल
पिवळे गेंद उन्हात चमके
वार्यावरती डौलाने डुलके
वेड लागले मलाच तेथे
दृष्य मनोरम खरोखर ते
डोंगर उतार पठारावरती
फुले पाहता लागली समाधी
घोस तयांचे लेऊन घ्यावे
वाटले तक्षणी अंगावरती
एकरूप व्हावे, तेथेच रमावे
परत न फिरावे घराप्रती
बघतो जेव्हा अचानक
रानफुले समोरी येती
- पाभे (03/10/24)
(काल डोंगर उतारावर पाहिलेले दृष्य)
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
1419
प्रतिक्रिया
4
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
व्वा..सुरेख.
सुंदर
मस्त कविता
एकरूप व्हावे, तेथेच रमावे परत न फिरावे घराप्रतीअगदि असेच वाट्ते.मस्त... खूप दिवसांनी मिपा आणि