कोकण, तळ-कोकण आणि गोवा रोड ट्रिप - २

आधीचा भाग :
कोकण, तळ-कोकण आणि गोवा रोड ट्रिप - १

सकाळी नऊच्या सुमारास जाग आली.

काल येताना दुध आणायचे राहुन गेले होते पण घरात Dairy Whitener होते, ते घालुन चहा बनवून प्यायला आणि नाष्ट्यासाठी पेण मधील श्री ऊपाहार हॅाटेलचे मेनु कार्ड बघुन ‘आज स्पेशल’ विभागात वारा नुसार दिलेल्या यादीतील गुरूवारी मिळणाऱ्या छोले भटुऱ्यांची ॲार्डर व्हॅाट्सॲपवर दिली.

ह्या हॅाटेल मध्ये अजुन प्रत्यक्षात कधी गेलो नव्हतो पण होम डिलेव्हरी मिळत असल्याने पहिल्या लॅाकडाऊन काळात इथून नाश्ता/जेवणासाठी बरेचदा मागवलेले सर्वच पदार्थ छान असायचे.

पलीकडून साडे दहा पर्यंत डिलेव्हरी मिळेल असा रिप्लाय आल्यावर मग अंघोळ आणि बाकी सर्व तयारी झाल्यावर पार्सलची वाट बघत बसलो. सांगीतलेल्या वेळेवर डिलेव्हरी मिळाली. नाश्ता झाल्यावर परत चहा करून प्यायला आणि कप, प्लेट्स धुण्याचे कंटाळवाणे काम उरकल्यावर साडे अकराच्या सुमारास पुढच्या प्रवासाला निघालो.

खोपोली - पेण हायवे वरून पेण बायपास रोडसाठी उजवे वळण घेऊन दहा मिनिटात तरणखोपला पोचून डावे वळण घेतल्यावर राष्ट्रीय महामार्ग क्र. 66 (NH-66) वरून पुढचा प्रवास सुरु झाला.
महामार्गाच्या रुंदीकरणाचे काम अद्याप अपूर्णावस्थेत असले तरी अजून पूर्वीसारखी प्रचंड राहादारी सुरु झाली नसल्याने दोन वाजण्याच्या सुमारास पोलादपूर पर्यंतचा १२० किलोमीटर्सचा पल्ला गाठता आला.
कशेडी घाट सुरू होण्याआधी चहा पिण्यासाठी थांबुन हात पाय थोडे मोकळे झाल्यावर पुढच्या २५ कि.मी. अंतराच्या प्रवासाला सुरूवात केली.

घाटात एके ठिकाणी उलटलेला ट्रक क्रेनच्या सहाय्याने बाजुला करून रस्ता मोकळा करण्याचे काम चालु असल्याने जवळपास अर्धा तास वाहतुक बंद पडली होती. त्यामुळे उरलेले अंतर कापायला बराच वेळ लागला आणि साडे तीनच्या सुमारास भरणे नाक्याच्या ३ कि.मी. अलिकडे, हॅप्पी पंजाबी ढाब्याच्या अगदी समोर असलेल्या ‘पार्थ पॅालिमर्स’ ह्या माझ्या मामे भावाच्या (बोली भाषेत कुठल्याही कंपनीची असली तरी सिंटेक्स ची टाकी म्हणुन ओळखल्या जाणाऱ्या 😀) पाणी साठवण्याच्या टाक्या (Plastic Water Storage Tank) बनणाऱ्या फॅक्टरीत पोचलो.

हा भाऊ नवी मुंबईला रहात असला तरी कामा निमित्त महिन्यातले साधारणपणे पंधरा-वीस दिवस त्याचा ह्या ठिकाणी मुक्काम होतो. त्याच्या वैयक्तिक वापरासाठी दोन आणि ॲाफीस साठी दोन अशा चार खोल्या फॅक्टरीच्या आवारात बांधलेल्या असल्याने इथे माझी रहाण्याची उत्तम सोय होती.

गेट अडवुन उभ्या असलेल्या ट्रक मध्ये लोडींगचे काम चालु असल्याने बाईक बाहेर रस्त्यावरच उभी करून ट्रकच्या बाजुने आत शिरल्यावर भावाला भेटून रूममध्ये सामान टाकले आणि फ्रेश झालो. आता भुक लागली होती आणि तोही मी येईपर्यंत जेवायचा थांबला असल्याने मग दोघांनी समोरचा हॅप्पी पंजाबी ढाबा गाठला.

हा धाबा चांगला मोठा आहे. सात-आठ वर्षांपूर्वी भावाने पनवेलहुन त्याचा प्लॅंट इथे शिफ्ट केल्या पासुन अनेकदा ह्या ठिकाणी येणे होते. कोकणात किंवा गोव्याला जाता-येतांना जेवायला आम्ही शक्यतो ह्याच धाब्यावर येतो. इथले व्हेज - नॅानव्हेज सगळे पदार्थ चविष्ट असतात.

धाब्यावर गेलं की टेबल खुर्चीवर बसुन जेवण्यापेक्षा मधे लाकडी फळी ठेवलेल्या खाटेवर मस्तपैकी मांडी घालुन बसुन जेवायला आवडत असल्याने आम्ही खाटा टाकलेल्या सेक्शन मधे जाऊन बसलो. चार वाजत आले होते त्यामुळे ह्या आडनीड्या वेळी काय मागवायचे ह्यावर विचार करत न बसतां सरळ दाल तडका, बटर रोटी आणि मसाला ताक अशी ॲार्डर देऊन मोकळे झाल्यावर शिळोप्याच्या गप्पा सुरू झाल्या.

माझा भटकंतीचा कच्चा आराखडा ऐकुन तो चांगलाच ऊत्तेजित झाला. लॅाकडाऊन मुळे सहा महिने फॅक्टरी बंद राहिल्याने झालेले नुकसान भरून काढण्यासाठी गेले चार महिने इथेच तळ ठोकुन कामगारांच्या बरोबरीने स्वत: राबत असल्याने बिचारा शरीराने आणि मनाने थकला होता. त्यालाही एका ब्रेकची नितांत गरज होती.

कोकणातल्या दुर्गम खेड्यापाड्यांतील वस्त्यांना पाण्याच्या साठवणुकीची व्यवस्था करून देणे तसेच ग्रामीण भागांतील शाळांना पिण्याच्या पाण्यासाठी जलशुद्धीकरण यंत्रणा बसवुन देण्याचे सेवाभावी काम करणाऱ्या एका NGO ची घाऊक प्रमाणातली पाण्याच्या टाक्यांची ॲार्डर पुर्ण करण्याच्या कामात तो सध्या व्यस्त होता.
पुढच्या दोन दिवसांत त्याचे हे काम पुर्ण होणार असल्याने मी उद्या सकाळी पुढच्या प्रवासाला निघण्याऐवजी आणखीन दोन दिवस थांबुन निघालो तर त्यालाही माझ्या बरोबर ह्या सफरीवर येणे शक्य असल्याचे त्याने सांगितल्यावर “एक से भले दो” म्हणत आनंदाने त्याचा प्रस्ताव मान्य करून उत्साहाच्या भरात कचा कच हिरव्या मिरच्या खात, ताक पित जेवण झाल्यावर आम्ही फॅक्टरीत परत आलो.

सात वाजता जवळच्या कळंबणी गावात रहाणारा मशिन ॲापरेटर आणि एक स्थानिक हेल्पर मशिन बंद करून घरी जायला निघे पर्यंतचा वेळ प्रोडक्शनची प्रोसेस बघण्यात मस्त गेला. वर्क शेडच्या मागे बांधलेल्या खोपटात रहाणाऱ्या दोन परप्रांतीय हेल्पर्सनी बाकीची आवरा आवर करायला घेतल्यावर आम्ही रूम मध्ये आलो.

मागच्या खोपटात रहाणारे पंकज आणि बाबु हे झारखंडचे दोन वीस-बावीस वर्षीय हेल्पर्स स्वयंपाकाचे काम आळीपाळीने करत असल्याने शुद्ध शाकाहारी असलेल्या भावाला घरगुती जेवण मिळत असल्याने त्याच्या जेवणाची सोयही चांगली होते.

रात्री साडे नऊच्या सुमारास हॅप्पी धाब्यावरून मागवलेल्या तंदुर रोट्या आणि पंकजने कच्चे टोमॅटो घालुन बनवलेली हरभऱ्याची उसळ टाईप चवीष्ट भाजी असे जेवण झाल्यावर आवारातच शतपावली घालुन आम्ही रूमवर परतलो. थंडी चांगलीच जाणवत असल्याने उबदार पांघरूणात शिरल्यावर झोपही पटकन लागली.

सकाळी दहाच्या सुमारास जाग आली. ब्रश करून वर्क शेड मध्ये आलो तेव्हा भावासहित सगळे जण कामाला लागलेले दिसले. खोपटात बाबूने कांदे पोहे आणि चहा बनवून ठेवला होता तिकडे चक्कर टाकली आणि चहा नाश्ता केल्यावर पुन्हा वर्क शेड मध्ये आलो तेव्हा तयार झालेली 2 टाक्यांची आजची पाहिली बॅच ओव्हरहेड क्रेनच्या साहाय्याने मशीन मधून बाहेर काढण्याचे काम चालू होते.

पोत्यामधून आलेल्या पावडरचे पूर्णपणे तयार झालेल्या टाकीत रूपांतर होण्याची प्रक्रिया फार रंजक असते!

त्या दिवशी आणि त्याच्या पुढच्या दिवशी उत्पादन प्रक्रिया नुसती बघत न बसता त्यात प्रत्यक्ष सहभाग घेतल्याने वेळही मजेत गेला आणि ओव्हरहेड क्रेन ऑपरेट करून वजनदार धातूचे मोल्ड्स उचलून मशीनच्या चक मध्ये व्यवस्थित बसवता येणे, मशीनच्या तळाशी असलेल्या गॅस बर्नर्स मुळे निर्माण होणाऱ्या उष्णतेने चक वर सतत फिरत असणाऱ्या मोल्ड्सच्या आत कच्च्या मालाच्या स्वरूपात भरलेले प्लास्टिकचे दाणे/पावडर वितळल्यावर ते द्रवरूप प्लास्टिक मोल्डच्या तळाशी आणि तोंडाशी समप्रमाणात पसरण्यासाठी, काही लीव्हर्स पुढे मागे करत मशीन सी-सॉ सारखी हलती ठेवणे, निर्मितीची प्रक्रिया पूर्ण झाल्यावर पुन्हा मशीन मधले मोल्ड्स क्रेनने बाहेर काढून थोड्या अंतरावर नेऊन ठेवणे, मोल्ड्स थंड झाल्यानंतर त्यातून तयार झालेल्या टाक्या बाहेर काढल्यावर त्यावर स्क्रीनच्या साहाय्याने ब्रॅण्डिंग करणे अशा खूप काही नवीन गोष्टी शिकून त्या प्रत्यक्षात करायलाही मिळाल्या.

ऑर्डर पूर्ण होण्यासाठी आवश्यक तेवढे उत्पादन झाल्यावर फॅक्टरीची धुरा ऑपरेटर आणि कामगारांच्या हाती सोपवून 24 तारखेला जेवण करून दुपारी एक वाजता आम्ही दोघे रत्नागिरीला जायला निघालो.

हा प्रवास किनारी मार्गाने करायचे ठरवले होते. तिथून 33 की.मी. वर असलेल्या दापोलीच्या एका डीलरकडे भावाचे थोडे काम असल्याने तिथे एक दहा-पंधरा मिनिटांचा थांबा घेतल्यावर पुढे 30 की.मी. प्रवास करून दुपारी साडे तीनला दाभोळ-धोपावे फेरी बोटी साठी असलेल्या धक्क्यावर पोचलो.

बाईक फेरी बोटीत चढवून खाडी ओलांडून धोपावेच्या धक्क्यावर उतरल्यावर दाभोळ पॉवर स्टेशनच्या परिसरातून मार्गक्रमण करत पुढे तवसाळला जाण्यासाठी 47 की. मी. चा प्रवास सुरु केला.
गुहागर, पालशेत, नागझरी, वेळणेश्वर, हेदवी अशी ठिकाणे मागे टाकत संध्याकाळी सहाच्या सुमारास जयगड-तवसाळ फेरी बोटिंसाठीच्या धक्क्यावर पोचलो.

तवसाळच्या धक्क्याच्या थोडे अलीकडे टिपलेले सूर्यास्ताच्या आधीचे दृष्य.

आम्ही तवसाळ धक्क्यावर पोचायच्या आधी 5:40 ची बोट निघून गेल्याने पुढच्या 6:40 च्या बोटीसाठी जवळ जवळ पाऊण तास वाट बघावी लागली.

धक्क्यावरून दिसणारी काही दृष्ये

सात-सव्वा सातच्या सुमारास खाडी पलीकडच्या धक्क्यावर उतरून रत्नागिरी-पावस रस्त्यावरील कोळंबे फाट्याजवळ असलेल्या मामाच्या घरी जाण्यासाठीचा 53 की. मी. अंतराचा प्रवास सुरु झाला.

जयगडसाठीच्या धक्क्यावरून झालेले चंद्रदर्शन

पर्यटकांसाठी किनारी मार्गांवरचे हे फेरी बोटिंचे प्रवास एक अनुभव घ्यायला किंवा गंम्मत म्हणुन ठीक आहेत पण तासातासाने असलेल्या फेऱ्या आणि गाड्या चढवणे उतरवणे ह्यात वेळ मात्र खूप जातो, त्यात काही कारणाने फेऱ्या रद्द झाल्या तर मग तिष्ठत बसण्याशिवाय पर्याय नसतो.
भरपूर वेळ हाताशी असेल तरच ह्या मार्गाने प्रवास करावा अन्यथा आपला नेहमीचा NH 66 महामार्गच बरा ही गोष्ट ह्या प्रवासाच्या निमित्ताने लक्षात आली.

नऊ वाजता कोळंबे फाट्याच्या अलीकडे नव्याने सुरु झालेल्या एका हॉटेल मध्ये जेवण करून दहाच्या सुमारास तिथून 1 की. मी. वर असलेल्या मुक्कामाच्या ठिकाणी पोचलो. शेजारच्यांकडून मामाच्या घराची चावी घेऊन सामान आत टाकले आणि फ्रेश होऊन थोडावेळ गच्चीत जाऊन बसलो.

"आज नऊ तासात जवळपास 165 की. मी. प्रवास झाला होता. गुगल मॅप्स वर बघता हा प्रवास NH66 वरून 135 की. मी.अंतराचा झाला असता आणि चार तासात पूर्ण करता आला असता."

अकरा वाजेपर्यंत निरभ्र आकाशातील तारे बघत गच्चीत बसून गप्पा मारल्यावर खाली आलो आणि निद्रादेवीच्या स्वाधीन झालो.

पुढचा भाग :
कोकण, तळ-कोकण आणि गोवा रोड ट्रिप - ३