आमच्यासारख्या रात्रीचा दिवस करणाऱ्या (म्हंजे रात्रपाळीत काम करणाऱ्या) लोकांना पहाट माहीतच नसते. दिवाळीची- नरक चतुदर्शीच्या दिवशी आम्हाला पहाट दिसते. एरवी बारावाजेपर्यंत आमचा सूर्य उगवत नाही. या वर्षीची पहाट मात्र आम्ही एन्जॉय केली. पुण्यातल्या दोन कार्यक्रमांना (सुरेश वाडकर आणि पंडित जसराज) आम्ही पहाटेच (आमच्या मध्यरात्रीला) हजर होतो. हे आम्हाला कसं काय जमलं, याचा शोध आम्ही घेतोय. पण पहाटेच उठून सात्विक आनंद घेण्याचे आम्हाला यंदा जमले खरे! एरवी आम्ही अनेकदा भरलेले ग्लास खाली करीत उत्तररात्रीची मजा घेतलीय. त्यावेळी दिसलेली पहाट आम्हाला तांबूस वाटली. अगदी आमच्या पोटात थम्सअपबरोबर गेलेल्या "रसा'सारखी. (खरे सांगतो अनेकादा ती दिसलीच नाही.) यंदाची पहाट मात्र आम्हाला देवासमोरच्या दिव्यासारखी वाटली. सूर्यप्रकाशात देवांच्या त्या मूर्तींमध्ये देवत्व आहे की नाही, अशी शंका आम्हाला येते. मात्र समईचा मंद प्रकाश पडला की याच मूर्ती सजीव होत असल्याचा भास आम्हाला होतो. यावर्षीची पहाटही अशीच वाटली. अगदी निर्मळ आणि सात्विक. संगीतातल्या स्वरांसारखी. मंदिरातल्या घंटानादामुळे आसमंतात उमटणाऱ्या तरंगांसारखी... भैरवमधल्या कोमल धैवतासारखी... रोजची पहाट अशीच असेल काय?... http://beta.esakal.com/2009/10/17232956/pune-cultural-suresh-wadkar-si.html