सकाळी सकाळी बायकोने बड्डे 'अमृत' केला आणि लक्षात आले की के.ई.एम. मधे सकाळी ७.१५ पहिले ट्यांहां केलेल्याला ५४ पुर्ण आली. डॉक्टरने उलटा लटकवुन पाठीवर मारल्यावर किचीत रडलो होतो असे आई म्हणायची. म्हणजे निषेधापुरताच. सिंह चालताना मागे वळुन बघतो त्याला म्हणतो त्याला सिंहावलोकन म्हणतात. तस कुत्र पण चालताना मागे वळुन बघते. त्यामुळे गेल्या ५४ वर्षात काय मिळाले आणि काय गमावले ह्याच्या हिशोबाला मी 'कुत्र्यावलोकन'च म्हणेन. उगाच साला आपल्याला सिंह समजणार्‍यापैकी मी नव्हे. _____________________________________________________ " काल तुम्ही स्वःतशी जरा जास्तच हसत होतात, खरे सांगा, कुणाची खेचलीत"? बायको म्हणाली आता तीला सर्व सांगणे भागच होते. ते झाले असे. बड्डे च्या आदल्या दिवशी संत बिजुभौ सातारकर महाराज बाबा ह्यांच्या बरोबर हॉटेल सिंधुदुर्ग मधे सत्संग झाला. तंदुरी चिकन, व सुरमई चे तुकडे मोडता मोडता बरीच चर्चा झाली. जेवण संपवुन रानडे रोडवरुन चालत येत असताना महा महीम 'पिवळा डांबिस' ह्यांचा फोन आला. सुरवातीचे हाय हलो झाल्यावर फोन लगेच फोन बाबा महाराजाना दिला. 'सिनिऑरीटी' महत्वाची. त्यां दोघांचे सुसंवाद चालु असताना दोन महीला बाजुला खरेदी करत असताना एकमेकात बोलत होत्या ते सगळे कानावर आले आणि हहपुवा झाली. नंतर फोनवर माझा नंबर आला. सुमारे २० मिनिटे चर्चा झाली. आता मिपावर असा कोणता सदस्य आहे की ज्याला ह्या डांबिसाबरोबर बोलुन आनंद वाटणार नाही? एकंदरीत आनंदाच्या झोपाळ्यावर असल्यामुळे लोकल मधे केंव्हा आणि कसा चढलो ते कळालेच नाही. डबा अक्षरशः सांडत होता. गाडी माटुंग्याला पोचता पोचता मनातला २५ जागा झाला. म्हट्ले करुया गंमत. मान साधारण १६० कोनात फिरवत, चेहेरा निर्विकार ठेवत, ह्या कोनात जे आले त्यांच्याकडे डोळ्यात बघत ( नक्की बघीतले का नाही? ह्याचा संशय ठेवत) जरा जोरात म्हणालो, काय झाल? आता या झाल चा उच्चार नेमका झ न करता झ आणि अ च्या मधला केला. काय सागु, ह्या १६० कोनाच्या पट्ट्यत आलेल्या सगळ्याना भरतीच आली. पहीला प्रतिसादः आता कुर्ला येइल. दुसरा प्रतिसादः त्या बाजुला येईल. तीसरा प्रतिसादः काय नाय. चवथा प्रतिसादः काय नाय वो. आता एवढ्या गर्दीत हा मला पुढे जा म्हणतोय. आता जायला जागाकुठे आहे ते सांगा. साला आझमगढ वरुन सुटले की सगळे डायरेक मुंबईत. बस्स एवढ्यावरुन तिथल्या तीथे गोलमेज परिषद सुरु झाली. ठाण्यापर्यंत निवांत फुकटची करमणुक. त्यात सर्व काही आले. मराठी माणूस, लालुचे मॅनेजमेंट कौशल्य, आता बाई बंगालला झुकते माप देउन मुंबईची कशी वाट लावणार, संजय गाधी जिवंत असता तर भारताची परिस्थिती कशी वेगळी असती , पानवाल्याकडे बिअर व पाकीटे मिळायची सोय ह्या विषयावर विचारांची देवाण घेवाण करता करता ठाणे कधी आले ते कळालेच नाही. मी पण हीरीरीने भाग घेतला. "तुम्ही वयानुसार कधी वागणार " बायको म्हणाली. " अग,जरा वाफेला जागा करुन दीली, दुसरे काय नाय" मी "काहीही सांगु नका , काल वाण्याकडे उंदीर मारायचे ऑषध मागत होतात असे शेजारीण म्हणत होती. आपल्याकडे कुठे उंदीर आहेत? उगीचच कुणाची तरी चेष्टा करायची" " अग पॉलिएस्टर विकणारा अंबानी आता भाजी विकायला लागला, म्ह्टले अशीच क्रांती वाण्याकडे झाली आहे का ते बघु? तसे बाबा महाराजांनी सांगितलेच होते, "मास्तर तुम सुधरेगा नही" जाता जाता: दादर ला दोन महीलांच्या संवादाचा सारांश. आजोबांनी आय. पी. एल सुरु झाल्यावर चष्मा दुरुस्त केला. क्रिकेट ला शिव्या देणारे आजोबा गेले दिड महीना टी.वी वर दुसरे काहीही लावू देत नाही. राजस्थान रॉयल फायनलला गेली नाही ह्याचे फार दु:ख झाले आजोबांना.