एखाद्याचे नशीब कसे असते ना. शॉपिंग तेही सुपरमार्केटमधे जाऊन करणे ही एखाद्यासाठी एन्टरटेन्मेन्ट कशी ठरू शकते. पण माझ्यासाठी ती असते. निदान  माझ्या सारख्या बैचलर साठी तरी. कसे आहे ना . त्या निमीत्ताने एखादे वेळेस काही छान आयटम पहायला मिळतात.  पण हे  कधीतरीच.   भर पावसाळ्यात अचानक आकाश उघडून लख्ख सूर्यप्रकाश यावा तसे नशीब उघडले असावे तेंव्हाच.  नाहीतर एरवी दिसतात त्या, सुधृड बालकांची स्पर्धा करावी इतक्या गुटगुटीत म्हाताऱ्या काकवा नाहीतर करवादलेले चेहरे घेऊन येणारे चष्मेवाले काका, नाही तर मावशी छाप  सदावशिवपेठी ताया. पण नाईलाज असतो.  दर आठवड्याला हे करावेच लागते. निदान घरात समान भरण्यासाठी तरी  मला सुपरमार्केट मधे यावेच लागते. मला खरेच माझ्या बाकीच्या कलीग्जचा हेवा वाटतो. शनिवारी रविवारी ते कसे गर्लफ्रेंड सोबत नाहीतर बायकोसोबत मस्त आउटिंगला जातात. थिएटरमधे जाउन मस्त  रोमैंटिक पिक्चर बघतात. आणि आम्ही . आठवडाभराच्या खरेदी साठी पिशव्या उचलत फिरतो. कोणाकडे जायचे तर तेही लेकाचे आपल्यासारखेच बैचलरच शोधावे लागतात. गर्लफ्रेंड नसलेले. अगदीच नाईलाज म्हणून. 

आपल्याला गर्लफ्रेंड असती तर आयुष्य किती छान झाले असते ना.

कॉलेजात होतो तेंव्हापासून माझे स्वप्न आहे. मस्त घाऱ्या  हिरव्या डोळ्यांची, सरळ नाकाची  गोरीपान छान गर्ल फ्रेंड असावी. कॉलेजात होतो तेंव्हा ती सृष्टी गद्रे  होती कॉमर्सला. ती नुसती रस्त्यावरून जाताना दिसली तरी हजार एक ऱ्हदये तुडवत जात असेल. आम्ही तर तीला स्टेफी ग्राफच म्हणायचो. अगदी तश्शी दिसायची. तीच्याशी बोलणे सोडा पण ती दिसावी म्हणून किती तरी क्लास सोडून कॉरीडॉरमधे उभे असायचे. चांदी जैसा रंग है तेरा सोने जैसे बाल एक तुही धनवान गोरी. बाकी सब कंगाल. हे गाणे नक्की  तीला पाहूनच लिहीले असावे. शक्य असते ना तर तीच्या वर्गात बसता यावे म्हणून इंजिनीयरिंग सोडून कॉमर्सला ऐडमीशन  घेतली असती. सालं काय नशीब असते ना एकेकाचे. आमच्या पॉलिमर इंजिनियरिंग च्या क्लासमधे वाळवंटात खजुरीचे झाड असावे तशी एकटी सौंदर्या रंगराजन.   सौंदर्य फक्त नावातच बाकी काही बोलायची सोय नाही. जाऊ दे.ंअशीब आपलं म्हणायचे आणि सोडून द्यायचे.

गेल्या आठवड्यात एक विचित्र अनुभ आला. नेहमी प्रमाणे सुपरमार्केटमधे गेलो होतो.   

 रविवाारी ग्रैंड पार्टी करायची होती नव्या असाईनमेम्टच्या सक्सेस ची.   इतर  कलीग्स पण  नेहमी ओरडत असतात कधीतरी तू तुमच्या सी के पी पद्धतीची कोळंबीची खिचडी खाऊ घाल म्हणून.   त्यांचे आत्मे शांत करायचे होते. म्हणून चांगली किलोभर कोळम्बी घेतली. इतर सामानही होतेच, मसाले , मेयॉनीज वगैरे.   बाकी   असावेत म्हणून चांगले अर्धा किलो काजूही घेतले. खा लेको करा चैन.  नेमकी सामानासाठी ट्रॉली नव्हती.  सगळ्या फुल्ल. त्यामुळे त्या दोन भरलेल्या पिशव्या हातात घेऊन पार्किंग मधे आलो. गाडीची किल्ली नेमकी मागच्या खिशात. किल्ली काढायला म्हणून पिशव्या खाली ठेवल्या आनी किल्ली लावून दार उघडणार इतक्या एकजण   असताना धावत आला आणि त्या दोन्ही पिशव्या उचलून पळून गेला. जाताना तो  ओरडून गेला" जमिनीवर पडलेली कोणतीही गोष्ट ती सापडणाऱ्याचीच असते". तो असे  म्हणाला आणि आसापासच्या लोकानी टाळ्याही वाजवल्या. मला कळालेच नाही काय घडतेय ते. अस्सा राग आला होता ना. त्या ला गाठायचे म्हणून मी गाडी बाहेर काढताना एक दोन सिक्युरिटी कोन ही उडवले. पण तो पळून गेला. सापडला नाही.  चोर तो चोर . आणि लोकही त्याला प्रोत्साहन देत होते.  विचित्रच ना.

मी राग आवरता घेतला. नुसते स्वत:वर रागावण्यापेक्षा  उद्याच्या पार्टीची तयारी  महत्त्वाचे. म्हणजे पुन्हा तेच सामान खरेदी करायचे.  म्मार्केटमधे जाऊन तेच सामान घेतले.  त्याच काउंटरवरून. एक आणखी विचित्र गोष्ट दिसली. माझ्या सारखेच कपडे घातलेला एक तरूण तिथे  कोणाचे काही पडले तर तो ते उचलून घेत होता. पण ज्यांचे सामन पडले त्याला परत करत नव्हता. कोणी विचारले तर तो तेच शब्द उच्चारत होता "जमिनीवर पडलेली कोणतीही गोष्ट ती सापडणाऱ्याचीच असते" म्हणजे असा प्रकार आहे होय. 

 या आठवड्यात पुन्हा सुपरमार्केटची वारी. ... मी गाडी पार्क करून पार्किंगचे तिकीट घेतले. आणि आत आलो. काय काय घ्यायचे हे ठरवले होतेच. चहा, कांदे बटाटे, एम टी आर ची रेडी टू कूक पाकिटे, बिसीबेळे भात, सांबार, उपमा. दाळ तांदूळ थोडे शिल्लक आहेत पण हे इंद्रायणी तांदूळ दोन किलो घेऊन पाहुया. साखर नको.  लिक्विड डिटरजंट. मधेतरी कधी भूक लागली तर लक्ष्मीनारायण चिवडा, मल्टी ग्रेन ब्रेड.  भरपूर झाले . आणखी काही घेता येईल का म्हणुन मी इकडे तिकडे पाहिले. ब्राउजिंग . अरे हे काय तो  तोच गेल्या आठवड्यात माझ्या पिशव्या घेऊन पळून गेलेला  तो माणूस. माझी नजर चोरतोय.चांगला झापतोच आता त्याला. मी एका खांबाआड त्याला दिसणार नाही असा लपलो. आणि तो कुठे जातोय हे पाहू लागलो. तो एक एक वस्तू घेतोय. मी जिथे लपलो आहे त्या बाजूलाच आला. माझ्या समोर आला की पकडायचाच त्याला. काय होईल दंगा होईल ना होऊ देत. घाबरायचे कशाला.  त्याने फोन घेतला. आणि कोनाशी तरी तो बोलू लागला. इकडे इकडे.... इकडे डावीकडे बघ इथे...स्टेशनरी सेक्क्षनच्या बाजूच्या रांगेत इकडे ... अगं समोर बघ दिसतोय का मी. असे म्हणत त्याने हात वर केला. तो ज्या दिशेला पहातो तिकडे मी ही पाहिले.

टू माय सरप्राईज..,...  ओहोहो. तिथे साक्षात  सृष्टी गद्रे उभी आहे. ती स्टेफीग्राफ या चोराची गर्लफ्रेंड? नशीब  कसे असते ना..... कुत्र्याच्या गळ्यात माणीक म्हणायचे हे.

सृष्टी ला तो अजून दिसलेला नाही.  फोनवर बोलत ती इकडे तिकडे बघतच पुढे येतेय.  कोणाच्यातरी मधे ठेवलेल्या ट्रॉलीला सृष्टी अडखळून पडली. पडली कसली अक्षरश: आडवी झाली.

माझ्या डोक्यात पटकन दिवा पेटला. मी एकदम पुढे झालो. तो चोर , तीचा बॉयफ्रेंड तिथे पोहोचायच्या   मी तिथे पोहोचलो. खाली पडलेल्या सृष्टीला हात देऊन उठवले. तेवढ्यात तो चोर तिथे पोहोचलाच त्याने सृष्टीचा हात हातात घ्यायच्या आत मीच त्याला हटकले. आणि म्हणालो.   "जमिनीवर पडलेली कोणतीही गोष्ट ती सापडणाऱ्याचीच असते". 

....चकोर शाह.