कधीतरी मनात आतून अंधार दाटून येतो तो इतका दाट असतो की डोळ्यात बोट घातले तरी काही म्हणता काहीच दिसत नाही मग आस लागते त्या किरणांची जी या घनगर्भ अंधाराला दूर सारून शांत, शीतल असा प्रकाश शिंपडून जातील. पण हे क्षणा क्षणाच वाट पाहणं असह्य होत जात, अस वाटत की त्या अमरत्वाचा शाप मिळालेल्या अश्वत्थाम्या प्रमाणे आपल्याला पण हा युगानु युगे वाट पाहण्याचा शाप मिळालेला आहे का ? एक एक क्षण एकेका युगाप्रमाणे भासतो आहे. या अंधाराचे छातीवर असह्य दडपण आलं आहे ज्यामुळे श्वास घेणं देखील दुर्धर झालंय. हळू हळू जाग येत आहे, दुरून कुठूनतरी पक्ष्यांचा किलबिलाट ऐकू येत आहे, बेफामपणे कोसळणाऱ्या एखाद्या जलप्रपाताचा आवाज देखील त्यात मिसळलेला आहे. पण अजूनही डोळ्यासमोर दाटून आलेला हा अंधार .... घनदाट, घनगर्भ उपेक्षित...