सकाळी उठलो. चांगले प्रसन्न वाटत होते. आंघोळ वगैरे करून काऊंटरवरच्या म्हाताऱ्याला हिशोब दिला. आणि रस्त्यावर आलो. एका हॉटेलमध्ये फाफडा की काय तसले खाल्ले. आणी वडापने अहमदाबाद ला जायला निघालो. दोन अडीच तासांचा प्रवास मोठ्या मुश्कीलीने काटला. काल रात्री आपल्या हातून भयंकर गोष्ट घडली. गांज्याच्या नशेने माणूस एवढे उत्तेजित होते? काही कळेना. कदाचित माझ्याच मनात आतमध्ये कुठेतरी असे काही करायची सुप्त ईच्छा दडली असावी. पण पुन्हा असल्या फंद्यात पडायचे नाही असे मनोमन ठरवले. वडाप अहमदाबादमध्ये घुसले तसे रोख चारशे रूपये देऊन उतरलो. आळस झटकून तोंड धुतले. आणि एक हॉटेलमध्ये नाष्टा केला. मग रिक्षास्टंडवर जाऊन चंदेरी बजारचा ऍड्रेस विचारला. "२०० होगा" तो म्हणाला. "ठिक है" म्हणून मी बसलो. आणि बऱ्याचशा गल्ल्या वगैरेतून रिक्षा पळायला लागली. मला वाटले मोदींचे मोठमोठे पोस्टर बघायला भेटतील. पण कसलं काय. एकही पोस्टर नव्हते. इथली लोकं मोदींना ओळखतात तरी का असा प्रश्न पडावा. बऱ्याचशा वेळाने ते चंदेरी बझार आले. नाव आणि तिथल्या परिसराचा अजिबातच काही संबंध नव्हता. जुनी पत्र्याची मोडकळीस आलेली घरे. रिक्षावाल्याला दर्शन हॉटेलच्या समोर घ्यायला लावले. घर क्रमांक ३०१ इथंच असावं. "मुझे तुरंत वापसभी जाना है. रूक सकते हो तो रूको." मी रिक्षावाल्याला म्हटले. तो तयार झाला. मी पुढे जाऊन एकाला जतिनभाईचा पत्ता विचारला. त्याने एका जुनाट छप्परवजा घराकडे जाण्यास मला सांगितले. मी तिथे जाऊन दरवाजा ठोठावला. आतून एक म्हातारा पण तगडा दाढीवाला पुरुष बाहेर आला. "कौन?" "जतिनभाईसे मिलना था.." त्याने पिशवीकडे बघितले समजून गेला. म्हणाला, "अंदर आ जाव. इधर बैठो." गरीबीच्या अवकळा दाखवत असलेल्या त्या झोपडीत मी एका लाकडी खुर्चीवर बसलो. विश्वास नाही बसत ही अशी माणसे अंडरवर्ल्ड मध्ये आहेत. "नये लगते हो.." त्याने पिशवी चेक करत विचारले. "जी.." मी अंधारी खोली न्याहाळत त्याला म्हणालो. त्याने पिशवीतील कपडे बाहेर काढले. आणि कपड्याची आतमध्ये लपवलेली पांढरी पाकीटे फोडून चाखून पाहिले. "असली है... शाब्बास.." कदाचित तो माझ्या इमानदारीवर खुश झाला असावा. "मै रोकडा लाता हू.." म्हणून आत कुठेतरी गेला. त्या अंधाऱ्या झोपडीत राहून राहून माझी नजर फळीवर ठेवलेल्या एका सुटकेसकडे जात होती. मी जवळ जाऊन पाहिले. च्यावी लावायच्या ठिकाणी पुर्ण मोडतोड झाली होती. माझ्या डोक्यात लगेच प्रकाश पडला. ही तीच सुटकेस होती. जिला मी खिळा ठोकून उघडले होते. च्यायला! मी येऊन खुर्चीवर गपगार बसलो. जतिनभाई आतून एक थैली घेऊन आला. "लो" तो म्हणाला. मी थैली उघडून बघितले. करकरीत नोटांची बंडले अस्ताव्यस्त पडली होती. "कितना है?" "दस पेटी.." म्हणजे दहा लाख. तरीच एवढी कमी होती. मी तिथून बाहेर पडलो आणि रिक्षाने स्टेशनवर आलो. मग राजनभाईला फोन लावला. "भाई, काम हो गया.. लेकीन एक लफडा है." "क्या हुआ?" "वो सुटकेस मिल गया." "कौनसा?" "वही जो मैने टोयोटा कार से उठाया था" "------" "और सोचो वो कहा मिला.?" "कहा?" "जतिनभाईके घर मे.." "सच बोल रहा है तू?" "बिलकूल" "एक काम कर तू सिधा निकलके यहा आजा, मै देखता है आगे क्या करनेका" तो फोन ठेवत म्हणाला. पण ही सुटकेस त्याच्याकडे पोहोचली कशी. अंडरवर्ल्ड किती तगडं पसरलंय सालं. जतिनभाई सारखे गद्दार कितीतरी असतील. रेल्वेत बसलो. आणि परतीचा प्रवास सुरु केला. निव्वळ झोपलो. या अनपेक्षित सुटकेने जरा सुखावलो. भार हलका झाला. आता या असल्या भानगडीत पुन्हा पडायचे नाही असे मनोमन ठरवले. मुंबई गाडी जेव्हा थांबली तेव्हा प्रचंड तहान लागली होती. मग प्लॅटफॉर्मवर बिस्लेरी घेतली. आणि फळांचा ज्युस पिलो. नंतर जागेवर येऊन बघतो तो काय? थैली गायब!! प्रचंड शोधले. डबे पालथे घातले. स्टेशनभर धावलो. मुंबईचे भामटे चोर फार निष्णात असतात. पुन्हा टेन्शन. सवाल दहा लाखांचा होता. राजनभाईला फोन लावणारंच होतो की थोडा विचार केला. जतिनभाईकडून पैसे घ्यायचेत हे मला कोणी सांगितलेच नव्हते. ना सलीमने, ना राजनभाईने. जतिनभाईने आपल्याला पैसे दिलेच नाहीत असा कांगावा मी करु शकत होतो. किंवा मी त्याबाबतीत अनभिज्ञ होतो. तसाही आता जतीनभाई गद्दार ठरला होता. स्टोरी तयार होती. पचवायला एकदम सोपी. मग त्याच रेल्वेने पुण्यात आलो. घरी गेलो. तसा लवकरच आल्याने बायकोने विशेष चौकशी केली नाही. जरा वेळ झोपलो. फोन वाजला तसा उठलो. राजनभाई फोनवर होता. "पहुंच गया क्या?"' "जी भाई." "अरे वो रोकडा दिया था जतिनभाईने, कब देना मेरेको" "कैसा रोकडा, उसने तो मुझे कुछ भी नहीं दिया.." "रुक मै उपर आता हू" च्यायला! हा बिल्डिंगच्या खाली ऊभा आहे की काय? क्रमशः

---

यांचे सर्व लेखन