अहो मी नव्हतेच रागावले , नाराजीने नव्हता दिला तो प्रतिसाद .. खरंच तुमचे इतर प्रतिसाद वाचून जे मत झालेलंच होतं ते सांगितलं . वेळ आणि जागा चुकली असेल .. तेही टीकेचा सूर नव्हता .. तुम्हालाच राग आला असेल तर माफ करा .. बाकी गणपतीत धागा काढणं काहींना आवडणार नाही अशी साधारण कल्पना होतीच .. पण धर्माचा अपमान करू पाहत आहे असा चुकीचा निष्कर्ष काढून भावना वगैरे दुखावून घेण्याएवढे इथले लोक इमॅच्युअर नाहीत उलट प्रत्यक्ष परिचयाच्या लोकांमध्ये ती परिपक्वता नाही , सणाच्या दिवशी वाईट आठवणी उगाळत बसते आपण आनंदात राहत नाही नि आमच्या आनंदावर विरजण टाकू पाहत आहे अशी भावना होण्याचा संभव अधिक ... बरं बोलूनही कधी दाखवलं नव्हतंच आजवर कुणाकडे .. काल गणपतीला येण्याच्या आमंत्रणाने जरा त्रास झाला .. की सगळं विसरून आनंद सोहळा साजरा करत आहेत हे लोक .. आणि मीही करावा अशी अपेक्षा कशी करवते यांच्याने .. माझ्या मनात जे विचार आहेत ते यांच्या मनाला स्पर्शही करत नाहीत का ... अर्थात कोणीही आयुष्यभर दुःख कवटाळून नाही राहू शकत आणि एखाद्या गोष्टीचं आपल्याएवढंच वाईट दुसऱ्यांनाही वाटत राहावं हीच अपेक्षा चूक आहे ... मुळात कोणत्याही कारणाने कोणाला दुःख असावं हीच अपेक्षा साफ चूक आहे ... लोक आनंदसोहळा साजरा करत आहेत याचा आनंदच वाटणं परिपक्व मनाचं लक्षण आहे .. आणि लॉजिकल मेंदूला ते समजतही .. पण भावनिक मेंदूला आनंदसोहळे जखमेवर मीठा सारखे भासतात ... सगळे जास्तीत जास्त आनंदात राहावेत आपापल्या आयुष्यात हीच प्रामाणिक इच्छा आहे पण सोहळे किंवा सण प्रार्थना पूजा यात प्रत्यक्ष सहभागी होणं ट्रिगरिंग वाटतं म्हणून लांब राहणं पसंत करते . तुमचा प्रतिसाद खूप छान आहे .. विचार करीन मी .. नक्कीच मदत होईल काहीतरी ...

धीराची आहे की नाही माहीत नाही .. स्वतःचं मनच शत्रू होणं फार वाईट .. सगळं व्यवस्थित चाललेलं असताना क्षणात आपलं आयुष्य निरर्थक आहे , असह्य आहे आणि भविष्य तर आणखीच अंधारमय असेल असे विचार गर्दी करून येतात आणि अख्ख्या 20 - 25 वर्षांच्या भूतकाळातल्या सगळ्यात वाईट आठवणींची वेदना एकत्र गुणिले 100 पटीने मनावर आदळते लाटांसारखी ... सगळा शहाणपणा तकलादू निरर्थक वाटतो .. पण लाट ओसरली की शहाणपणा परत येतो ... आता सुदैवाने म्हणू की परमेश्वराच्या कृपेने ते प्रमाण कितीतरी कमी झालं आहे .. जवळपास निल ... रागाने असंही विचारावंस वाटतं ही मागणी काय पेंडिंग होती का इतकी वर्षं , इतका वेळ लागला ते ... असो वेडेपणा आहे ... खूप विश्वास टाकला , एक मानसिक काल्पनिक बंध जोडला की देव आहे रक्षणकर्ता , पाठीराखा ... त्या विश्वासाला तडा गेल्यानेच निम्म्याहून अधिक त्रास झाला की असं कसं होऊ देऊ शकतो तो माझ्यासोबत ..... आता तसल्या काही अपेक्षा ठेवणं बंद केलं आहे ... कर्म - कर्तव्य जसं जमेल झेपेल तसं करत राहायचं बास ... मी लहान होते , खूप विश्वास टाकला देवावर .. कशामुळे माहीत नाही .. खरं तर घरचं वातावरण देव देव करणारं अजिबात नाही , साधं कुणी रोज देवाला हात जोडायलाही कधी सांगितलेलं नाही .... आईवडिलांचा संबंध देवाशी रोज एखादं फुल वाहून , हळदकुंकू लावून नमस्कार करण्यापूरताच होता ... मीही पूजा प्रार्थना वगैरे काही करत नाही ... माझी पाप पुण्य , कर्म आणि पुनर्जन्माची तर्कटं ऐकून खुद्द आईवडिलांनी मला खुळ्यात काढलं .. पण मिथॉलॉजिकल मालिका , धार्मिक पौराणिक पुस्तकं या सगळ्यामुळे असेल किंवा ते बीज मागच्या जन्मातूनच घेऊन आले असेन माहीत नाही , बालवाडीत असताना रडत आकाशाकडे बोट दाखवून त्याच्याकडे जायचं आहे असं मैत्रिणीला म्हणाल्याचं आठवतं लख्ख ... तेव्हा वाचायलाही येत नव्हतं ना कुठल्या मालिका पाहिल्या होत्या ... तेव्हा ह्या श्रद्धेच्या व्हायरसची लागण किंवा एकूणच मुक्तीच्या इच्छेची बीजं खूप आधीची आहेत .. कधी असंही वाटतं की मुक्तीच्या प्रवासावर निघालेल्या आत्म्याला काहीतरी जुनी आठवण असेल , त्याच्याकडे जायचं आहे याची म्हणून तसं म्हणाले असेन ... अर्थात तो काही आकाशात राहत नाही ... पण एक डेस्टिनेशन आहे याची आठवण होती तेव्हा पण पुढे ती विसरली गेली ... सांसारिक माया मोह इच्छा राग लोभ षड्रिपूंमध्ये गुरफटून त्या मार्गावरून ढळले साफ ... पुन्हा त्या आत्म्याला मटेरियलिस्टिक जगाच्या क्षणभंगुरतेची जाणीव करुन देऊन ढळलेल्या मार्गावर परत आणण्यासाठी थप्पड लावली जोरात त्यानेच ... की माझ्याकडे यायचं आहे ना तुला .... मग हे काय मूर्खासारखं वागणं चालवलं आहेस ..... किंवा हे सगळे शुद्ध मनाचे खेळही असतील .. :) सर्व्हायव्हल साठी ... मनाच्या स्टेबिलिटी रचलेली कल्पनेची तर्कटं ...