खाजगी मंदिरे की उर्मटपणा चे अड्डे?

अन आपले कुलोपाध्ये जिथं भिक्षुक, पुजारी, गुरव असतील अशी मंदिरे सोडून इतर मंदिरात जाणे वयाच्या पंधराव्या वर्षीच सोडले आहे, सर्वात उत्तम मनःशांती मिळवायचा उपाय म्हणजे घरच्या देवापुढे एक दिवा लावावा, वातावरण प्रसन्न करेल अशी एकच उत्तम उदबत्ती लावावी अन ध्यानमग्न होऊन पंधरा मिनिटे वाटेल त्या देवतेचे फक्त मनःपूर्वक नामस्मरण करावे. बाकी सगळं झूट.

जर आपल्याला आलेला अनुभव खरा असेल तर आपण त्यामंदिराचे नांव पत्ता द्यायला हरकत नाही. जेणेकरुन लोकांना तेथे जाण्ञापूर्वी विचार करता येईल. आपण आपल्याला आलेला अनुभव सांगीतला आहे. त्यात 'चिखल्फेक' कसली ? खरेतर आपण लगेच तिथुन बाहेर पडायला हवे होते. अश्या मनस्थितीत दर्शन घेऊन आपण कुठली मनशांती मिळविली कळत नाही.

हे खासगी मंदिर असल्याने कोणाला येऊ द्यावे, आणि कसे वागवावे हा त्यांचा खासगी मामला आहे. त्यामुळे असे अनुभव प्रसिद्ध करुनच त्यांनी सुधरावे लागेल. जेंव्हा केवळ दहा व्यक्ती दर्शनाला येतील आणि बाहेर हजारो लोक त्यांना वाईट प्रसिद्धी देतील तेंव्हाच त्यांना काहीतरी वाटेल

दर्शनासाठी भाविकांनी आत यावे अशी इच्छा नसेल त्यांची.
सोडून द्या.

एका दत्त संप्रदायातील साधू महाराजांच्या समाधी मंदिरात

महाराज आणि समाधी हे दोन शब्द प्रमुख हिंट मानू काय ?

चिंचवडमध्ये तीस वर्षे रहात असूनही एकदाही चतुर्थी ला गर्दीत मोरया गोसावी दर्शनासाठी गेलो नाही.
पण त्याचा अर्थ मी नास्तिक मनुष्य आहे असं नाही.
पण जिथे गर्दी आणि माज, बडेजाव असतो तिथे सात्विकता मला तरी अनुभवायला मिळाली नाही.
रायगडावरील मंदीर, बदामी येथील बनशंकरी, चिंचवड येथील राममंदिर आणि शिवथरघळ ,सज्नजगड येथील समर्थ रामदास स्वामींच्या दर्शनासाठी गेलो असता मनाला समाधान लाभते आणि मुख्य म्हणजे माझी दिवंगत पत्नीबरोबर या ठिकाणी गेलो असल्यानेच आजही ती माझ्याबरोबरच आहे असा मला विश्वास वाटतो.

लेकीलाही गर्दी आणि हडेलहप्पी तर दर्शन आवडत नाही म्हणून गणेशोत्सव दरम्यान कुठले गणपती पाहण्यासाठी जात नाही आणि सगळ्या राजांना घरूनच नमस्कार केला तरी पोहोचतो याची खात्री आहे.

सश्रद्ध पांढरपेशा मध्यमवर्गीय नाखु

याच संदर्भात शेगाव संस्थानच्या सेवेकऱ्यांची वर्तणूक फार विनम्र वाटते.
असेच विपश्यना केंद्रातील स्वयंसेवक देखील फार विनम्र असतात.

मला अक्कलकोट खूप आवडलं .
खूप छान सुविधा आहेत .
खासगी काही ही असू ध्या तिराहित तक्रार करण्याचा अधिकार वापरू शकत नाही .
मग खासगी मंदिर असेल .मंदिर हा शब्द काढून कोणताही शब्द वापरू शकता .
लेखक ची घोड चूक आहे त्यांनी कोणाच्या तरी खासगी मालमत्तेत प्रवेश केला

कुठेतरी वाचलेले एक वाक्य अशावेळी आठवतेय -

"प्रत्येक मूर्खाला शहाणे करण्याचा प्रयत्न करणे हा एक मूर्खपणा आहे, आणि आम्ही तो करणार नाही."

माझ्या मते हे वाक्य अशा बाबतीत आचरणात आणण्यास हरकत नसावी. :-)

योग्य आहे सायबा.. एकदा असा अनुभव आल्यावर तिकडे परत न फिरणे इष्ट. ज्या गोष्टी आपल्या हातात नाहीत तिथे तुकोबांचा अभंग आठवावा. "तुका म्हणे उगी रहावे, जे जे होईल ते ते पहावे :-)

वरती अनेक जाणकार मंडळींनी फार छान सल्ले दिले आहेत. जिथे शांत, प्रसन्न वाटते आणि ईश्वराच्या अंशाशी स्थिर चित्ताने एकरूप होता येते ती खरी आपली ध्यानधारणेची जागा.
कधी कधी अप्रसिद्ध अशी मंदिरं असतात तिकडे फारशी वर्दळ नसते. अशा ठिकाणी मनोभावे दर्शन घेऊन सभामंडपातल्या एखाद्या खांबाला टेकावे आणि डोळे मिटून भगवंताशी एकरूप व्हावे. चराचरात ईश्वर व्यापून राहिला आहे हे लक्षात आले की मन शांत होते. बसल्या जागेवरून तुम्ही पंढरपुरात, शिर्डीला जिथे पाहिजे तिथे पोहोचता.

मंदिर कुठलं महिती नाही पण वेगवेगळ्या पंथाचे do's don't वेगवेगळे असू शकतात. तिथे आपले लॉजिक नाही चालणार. पहिल्या वेळची ट्रीटमेंट विसरून तुम्ही परत गेलात ? मनाची शांती घालणारा अनुभव घेऊन परत मंदिरात शांति शोधत होतात?

किसी रईस की महफिल का जिक्र ही क्या है।
खुदा के घर भी न जाएंगे बिनबुलाए हुए।

आपलं बुवा असं आहे.

खासगी या शब्दात सर्व आले. दुसऱ्यांच्या जागेत त्यांनी कसे वागावे हे आपण कोण ठरवणार ?
पटत नसेल तर जाऊ नये. स्वतःचे मंदिर बांधावे

खर तर मला एक कळत नाही कि पहिल्यांदा वाईट अनुभव आला असूनही तुम्ही परत त्या वाटेला गेलाच कशाला दादा ? अर्थात त्या लोकांचे समर्थन नाहीच करते मी
पण मला हा प्रश्न वारंवार पडतो जेव्हा मी शिर्डीला, तिरुपतीला, दगडूशेठ ला, लालबाग च्या राजाच्या इथे हि भली मोठ्ठी लाईन बघतो/ धक्काबुक्की बघतो लोक कशाला आपला वेळ/पैसा आणि श्रम घालवत असतील?
असो न सुटणार कोड आहे हे.

बाकी माझी बायडी आणि पोरग दरवर्षी गणपतीत ढोल वाजवायला जात असतात त्यांच्या वाड्याच्या गणपती समोर आणि मी मस्त घरी तंगड्या पसरून एकतर भूमी वाचत असतो नाहीतर आपल्या सनी भौंचा घातक बघत असतुया.काय करणार गर्दीमध्ये श्वास गुदमरतो आपला.

अंबरनाथमधले साई सेक्शन हे त्या भागाचे नाव पडण्याचे कारण (१९५४) सूर्योदय सोसायटी स्थापून घरे बांधली गेली त्यात एकाने बंगल्यात साईबाबाचे देऊळ बांधले. बंगल्याला अति उंच भिंत बांधून गढीच केली. दरवाजा बंद. त्याकाळी साईमंदिरे फारशी नसत. प्रवेश सहज नव्हताच तरीही त्या देवळामुळे साईसेक्शन नाव पडले.
२) आणखी दोन शिरडिचे किस्से आहेत पण लिहिणार नाही.
३) अक्कलकोटचाही आहे. पण भक्तगण भडकतील. जाऊद्या.
---------------
काही जाण्यासाठी ठिकाणे.
आपटे फाटा (पनवेल-पेण रस्ता) ते आपटे गाव या अडिच किमिटरात चार खासगी मंदिरे ( शंकर, कृष्ण, साई, मारुती) आहेत. उत्तम आहेत. आपटे स्टेशनापासून एक किमि गुळसुंदे गावातलं शिव मंदिरही छान आहे . भक्तनिवास आहे.
पालीचे गणपती मंदिर रम्य. पावसाळ्यात अतिसुंदर वातावरण. राहाणे,जेवणे व्यवस्था.
वसईजवळ तुंगारेश्वर परिसर.- फक्त दिवसा.
अलिबागजवळ कनकेश्वर. -राहाणे,जेवणे व्यवस्था.

जे उत्तम तिथे पुन्हापुन्हा जा.

वरील म्हणीचा उलट अर्थ लावून वागायचं तुम्ही कोणाच्या खासगी मालमत्ते मध्ये आरामात प्रवेश करू शकता .
मालक तुमचं स्वागत च करेल

स्वतःच्या भक्तांना असं वागवणार्‍या लोकांना जो ना सौजन्याने वागयची बुद्धी देऊ शकतो ना शिक्षा देऊ शकतो अशा दुर्बळ शक्तिहीन देवाच्या मूर्तीच्या दर्शनाने काय मिळतं?

मी विचार करीत होतोच,कि हा धागा हळूहळू आस्तिक नास्तिक आणि देवावरच खापर फोडण्याकडे कसा वळवला नाही.

बाकी चालू द्या...
धागा नेहमीच्या हुकुमी अंगाने यथायोग्य चिखलफेक करीत जाईल असे दिसतेय

खासगी मंदिरे म्हणजे काय हा एक चर्चेचा वेगळा विषय आहे.
ग्रामदैवताचे मंदिर हे गावाच्या मालकीचे आणि त्याची व्यवस्था एक पंचसमिती पाहाते. नियम अटी तेच ठरवतात. इतर सर्व मंदिरे खासगीच असतात पण त्यात कमी अधिक जाचक अटी असतात.

हे वाचून मी एकदा उत्तर कर्नाटकातील एका माता मंदिरात गेलो होतो त्या वेळची घटना आठवली. आधीच तो पंथ कडक, अतिशिस्तीचा.
(पंथ चांगला निरुपद्रवी वाटत असला तरी त्यात उत्स्फूर्तता जाणवली नाही म्हणून त्याबद्दल काही वाटत नाही)

त्या मंदिरात विविध ठिकाणी फिरत असताना एका इतरांना "प्रवेश निषिद्ध" असलेल्या जागेकडे माझी पावलं चुकून वळली.
तर अंधारातून एक साध्वी टाईप पांढऱ्या वेशातील म्हातारी स्वयंसेवक बाई माझया अंगावर वस्स्कन आली, इतका प्रचंड दचकलो की बास !
कुठून या माता मंदिरात आलो असं झालं !

आता त्या माताजींचं नाव काढलं की मला ती पांढऱ्या वेशातील चेटकीण बाई आठवते, जणू एखाद्या हॉरर सिनेमातील कायम लक्षात राहिलेला शॉट !

एकंदरीत देव, देवस्थानं या पासून दूरच राहतो मी !

खाजगी मंदिरात जायची गरजच काय? जाऊच नये. कुठल्याही मंदिरात गेल्यावर एकाग्र होता येते. एकाग्र होण्यासाठी मंदिराची गरज नाही मुळातच.

जगातील सगळे धर्म हे जुनाट आउटडेटेड झालेले आहेत.
मंदीरे ( प्रार्थनास्थळे आणि तत्सम संस्था ) ही त्या जुनाट धर्मांची बांडगुळे आहेत

भक्ताने निर्मानी, निर्मोही, निस्वादी व्हावे अशी भगवंताची अपेक्षा असते. कदाचित पुजार्‍याला पुढे करुन देव तुमची सत्वपरीक्षा पहात असावा :)