क्षितीज (कविता)

दूर क्षितीजावर सूर्य ढगात लपला केशराची रांगोळी नभी फ़ेकून चालला उंच उडते पाखरू पाही रंगांची लीला सय ये पिल्लाची प्राण पंखात आला आकाशी केशर मंद किरमिजी झाले उडणारे पाखरु पंख मारून थकले दाटला अंधार दोन ठिपक्यांचे डोळे पाही मनात पिल्लू दूर घरी थांबले घरट्यात भुकेले मूक घाबरून शुष्क चोंच आं वासून वासून मी आणिला न दाणा शोधून पिल्लू बघे बाहेर आससून चित्र मनोहारी ह्या क्षीतिजी राही दाद जग देई पाखरू त्राही त्राही बेरंगी रंगातून कसे भूक साही दूर क्षीतिजी पिलू वाट पाही भरल्या पोटी रंग तरंगांचे ढंग निसर्ग कला तृप्त मनाचेच छंद नको ते क्षीतिज नको ते मंदरंग भुकी जीवाला एक घासही उदंड