भाग १.० http://www.misalpav.com/node/32359 ================================================================================ चालु पंधरवाड्यात पाऊसकाळ चांगलाच झालता.शिवारात वितभर उंचीच पिक डोलत होत. विठ्या आणी त्याची बायका पोर शेतातल्या कामात बुडून गेलते. दिस मावळतीला झुकताना विठ्या तात्याला म्हणाला,"तात्या हे नक्षत्र चांगलच बरसल की रे!." तात्या त्याच्याकड पहात म्हणाला,"पोरा आभाळातील नक्षत्र येतील अन जातील,बरसतील अगर नाही,ती त्यांची मर्जी हाय, पर हि जी माणस हायतन..", विठ्याच्या बायकोपोराकड बोट दाखवत म्हणाला,"हि माणस बी नक्षत्रासारखीच हायती,अन ह्या नक्षत्रांच देण या जल्मी तरी फेडता यायच नाही.त्यांच्यासाठि तरी आभाळातील नक्षत्राची पर्वा आपल्याला उभ राहयला पाहिजे,अन जमेल तेवढ यांच देण फेडल पायज." विठ्या क्षणभर थांबला अन तात्याकडे पाहुन हसला. त्याला नक्षत्राचा नवा अर्थ समजला होता. (समाप्त)