मटण

सूर्य मावळतीकडं आला होता . ओढ्याच्या बाजूने पलीकडच्या पा॑दीत शिरलो . पाण्याशेजारी बसून घटकाभर डोळे मिटले . तेवढ्यात मागून पक्या आला. पाटलाच्या घरातून मटणाचा वास येतोय म्हणाला . रात्री चांदीच. निघालो दोघे . खमंग वासान डोकं चवताळतय. पाटलाघरचं जेवण संपायची वाट बघतोय. दम निघना. देशमुखांच्या घरी जायची पक्यानं शिफारस केली . मी नाही म्हणालो. परवा शिळ्या भाकरीचा तुकडा नरड्यात अडकला होता . किती खोकलो तरी निघता निघत नव्हता . वाट बघू पण मटणचं खाऊ. आण्या, सुरश्या, विक्या रानात सुशीच्या मागावर होती. नाहीतर सोन्यासारख्या संधीच मातेरं झालं असतं. जीव मुठीत धरून तसंच कितीतरी वेळ बसून राहिलो. झोपायच्या आधी पाटलीनबाईनं ऊकिरड्यावर खरकटं फेकलं. मग आम्हि दोघांनी शेपट्या हलवत मटणाचा यथेच्छ स्वाद चाखला.