एक न पाहिलेली सुखदा ..........!

त्या दिवशी फेसबुक वर एक पोस्ट पाहिली, एका 6 महिन्याच्या मुलीचा फोटो , इतकी सुंदर ,गुटगुटीत आणि खूप बोलके डोळे. मला एकदम माझी पुतणी लहान असताना अगदी अशीच दिसायची . पण खालची पोस्ट पूर्ण वाचल्यानंतर मन भरून आलं , अलिबाग मधील वात्सल्य नावाच्या अनाथाश्रामातली मुलगी होती खाली तिथला नंबर दिला होता . मी फोन केला आणि चौकशी केली पत्ता घेतला आणि जायचं ठरवलं . एक गोष्ट समजली ,तिचं नाव सुखदा . सुखदा काही डोक्यातून जात नव्हती . शनिवारी सकाळीच तिथे पोहोचलो . बाहेरचा बोर्ड वाचून आत शिरलो , तिथल्या madam नि आत घेतले . मी चौकशी चालू केली . तर त्यांच्या म्हणण्यानुसार त्या ठिकाणी असलेली सगळी मुलं कुठे ना कुठे सापडलेली आहेत . कुणी रस्त्यावर,कुणी स्टॉप वर कुणी कचरा पेटी जवळ .…. कुणी कापडात गुंडाळलेला ,कुणी असाच ठेवलेला . मी तसाच ऐकत बसलो होतो खुर्चीला घट्ट पकडून . बाजूलाच लहान मुलांचे फोटो लावले होते … कसतरीच वाटलं सगळं ऐकून आपलं स्वतःच मुल असं सोडून द्यायचं? इतकी मानसिक तयारी कशी करत असेल कोणी ? मी विचारलं सुखदा आहे का? मी भेटू शकतो? madam :- नाही तिला दत्तक घेण्यात आलं २ आठवडे आधीच . फारच वाईट वाटलं ऐकून कि तिला भेटण जमलं नाही मी विचारलं :- मला मुलांना भेटता येईल का ? madam :- हो ,वरती पहिल्या माळ्यावर आहेत इथून जा मी वर गेलो आणि समोरच एक बाळ पाळण्यात गाढ झोपलेल दिसलं ,एकदम निष्पाप ,निरागस खूप वाईट वाटलं पाहून . व पुं नी लिहिलेलं आठवलं ."कुणाचा मुलगा होण टाळता येत नसेल पण कुणाचा तरी बाप होण टाळता येत " कुणाची कशी मजबुरी असेल माहित नाही पण यांच्या नशिबी जन्मतःच परकेपण .कुणाच्यातरी चुकांची भरपाई यांच्या नशिबी लिहून ठेवली आहे . अजून एक बाळ कोपऱ्यात झोपून होतं आणि झोपेतच हसत होतं . आणि अजून शेजारी २ मुली आशेने पाहत होत्या मी एकीला उचलून घेतलं . ती तरीपण पाहत होती माझ्याकडे एकटक कुणास ठावूक काय पहात होती . तिने हळूच हात फिरवला माझ्या चेहऱ्यावरून . मला खूप भरून आलं . मी थोडा वेळ खेळत राहिलो तिच्याशी . मी तिचं नाव विचारलं सेविकेला . तिचं नाव होतं 'स्वरा' . आपल्या पोटचा गोळा असा निर्दय पणे सोडून देण कस जमत असेल . तिथून कसाबसा निघालो . madam कडे आलो . madam दत्तक घेण्याची process समजावून सांगत होत्या दत्तक घेण्यासाठी २ वर्षांचा वेटिंग लागतो अस त्या म्हणाल्या . त्या नंतर जर मुल आवडलं तर प्रोसेस पुढे जाते . वरती पाहिलेला एक ५-६ वर्षांचा मुलगा मला आठवला ,दिसायला साधा , बारीक अंगकाठी . मी त्या मुलाबद्दल विचारलं तेव्हा त्या म्हणाल्या त्याला अजून कोणी दत्तक नाही घेतलं . माझा सहज प्रश्न का? madam म्हणाल्या दत्तक जाणारं मुल पालकांना आवडायला हवं', पर्यंत ते पसंद पडत नाही तो पर्यंत काही नाही करता येत … म्हणजे जर जन्माला यायचं असेल तर सुंदर रुपडं घेऊन जन्माला यावं . या जगात दिसणं खूप महत्वाचं आहे , आपण आणि आपली प्रत्येक गोष्ट सुंदर असावी हा अट्टाहास , आपण सुंदर , आपले कपडे चांगले , आपली गाडी चांगली इतकच काय घरातली देवाची मूर्ती पण सुंदर आणि रेखीव लागते आपल्याला … तसाच उद्विग्न होऊन तिथून निघालो . गाडी सुरु केली समोरचं सगळं धुसर दिसत होतं म्हणून वायपर चालू केले . वायपर फिरत होते पण तरीही समोरचं सगळं तसच धुसर दिसत होतं जाता जाता एक न पाहिलेली सुखदा एक वेगळाच अनुभव देऊन गेली