अमेरिकेतील काही भारतीयांचे अनुभव

मस्तं लिहिलय.
गुजराती दुकानदाराचा अनुभव फारच छान. अतिशय मेहेनती लोक. चोख सर्विस.
बाकी मराठी दुकानाचा अनुभव...मला थोडंफार लक्षात आलंय कुठलं स्टोर म्हणताय ते.

पहिल्या दोघांना माझाकडून repeat business आणि तिसर्याला bad mouth publicity मिळाली ह्यात आश्चर्य ते काय ?

...खूप छान लिहिलय.

हम्म......महाराष्ट्रीय माणसाचे दुकान आहे हीच बातमी आहे.
आमच्याकडे गुज्जूभायाही असेच वागतात. चेहर्‍यावरील रेष हलत नाही. तुम्ही दुसरीकडे कोठे जाणार? आजकाल बरीच भारतीय दुकाने झालीत तरी तुम्हा न्यू जर्सीकरांशी कंपिट नाही करू शकत आम्ही! ;)
तेलुगु लोकांचीही दुकाने आहेत. तेही तसेच! इथल्या इथे थोडी कांपिटिसन आल्यामुळे आजकाल रेष नाही पण माशी हलते चेहर्‍यावरची! यांना आणखी वाईट दिवस येण्याचे कारण म्हणजे हामेरिकन ग्रो स्टो वाल्यांनी कढीपत्ता, आपल्या टैपच्या मिरच्या, केळफूल, डायकॉन, छोटी वांगी विकायला सुरुवात केल्याने फक्त शिळ्या मेथीसाठी, दोडक्या, पडवळासाठी भारतीय दुकानात नाही गेले तरी चालते. जेंव्हा कधी पंध्रा दिवसातून जाईन तेंव्हा बरी दिसणारी भाजी आणली तरी चालते. शिवाय हामेरिकन ग्रो स्टो वाले आपल्या तक्रारीची दखलही घेतात. त्यांना या नव्या भाज्या विकायला शिकायचे असते. आपण हळूहळू इथल्या भाज्या आपल्या पद्धतीने बनवून खायला शिकलो की खूप सोपे होते.

मराठी माणसाच्या दुकानातील सगळ्यात तुच्छ आणि दुर्लक्षित गोष्ट म्हणजे ग्राहक (असे पु.ल. म्हणतात). "आमची कोठेही शाखा नाही" हे दुकानात अभिमानाने लावणारे आणि दुपारी १ ते ५ दुकान बंद ठेवणारे मूर्खही मराठीच.

दुकान जणू ग्राहकांवर उपकार करण्यासाठीच उघडले आहे अश्या अविर्भावात वागणारे आणि इतर राज्यांमधून लोक महाराष्ट्रात येउन मराठी माणसांवर अन्याय करतात अशी उलटी तक्रार करणारेही मराठीच.

महाराष्ट्रातच काय पण अमेरिकेमध्ये जाऊनही आम्ही बदलणार नाही हे दाखवणारेही मराठीच.

अतिशय अंतर्मुख करणारा लेख लिहिल्याबद्दल अभिनंदन.

ओ हात नका लावु तेथे ऑरडरचा आहे फराळ

सिंगापूरचे यतिन दातार असे खेकसतात. अरे? ऑर्डरचे आहे मग आत ठेव येथे पसरुन कशाला ठवलेस?
दुकानात हा माणुस फक्त आणि फक्त माणसांचा अपमान करायला मिळावा म्हणुन बसतो अशी मला जाम शंका आहे. वर आणि हॉटेल उघडलय!! तेथेतर काय विचारुअच नका. बाकी आख्ख्या सिंगापुरात हाफ चिकन म्हण्जे सरळ सरळ हाफ चिकन असताना हा मात्र दोन एव्हधुशे पिस ठेवतो प्लेटीत.
मरु दे तो मराठी दुकानदार अन स्वाभिमान. मी वेस्टर्न खाईन.

Q. Why a maharashtrian runs his own business?

निरीक्षणे आवडली.

माझ्या आजवरच्या अनुभवानुसार मला सगळीकडे सगळ्या प्रकारची माणसे भेटली. त्यामुळे एकदम सरसकटीकरण करावेसे वाटत नाही. अमेरिकेत मराठी माणसाच्या दुकानात खरेदी करण्याची संधी आजवर भेटली नाही.

आमच्या शहरातले सर्वात मोठे भारतीय वाणसामानाचे जे दुकान आहे तिथे नाशिकचे एक मराठी गृहस्थ काम करतात. कदाचित ते दुकानमालकांचे (गुजराती कुटुंब) भागीदार असू शकतात. हे दुकान घरापासून लांब असल्याने आम्ही वर्षातून दोनतीनदाच जातो. दर वेळी आम्हाला स्वतःहून केप्रचे उपवासाच्या भाजणीचे पीठ काही सापडत नाही. मग काउंटरवर जाऊन या गृहस्थांना मदत मागतो. त्या पीठाची जागा दर वेळी बदललेली असते ;-) .

बाकी आमच्या घराजवळ जे भारतीय दुकान आहे ते दिल्लीकर अग्रवाल बंधू. दोन्हीही भाऊ एकदम दिलखुलास अन गप्पिष्ट व्यक्तिमत्वे आहेत. खाण्यापिण्याच्या बाबतीत त्यांच्या व आपल्या आवडीत बरेच साम्य असल्याने नवे काही आले असले की ते स्वतःहून सुचवतात अन आम्हाला ते आवडतेही. घराजवळ इतरही दक्षिण भारतीयांची दुकाने आहेत पण स्वतःहून तिकडे पावले वळत नाहीत.

महाराष्ट्रियन मराठी माणसाला एवढा कशाचा इगो आहे कळत नाही. आपण फक्त परप्रांतिय व मराठीपणाचा आटापिटा करत बसतो. एखादा पुढे जाउ लागला की त्याचे पाय खेचण्यात वाकबगार. आता मराठी माणसाला उद्योग धंद्यात पडावे लागणार आहे. त्यासाठी गुजराती लोकांकडून उद्योग धंद्याचे बाळकडू शिकावे लागेल.

कुठे हि गेलो तरी आम्ही आपुला प्रिय मराठी बाणा सोडत नाही.

एक दोन प्रसंगांवरून/व्यक्तींवरून मत बनवू नये ही विनंती.

मुळात मराठी उद्योजक अल्पसंतुष्ट असतात (त्यातून ही व्यवसायिक उदासिनता येत असावी) आणि त्यांना घरी जाऊन आपल्या कुटुंबात वेळ घालविणे जास्त आवडत असते असे वाटते. पुण्यात मराठी दुकानदार (मराठी लोकसंख्येमुळे) जास्त दिसतात. पण कस्टमर फ्रेंडली कमीच. मराठी माणसाने स्वतःच्या स्वभावात कांही बदल केले तर तोही व्यवसायात पुढे जाऊ शकतो.

दुकानदाराने ग्राहकाशी तुसडी-हाडहाड वागणूकीसाठी अमेरिकेत जावे लागले नाही ( आणि सध्या तरी जायला मिळेल असे वाटत नाही हा वास्तव भाग) पण त्याचा सम्रुद्ध अनुभव "पातंजली उत्पादन विक्री केंद्रा" त आला आणि धन्य झालो. तिसर्याच भेटीत मुलाने (वय १३) शेरा दिला "बाबा इथे नको घ्यायला दुसरीकडून घेऊ जास्त उप्कार केल्यासारखेच बोलणे आहे, या दुकानदाराचे"

आता वय १३ ले जे समजते ते त्या इसमास कळू नये ? आता बर्यापैकी विक्री केंद्रे उघडल्यामुळे आमचे काहीही अडत नाही ( पण त्याने काय्मस्वरूपी एक नियमीत ग्राहक गमावला हे खरे)

बाकी सरसकटीकरण करण्यास तीव्र आक्षेप कारन काही अन्मोल अनुभव आहेत्च गाठीशी बिगर मराठींचे !!

भागो जागो ग्राहक जागो वाला नाखु

हाहाहाहा...मस्त लिहिले आहे. मी लिहिलेल्या लेखाची आठवण झाली. माझा अनुभव काही फारसा वेगळा नव्हता. मराठी माणूस 'मोडेल पण वाकणार नाही' जातीचा असतो ना!! मग त्या बाण्याला जागले पाहिजेच. मला एअरपोर्टवर भेटलेलं मराठी कुटुंब धडधडीत मराठी होतं. मी मराठीमध्ये त्या इसमाला प्रश्न विचारला तर साला भुक्कड इंग्रजीमध्ये उत्तर देतो. दोन्ही-तिन्ही प्रश्नांना त्याने इंग्रजीत उत्तरे दिली. तीदेखील अशी दिली की "हा काय मागासलेला मराठी माणूस मला मराठीत प्रश्न विचारतोय. युसलेस! हाऊ ब्याकवर्ड! इन अ युनायटेड फ़्लाईट, इजण्ट इट इन्सल्टिंग टू स्पीक इन मराठी?"....आणि त्याने माझ्याकडे चक्क दुर्लक्ष केलं. :-) अशा लोकांच्या कानाखाली जाळ काढला पाहिजे.

सरसकटीकरण करू नये वगैरे ठीक आहे पण मराठी जनतेचे असेच अनुभव खूप जास्त येतात/आलेले आहेत. हा मराठी स्वभावविशेष आहे.

एका सोफा दुरुस्त करणार्या मराठी माणसाला ३-४ वेळा फोन केला. आता येतो, संध्याकाळी येतो म्हणून हा मराठी कणा जागचा हललाच नाही. राजस्थानी कारागिराला बोलावले तर ३० मिनिटात घरी हजार! मराठी माणसांचॆ (अस्मादिक धरून) खूप प्रोब्लेम आहेत हे नक्की. काल राज ठाकरे ओरडत होते. मराठी माणसाला रोजगार द्या. अरे मराठी माणसाच्या अटी किती असतात? हे नको, असं नको, इतक्या सुट्या पाहिजे, काम सातच तास करणार, टर्रेबाजी करणार....उत्तरेतले लोक जबरदस्त मेहनत करतात. आणि म्हणून ते काम मिळवतात, जम बसवतात, स्वत:चे प्रस्थ निर्माण करतात...

लेख सुरेख. अगदी नेमका. प्रामाणिक. खुसखुशीत. अजून येऊ द्या.

खतरनाक ! तिन्ही लेख एका दमात वाचले !

मीपण मीपण लिहिणार माझे अणुभव हमेरिकेतले !!

गावडे सरांनाही त्यांचे अणुभव लिहायची विनंती करतो अता =))