स्पर्श आंधळे ,गंध आंधळे भोवताली वनराई ग............

काल office मध्ये बसलो होतो ,अचानक whatsapp आला . requirement of writer tomorrow for visually challenged student . मी reply केला ,आवश्यक माहिती घेतली आणि confirmation देऊन टाकल थोडी धाकधूक होती कि जमेल काय म्हणून . एकतर बरीच वर्ष झाली होती, लिहायची अशी सवय राहिली नव्हती . whatsapp वर notification आले मी check केलं ,ज्याची exam द्यायची त्याचा contact number आला होता .तन्मय नाव त्याच मी number डायल केला स्वतःची ओळख करून दिली , विचारलं कि कुठे भेटायचं ? तन्मय :- तुला कॉलेज माहित आहे . मी :- नाही कधी गेलो नाही तिथे तन्मय :- ok . तू घाबरू नकोस ,मी guide करेन तुला ,तू स्टेशनला भेट . त्याच उत्तर ऐकून क्षणभर मलाच माझा हेवा वाटून गेला . त्याचा confidence आवडून गेला मला . मी ok म्हणून ठेवून दिला फोन . आज सकाळी उठलो बरोब्बर ७:१५ वाजता स्टेशन वर पोहोचलो . तो उभा होता bridge वर . एकदम बारीक अंगकाठी पण हसरा चेहरा , त्याच्या सोबत त्याचा एक मित्र पण होता . मी गेलो त्यांच्याजवळ ओळख दाखवली . त्याबरोबर त्याने माझा हात घट्ट पकडला . स्पर्शाची भाषा . बोलल्याप्रमाणे माझा हात धरून चालू लागला आणि left turn आल्यावर माझा हात ओढला . त्याला कसं समजलं असेल कि left turn आलाय ? चालता चालता मी त्याला काही विचारू लागलो . मी :- कुठे राहतोस ? तन्मय :- विरार त्याचं उत्तर ऐकून मी त्याच्याकडे बघतच राहिलो हा मुलगा रोज विरार ते माटुंगा प्रवास करतो ? मी :- अभ्यास झालाय ? तन्मय :- हो मराठी सोपा जाईल ,history थोडा राहिलंय . मी त्याच निरीक्षण करत होतो . कशी जगतात हि माणसं ? दिवस नाही रात्र नाही नुसता अंधार . पण त्याच्या प्रत्येक हालचालीत एक आत्मविश्वास दिसत होता . अंध माणूस कधी आपला चेहरा सरळ नाही ठेवत ,नेहमी त्यांची नजर वरच्या बाजूला असते . कदाचित चेहरा स्थिर ठेवायला नेमका काय reference पकडायचा ते समजत नसेल . डोळ्यांची बाहुली साधारण पांढरट रंगाची पण त्याची सदैव हालचाल चालू थोडावेळ पण स्थिर नाही . मधेच तो माझ्याबद्दल विचारू लागला . मी job करतोय हे ऐकून त्याला आश्चर्य वाटलं . तन्मय :- तू खूप लहान वाटतोस . त्याने हे statement कसं काय दिलं ते मात्र मला अजूनही समजलेलं नाही . पहिला मराठीचा पेपर होता . मी त्याला आधी सगळे प्रश्न वाचून दाखवले . आणि त्याला जमेल तशी उत्तरं तो सांगत होता आणि मी लिहित होतो . नंतर दोन पेपरच्या मध्ये break होता . त्याने मला काही notes दिल्या आणि म्हणाला मला वाचून दाखव . अशा प्रकारे अभ्यास करण्याची पद्धत ? मला किंवा कोणालाही स्वतः वाचल्या शिवाय काहीच लक्षात राहणार नाही. शेजारी बसून कोणीतरी वाचतोय आणि आंपण ते लक्षात ठेवायचं ,कल्पना पण करवत नाही . मी वाचून दाखवलं . History चा पेपर झाला . नंतर बराच वेळ बोलत बसलो . मला जाणून घ्यायचं होतं त्याचं विश्व आणि त्याला जाणून घ्यायचं होतं माझं . त्याच्याशी बोलताना जाणवलं कि जगण इतकं निष्ठुर असु शकत ? मी - :weekends ला काय करतोस ? तन्मय :- खेळतो ,फिरायला जातो . माझं कुतूहल जाग झालं मी :- काय खेळतोस? तन्मय :- कॅरम ,क्रिकेट ,फुटबॉल हे ऐकून मी चकित झालो . न राहवून मी विचारलं मी :- कॅरम कसा खेळतो ?आणि कोणासोबत ? तन्मय :- मित्रांबरोबर ,ते लोक मला guide करतात . मी अवाक झालो . मनातल्या मनात सलाम केला त्याला आणि त्याच्या मित्रांना . त्याने मधेच विचारलं तन्मय :- तू advertising field मध्ये कोणाला ओळखतोस का ? मी :- नाही रे का ? तन्मय :- मला advertising agency जॉईन करायची आहे माझी इच्छा आहे कि एखादी तरी ad बनवायची . कोणी contact असेल तर बघ बघ ना मी विचार केला कि देवाने डोळे दिले नाहीत तरीही माणूस स्वप्न बघायचा थांबत नाही . पण कसं करू शकेल शकेल हा ? visualization साठी जे लागत तेच नाही रे तुझ्याकडे . मी :- अरे पण graduation तर complete कर आधी . तन्मय :- ते करीन side by side ,पण पप्पांना मदत करायची आहे . मी :- म्हणजे? तन्मय :- ते चर्चगेट ला एका shop मध्ये काम करतात . मी :- अजून कोण आहे घरी ? तन्मय :- कोणी नाही मी ,आई , आणि बाबा माझा हात आपोआप त्याच्या डोक्यावरून फिरला , मी म्हटलं तन्मय आधी शिक्षण पूर्ण कर रे . खूप भरून आलं होतं . मनात म्हटलं देवा एखाद्याच्या वाटेवर इतके पण काटे टाकु नकोस कि प्रवासच नकोस व्हावा . खूप दया येत होती त्याची . त्याने फोन काढला खिशातून . मी विचारलं मी dial करून देऊ का ?त्याने नाही म्हटलं आणि सराईत पणे number शोधला आणि dial केला . त्याने फोन ठेवल्यावर मी विचारलं कसा काय शोधलास रे number ? तन्मय :- हे बघ स्पेलिंग वरून . एक एक अक्षर type करायचं . आणि त्याने माझा number शोधून दाखवला . क्या बात है . मी :- तुला notes कोण वाचून दाखवत घरी ? तन्मय :- आई दाखवते वाचून रोज . मला जरा मित्राकडे सोड मला notes घ्यायच्या आहेत . मी त्याचा हात धरून त्याच्या मित्राकडे घेऊन गेलो . त्याने bye म्हटलं . मी तिथून निघालो , बाकी सगळी मुलं ओरडत होती, खेळत होती कुठल्याही कोलेज मध्ये असेल तसाच माहोल . पण हे सगळ तन्मय च्या नशिबी नाही . मी वळून पाहिलं तो मित्राचा हात धरून चालत होता . डोळ्यात पाणी आलं . आपसूकच आकाशाकडे नजर गेली मनातल्या मनात देवाचे आभार मानले , वाटून गेलं खूप सुखी आहे मी . खरच सुख मानण्यात आहे अस म्हणतात तेच खरं . आपली tensions म्हणजे salary ,job ,EMI इतकच संपली आपली दुनिया , मी आणि माझं या पलीकडे विचारच नाही करत आपण .पण आजचा अनुभव अंतर्मुख करून गेला . विचारांचं काहूर माजलंय डोक्यात . शिक्षण ,नोकरी ,पैसा या सगळ्याच्या मागे लागतो पण आपण जगतो कधी ? नुसतेच धावतोय ,कशासाठी ,कोणासाठी,आणि कुठपर्यंत ते पण माहित नाही . मग आयुष्याच्या शेवटी जमाखर्च मांडताना कळणार कि जमा फक्त कमी . संदीप खरे ची चकवा चित्रपटातली कविता आठवून गेली कधी वाटते दिवस रात्र हे नसते काही असले ग त्यांच्या लेखी रात्र सदाची ज्यांचे डोळे मिटले ग स्पर्श आंधळे ,गंध आंधळे भोवताली वनराई ग तमातली भेसूर शांतता कानी कूजन नाही ग अजून उजाडत नाही ग ,अजून उजाडत नाही ग