आज भारताची क्रिकेटमधे श्री लंकेबरोबर गाठ पडली. भारतीय क्रिकेट टीमची सध्याची स्थिती आणि गती पाहता कुठल्याही आशा नव्हत्याच. अपेक्षा नाहीत त्यामुळे अपेक्षाभंगाचे दु:खही नाही. असा सुज्ञ विचार भारतीय क्रिकेटरसिक करू लागलाय. सचिन सेहवाग आउट झाल्यावर तर होत्या नव्हत्या त्या सार्‍या आशा संपुष्टात आल्या. "तरी सांगत होतो आधी बॅटींग घ्या, चेस करताना आपली फॅ फॅ उडते , पण ऐकलं नाही आता भोगा आपल्या कर्माची फळं" "३२० आणि चेस करून केवळ अशक्य" "मी सांगतो आजची मॅच फिक्स झालीय आधीच" "आज कितीने १०० ने की २०० शे ने हरायच ठरवलय" "आपण तर बुवा क्रिकेट पहायचच सोडून दिलय, ती हॉकी टीम पहा चालली लंडन टीमला आपण आता फक्त हॉकी पाहतो" "हा सचिन महाशतकाच्या निमित्ताने किती दिवस जागा अडवून ठेवणार आहे कुणास ठाऊक" असे काही काही उद्गार ऐकू येत होते. ---- एक सेहवाग आणि दुसरा तो महाशतकाच्या प्रतिक्षेत असलेला 'सचिन तेंडूलकर' एवढे दोनच फलंदाज आमच्याकडे आहेत. बाकी कुणाला बॅटदेखील हातात धरता येत नाही. असा एक सोयीस्कर आणि गोड गैरसमज काहीजणांनी करून घेतलाय. असो... पण टीम धोनीने पुन्हा आशा जिवंत केल्या आणि लोकांची भाषाच बदलून गेली. तात्पुरता क्रिकेटपासून दूर गेलेला रसिक संध्याकाळपासून पुन्हा टीव्हीकडे वळला. पुन्हा त्यांना प्रतिक्षा आहे त्या महान फलंदाजाच्या महाशतकाची !