मजेशीर वाटली.

तीन बारीक ओळींच्यापुढं तुमचे लेख सरकायला तयार नैत... तुमच्याच भाषेत सांगायचं झालं तर गाढव पुढं सरकत नै... आणि सरकेल अस वाटतही नै...

कधीतरी काहीतरि वेगळं म्हणुन सुजयचं पात्र आवडलं, आपल्या ब-याच जणात सुजय असतो कधी जागा कधी झोपलेला. असो, लेख इथं टाकयाला सुजयनं नको म्हणलं होतं का, का सुजय इथंलाच आहे, फोटोवरुन तरी तसंच वाटतंय.

स्पार्क्लिंग वाईन सारखा चुरचुरीत आहे. मिपाच्या पानावर मावणार नाही इतका मोठा वाटला नाही. जगनदादा आणि सुजय यांची पानसंस्कृती आकर्षक शब्दांच्या पेल्यांत अचूक ओतली आहे. अंकलचा शॉट मात्र फारच छोटा वाटला.

लेख चांगला आहे आजो. मस्त चुरचुरीत. आवडला एकदम. पण परत तेच सांगतो. अश्या लिंका देण्यापेक्षा सरळ लेख का इथे चोप्य पस्ते करत नाही?

लेख छान आहे. लेखकाच्या निरीक्षणशक्तीचा यातून प्रत्यय येतो. वरवर हा लेख व्यसन करणार्‍या तीन वेगवेगळ्या लोकांचे वर्णन करणारा वाटला तरी प्रत्यक्षात त्या द्वारे उघड आणि छुप्या अशा दुष्प्रवृत्तींमधला फरक अधोरेखीत केला आहे. चित्रलेखा चित्रपटात प्रदीपकुमार हा एक राजा असतो. त्याला मदिरा आणि मदिराक्षीचे व्यसन असते. त्यास सुधरविण्याकरिता साधुमहाराज अशोककुमार आपला शिष्योत्तम मेहमुद ला पाठवितात, पण घडते उलटेच. राजा सुधारण्याऐवजी शिष्यच मदिरा आणि मदिराक्षीच्या जाळ्यात अडकतो. तो पुन्हा राजाला विचारतो, "मी चुकलो का? पाप केलं का?" राजा म्हणतो, "नक्कीच. तू चूकला. आम्ही हे सगळं करतो पण ते करताना आम्हाला मनात अपराधी भावना वाटत नाही. मनापासून करतो. याउलट तुझे संस्कार तुला सांगत असतात की हे पाप आहे तरी तू त्याविरुद्ध जाऊन हे करतोस म्हणजे हे पापच आहे." असेच रूपक साहित्य अजून येऊ द्यात. हल्ली मिसळपाव वरच्या साहित्याच्या चोर्‍या होऊन ते साहित्य जसंच्या तसं दुसर्‍या संकेतस्थळावर डकवलं जाऊ लागलंय. या पार्श्वभूमीवर लेखकाने लेख थेट इथे न मांडता त्याची पीडीएफ गुगल डॉक्स मध्ये लोड करुन त्याची लिंक इथे दिलीय त्याचं मी स्वागतच करेन. आता हा लेख निदान copy + paste पद्धतीने तरी चोरी होणार नाही. चोराला निदान टंकलेखनाची तरी किमान मेहनत घ्यावीच लागेल.

एवढे चागंले लिहिलयं तर इथे पोष्ट करायला काय झालं? कि एकोळी धाग्यांची परंपरा मोडायची नाहीये. करा कि पोष्ट इथे.

... (प्रतिसाद गुगल डॉक्सवर पेस्टला आहे तिथे जाऊन वाचणे. दुवा गुगल करूनच शोधावा. इथे पूर्ण टायपला तर माझा प्रतिसाद चोरीला जाऊ शकेल.)

लेखन खुसखुशीत. निरीक्षण शक्ती अफाट! फक्त लेखाचे शीर्षक गंडले आहे. इथे फक्त 3 पात्रांविषयीचे निरीक्षण मांडले आहे त्याने 'दारू पिणार्‍यांची संस्कृती' कशी काय ठरते हे काही केल्या कळले नाही?

• जगन दादाचे संपूर्ण खानदान दारू पिते, छान, त्यांच्या त्यांच्या पैशांनी पितात हे तर उत्तमच, पण त्याचा संस्कृतीशी काय सबंध?
• जगन दादा रांगडा असा बेवडा आहे तसाच तो दारू पिऊन आरोळ्या ठोकत येतो पण जाहिरात करत नाही हा विरोधाभास फारच छान पण हे त्याचे वैयक्तिक वागणे झाले त्याचा संस्कृतीशी काय सबंध?
• अंकलना उधार देणारे बहुदा टाटा - अंबानीच असावेत, उधारीवर 'सिग्नेचर' म्हणजे भारीच मामला आहे. कडकी असल्यावर त्यांना देशीही चालते हा त्यांचा वैयक्तिक मामला झाला, त्याचा संस्कृतीशी काय सबंध?
• सुजय ह्याला जर न्यूनगंड वाटण्याएकढा लहान असेल तर त्याला 'मोठे व्हा' असे सांगावेसे वाटत होते पण पुढे तो जग फिरला आहे आणि त्याची दारूबद्दलची जाण तर वाढली आहेच त्यात परत मिक्सिंगची कलाही त्याला अवगत झाली आहे हे कळले मग त्याचा 'अभ्यास वाढून' तो नक्कीच 'मोठा झाला' आहे असे निरीक्षण नमूद करावेसे वाटते. :) पण त्याला बंड वैग्रे करायची आहे हेही वैयक्तिकच झाले त्याचा संस्कृतीशी काय सबंध?

सबब काही किस्से म्हणून लेख उत्तम पण दारू पिणार्‍यांची संस्कृती हे शीर्षक काही पटत नाही. - (दारू संस्कृती रक्षक) सोकाजी

'सुजय' सारखे काही मध्यमवर्गीय, आणि नवश्रीमंत भंपक असतातच ('आहे त्यापेक्षा बोभाटा फार') पण ह्याच समाजगटात दारू बर्‍यापैकी पिऊन त्या कृत्याचीच झिंग असलेलेही अनेक असतात. 'मी पितो' ह्याचा ह्या मंडळीला प्रचंड अभिमान असतो. त्यांचेही वर्णन यावयास हवे होते.

ही फक्त त्या व्यक्तींची आवड / सवय आहे. जगातील समस्त दारूड्यांच्या संस्कॄतीचा आढावा ह्यात येत नाही. सबब, शीर्षकाशी लेख मॅच होत नाही. लेख व्यक्तीचरित्र म्हणून छानच आहे.

फेसबुकावर दर तीन व्यक्तींगणिक एक सुजय बोरवणकर असतो अशी मला शंका येते. लेख इथे न टाकण्याचे कारण?

लेख ठीक वाटला. हा सुजय बोरवणकर जो कोणी आहे तो आमच्या परा आणी धम्याचा मित्र आहे का? ;) बादवे, असे लेख गूगल डॉक्सवर टाकून इथे लिंक देणे बरोबर नाही.

लेख मस्त आणि खुसखुशीत आहे.वाचताना जाणवते कि अशीच काही माणसे आपल्या आजूबाजूला आहेत आणि आपण त्यांना ओळखतोदेखील. हवांतर: रय रय के मेर्को एसा क्यू लग र्हा कि मे इन्को ज्जान्ता हु ? दिखावेपे मत जाव अपनी अकल लगाव .

एक सहज म्हणून विचारतो. आपला काय अनुभव आहे ? एखाद्या हॉटेल, बार मधे बैठक रंगते की माल घरी आणून केलेली -- आमच्याकडे हॉटेलमधे केलेल्या बैठकीनंतर काही सदश्यांना नेण्यासाठी स्वयंसेवकांची गरज भासते (स्वयंसेवक म्हणजे इतरांपेक्षा बर्‍या अवस्थेत असलेला सदश्य) -- घरी मात्र स्वातंत्र्य असल्याने विविध गुणदर्शन पहायला मिळते यातूनच आम्हाला अनेक वक्त्यांचा शोध लागला आहे

नगरीनिरंजन >> अंकलचा शॉट मात्र फारच छोटा वाटला. खूप गोष्टी फिल्टर कराव्या लागल्या. अंकलचे अधिक मोठे व्यक्तीचित्रही रेखाटता आले असते. पण तिथे जरा पंचाईत आहे. दारुच्या दुकानापलिकडच्या काही पेठा आणि गल्ल्या यांचेही वाचकांना दर्शन घडवावे लागले असते. त्या गोष्टी इथे पचणे अवघड

मॄत्युंजय, यातल्या पात्रांची चित्रे असती तर बरे झाले असते. सांगा तुमच्या बंधुंना रेखाचित्रे काढायला. त्रिलोकेकरशेट, तुमच्या भावना मी सुजयपर्यंत पोचवेन. सांगेन त्याला अभ्यास वाढव नि मोठा हो. लवक्कर हार्डकोअर ग्रुपमधे ये.

लिन्क उघडत नाहि आहे

एका ओळीत प्रतिसाद " पीनेवालेको पीनेका बहाना चाहिये " जगनदादा सारखे जे कोणी असतात , ते पितात थोडी, पण खुप चढ्ल्याचा आव आणतात, अर्धवट शुद्धीवर असतात, नाहीतर घराची वाट कशी बरोब्बर धरतात ? नौकरीत असतांना , मित्रांना जीपगाडीत घेउन , ' खाणे-पिणे ' करण्यासाठी मीही जात असे. ड्रायव्हरला सुट्टी देउन मीच ड्रायव्हींग करीत असे, कारण मी " पिणारा " नव्हतो, त्यामुळे सर्वजण म्हणायचे ' हा आमचा इन्शुरंस आहे,कितीही प्यालो, तरी सर्वांना त्यांच्या घरी सोडून येणार , गाडी ऑफिसला ठेवणार व मग घरी जाणार".

आशु जोग, दुव्यावर टिचकी मारल्यास सहभाव निषिद्ध (अॅक्सेस डीनाईड) सूचना दिसते आहे. आ.न., -गा.पै.

आशु जोग, तुमचं एकेक पात्र सत्याकडून असत्याकडे सरकंत जातं. जगनदादा फुल्टू सत्य तर सुबो पार असत्य. काकोबा मध्ये कुठेतरी लटकताहेत. पहिले दोघं तलफ आली की पितात. तर सुबो तलफ न येताही पीत असतो. काय हा घोर अध:पात! ;-) आ.न., -गा.पै.