जिथे मुली झालेल्याच नको असतात तिथे सासरी गेलेल्या मुलीला घरी आणुन परत सन्मानाने जगायला मदत करणे अवघडच आहे. दोन दुर्दैवी जीव. एक भरपूर पगार कमावणारी तर दुसरी लहान शहरातील किंवा मोठे खेडे म्हणा हवं तर. शहरातील आई वडिलांकडेच राहत होती पण ते गेल्यावर भावाकडे आली. दुसरी जागा किंवा आधार नाही. भाऊ अन वाहिनी मारहाण करायचे. तिचे दागिने अगदी मंगळसूत्रसुद्धा काढून घेतले. आता ते तर तिचेच होते. यांना काय हक्क होता. पण नाही. एकदा रात्री आमचे दार वाजवत होती अन मी उघडल्यावर म्हणाली मला दादाने मारलं अन मंगळसूत्र काढून घेतलं. मी नेहमीप्रमाणे मध्ये पडणार होते पण मला काही कळेना कि हि बाई अगदी काहीच प्रतिकार कसा करत नाही. कमावतेय तर एकटी किंवा रुममेट वगैरे घेऊन राहायचे. मुंबईत आहोत आपण. समाज असाही जीवावर उठलेलाच आहे. डोळ्याभोवती काळी वर्तुळे, चेहरा कायम सुकलेला. मला तर बघवायचेच नाही तिच्याकडे. आणि मी शाळकरी पोर तिला नेमकी काय मदत करणार होते? :( दुसरी छोट्या शहरातली. आयुष्यभर आई बाबाच्या घरात " grounded " अशी राहिलेली. आम्ही त्यांच्या घरी गेलो तरी कधीही तिच्या रूममधून बाहेर आली नाही किंवा मिसळली नाही. कदाचित लोकांनी किंव घरच्यांनी बोलून तिला अगदी नक्को जीव केला असेल. तिचेही मानसिक संतुलन बिघडले आणि तिला येरवड्याला ठेवली होती. तिची वाहिनी अशीच कजाग. काय बोलणार. तिला घरच्यांनी थोडेतरी समजून घेऊन स्वतःच्या पायावर उभे करायला हवे होते हे मला मी ७-८ वर्ष्यांची असतानाही समजत होते. वडील तर प्रचंड मोठ्या ओळखी असलेले अन मुंबईत सहजच तिला नोकरी मिळवून देऊन मदत करू शकले असते असे. पण...