जे नसत त्याचा हव्यास हा तर खास मानवी स्वभाव! आज मी 'लहानपण' हा शब्द शब्दशः बालपण या अर्थाने वापरतो आहे. लहान असताना कधी एकदा मोठे होऊ, कधी कर्ते होऊ, आपण आपले निर्णय घेऊ असे वाटत असते. एकदा मोठे झालो की राहुन राहुन वाटते की लहान होतो तेच बरे होतो. पण तसे होणे शक्य नसते. मात्र मोठेपणाच्या शापाला उ:शाप असतो तो घरातल्या वडीलधार्‍यांचा. जो पर्यंत घरात मोठी माणसे आहेत तोपर्यंत आपण लहानच की! आपले दप्तर शाळेतुन आल्यावर भिरकावायचो तसेच कधीतरी मोठेपणीही आपले कामाचे कागद 'बाबा, जरा हे उचलुन ठेवा, लागले की घेईन' असे म्हणत तिर्थरुपांकडे सोपवुन मोकळे होण्यात एक वेगळाच आनंद असतो. कधी लहर आली तर रात्री आईच्या हातात तेलाची बाटली कोंबुन मान खाली घालुन पुढे उभे राहुन आणि फर्माइशीनुसार डोक्याला आईच्या हाताने तेल लावुन घेण्यात जे सुख आहे ते केवळ अवर्णनियच! तसा कुठलाच पदार्थ खाण्यात अपूर्वाई राहिली नाही, पण अशाच एखाद्या रविवारी सकाळची फेरी मारून आल्यावर बाबा पिशवीतुन मस्त कुरकुरीत पालकाची भजी काढुन पुडा हाती देत म्हणतात 'तुला आवडतात ना?' बस्स्! त्या भज्यांची लज्जत काही आगळीच. कचेरीत कधी कुणी चुक काढली वा विरोध केला तर अहंकाराने फणकारणारे आपण घरी आई एखाददा ओरडते आणि म्हणते 'अरे वाजले किती? रात्र झाल्ये, पहाट नाही; तु जागत राहतोस उगाच संगणकापुढे अपरात्री मग मुलाला काय बोलणार तुझ्या? मोठा झालास तरी अजुन समजत नाही?' तेव्हा मात्र विलक्षण सुखावतो. कुणीतरी ओरडाणार तरी हक्काच असायला हव ना? आपल्या कामाच्या बाबतीत कुणी आठवण करुन दिलेली आपल्याला आवडत नाही, 'मला माझे काम सांगायची गरज नाही मला ते समजते' हे उत्तर मनात असते. मात्र 'अरे पतपत्राची देयके येउन पडली आहेत, वेळीच चुकती कर नाही तर उगाच दंड भरावा लागेल' या बाबांच्या नित्याच्या बोलण्याचा राग येणे दूरच राहो, पण इतकी सवय होते की आपण खुशाल काही विसारले तरी चालते, करतील बाबा आठवण या बेफिकीरीत राहतो. 'सकाळी बाहेर पडताना कण्हेरी घेत जा, उन्हाळा सुरू झालाय' हे शब्द ऐकल्याशिवाय उन्हाळा सुरू झाला आहे हे समजतच नाही. आता कुणी याला 'बाळुगिरी' म्हणेल. म्हणे ना! मला तर अशी बाळुगिरी भयंकर आवडते. आणि अशी बाळुगीरी करायला मिळणे हे मी तर महद्भाग्य समजतो! टोणगा कामानिमित्त बाहेर जायला निघाला तर पंचाहत्तरीची आई बेसनाचे लाडु करून देते आणि ऐंशी वर्षाचे बाबा 'अरे नुसते घरी फालतु कार्यक्रम बघत बसायचे ते तुला सोडायला विमानतळावर येतो' असे म्हणत उत्साहाने निघतात याहुन वेगळे भाग्याचे लक्षण ते कोणते? आपण अजूनही लहान आहोत कारण मुले कितीही मोठी झाली तरी आई वडीलांना ती लहानच असतात या भावनेने मी मनोमन सुखावतो. मंडळी, आज हे सगळे सांगायचे कारण म्हणजे आज माझ्या आई वडिलांच्या लग्नाचा पन्नासावा वाढदिवस आहे! ज्यांनी आपल्याला सर्वस्व दिले त्यांना आपण काय देणार? मात्र मोठ्यांचा वाढदिवस म्हणजे लहानांची चंगळ; ते आपल्याला काय देणार याची उत्सुकता अर्थातच मनात आहे. आणि म्हणुनच आज देवापुढे हात जोडुन मागणे मागतो आहे, 'लहानपण देगा देवा'