अशीच एक फॉल मधली शुक्रवारची दुपार. नेहमी प्रमाणे गाणी ऐकत माझी कामं उरकत होते. फुटबॉल सिझन. त्यातुन होम गेम. शेल्बीविल v/s रशविल. ६ वाजताच हादडून बाप-लेक गेमला जाणार . त्यामुळे संध्याकाळ्च्या जेवणाची तयारी जरा लवकरच करायला घ्यायाला हवी असे स्वतःलाच सांगत असताना स्कूलबसचा आवाज आला. ५ मिनिटांनी गॅरेज बंद केल्याचा, धाडकन दप्तर टाकल्याचा वगैरे नेहमीचे आवाज. पाठोपाठ खिदळतच लेक आत आला. "मॉम, आज काय झालं माहितेय." त्याला हसणं अनावर होत होते. मी नुसत्याच भुवया उंचावल्या. "It's just hilarious" कसबस एवढ म्हणुन स्वारी खुर्चीत लवंडली. पुन्हा हसण्याचा अ‍ॅटॅक. "हळू. आणि नीट बस नाहितर पडशिल." "आज ते अ‍ॅबस्टिनन्सवाले आले होते ना. माझ्या शेजारी अ‍ॅन. चक्क झोपली." "असू दे. त्यात हसण्यासारखं काय आहे?" "पुढच ऐक ना" लेक परत खिदळायला लागला. "पटकन सांग रे. मला बरीच कामं आहेत. उद्याची पण तयारी करायचेय." माझा पेशन्स संपायला लागला. "त्यांची बडबड संपल्यावर मी तिला उठवलं. मग त्या लोकांनी आम्हाला कँडी दिली. तर अ‍ॅन ने मला काय विचारल माहितेय....." पुन्हा अनावर झालेलं हसणं "......तिनी विचारलं हे लोकं रबर नाही का वाटणार....." एक मिनिट सगळं घर गर्रकन फिरलं. नकळत आधारासाठी काउंटर गच्च पकडला. लेक त्याच्या नादात अजुनही खिदळत होता. 'stay calm', 'don't over react' संगोपनाचे मंत्र आठवत मी त्याच्याकडे बघत होते. "देवा! गजानना!" देवाने बळ दिलं. "अ‍ॅन पण ना..." मनातील खळबळ बाहेर येऊन चालणार नव्हते. "....आणि मी हसलो तर माझ्यावर चिडली. इडियट. मग मी पण चिडलो. I told her- they are saying 'don't do it' and you are asking for...." "then she said f*** ." मला सावरायला वेळ हवा होता. "जाऊ दे. तू आटप तुझं पटपट. आणि कॉलिनची मेल आलेय. ट्रान्सक्रिप्ट पाठवलय आणि उद्याच्या मिटिंगच कन्फर्म पण करायचय." लेक वर पळाला आणि मी मटकन खुर्चीत बसले. टेन्शनने मान अवघडायला लागली होती. खरे तर या विषयावर त्याच्याशी संवाद होता पण तरीही त्याच्या आणि अ‍ॅनच्या या जगाची झलक पाहून मी हादरले होते. दुसरीच्या वर्गात प्रायव्हेट स्कूल मधून हट्टाने बदली घेतलेला माझा लेक आणि रुरल भागातुन बदलून आलेली अ‍ॅन पहिल्या दिवशीच बेस्ट फ्रेंड झाले.अ‍ॅन आणि माझा लेक. खरे तर दोन टोकं. दोघांचे छंद वेगळे, अभ्यासाव्यतिरिक्त अ‍ॅक्टिव्हिटीजही वेगळ्या. शाळेबाहेर फारसे एकत्र नसायचे. पण मैत्री मात्र घट्ट. आणि आज हे असे.... नवर्‍याच्या कानावर घालायला हवे म्हणताना त्याच्या नुसत्या आठवणीनेच पायात बळ आले. सावकाशीने बसुन ठरवू काय ते म्हणत मी पुन्हा कामाला लागले. थोड्यावेळाने लेक खाली आला. काही न बोलता त्याने पिनटबटर सँडविच बनवायला घेतले, मगाचच्या हसण्याचा मागमुसही नव्हता. सँडविच खाता खाता मधेच थांबून त्याने डिश बाजूला सारली. "Mom, I don't want Ann doing something stupid" डोळ्यात गोंधळ आणि भीती दाटलेली. मी गॅस बंद केला. "मी विचारल तिला कशाला हवय म्हणून तर तिनी मला ढकलून दिलं" "मी तिच्या डॅडशी...." "No! Mom! You will ruin everything. Then I will be the snitch." माझं बोलणं तोडत तो जवळ जवळ ओरडलाच. देवा! 'code of silence' . मी विसरुनच गेले होते. "Calm down baby! Calm down! I won't say a word. I promise!" त्याने काहीशा अविश्वासानेच माझ्याकडे पाहिलं. "बाप्पा शप्पत!" मी घाईघाईने गळ्याला हात लावला. तो थोडा शांत झाला. "अ‍ॅनला बॉयफ्रेंड मिळालाय का?" मी चौकशी सुरु केली. "शाळेत कुणी नाहिये" "अरे, मग just curiocity म्ह्नणुन बोलली असेल." "आणि बाहेर कोणं असलं तर...I just want her to have opportunities" "सोमवारी बोल तिच्याशी. तिला सांग काहितरी वेडेपणा केला तर अ‍ॅथलेटिक स्कॉलरशिप सोड साधं शाळेच्या टीमवरही खेळता येणार नाही. आणि without double protection nothing doing. " माझ्याशी बोलून त्याच समाधान झालं पण आता माझ्या डोक्यात किडा गेला होता. "तू.. तू काय करयच ठरवलयस?" मगाच पासुन मागच्या बर्नरवर खदखद्णारा प्रश्न. लेकाने डोक्याला हात लावला. "अग माझे आई! I am going to wait!" लेक परत वर जायला उठला. "असं सगळेच म्हणतात. उद्या तुझा विचार बदलला तर..." "तुम्हा दोघांना आधी लेखी नोटीस देइन. झालं समाधान?" लेकाने कोपरापासुन हात जोडले. रात्री नवर्‍याशी बोलणं झालं. तोही मुलाशी बोलला. या घटनेला वर्ष होऊन गेलं. अ‍ॅनच खेळणं , लेकाच्या उचापती सध्या तरी सर्व काही ठीक चाललय. उद्या शाळेत डान्स आहे. लेकाचा सूट, टाय काढून ठेवताय. आज पुन्हा एकदा लेकाला समोर बसवून 'उजळणी' म्हणायचेय.