माननीय मॅडम..

पालकांचे हृद्य मनोगत उत्तम तऱ्हेने मांडलेले आहे. चित्रगुप्त ह्यांची चित्रेही समर्पक.

खुसखुशीत आणि सध्याच्या शिक्षणपद्धतीवर नेमके भाष्य करणारे. चित्रगुप्तकाकांची चित्रेही सुरेख आहेत.

पालकांच्या पिडा पोहोचल्या. खुसखुशीत लेखन. आवडले.

-दिलीप बिरुटे

छान मनोगत !

अजुन आम्ही या अवस्थेत प्रवेश केलेला नाही. पण मी माझ्या दादा वहिनीचे हाल पाहिले आहेत. लेखाची मांडणी विनोदी पद्धतीने केली असली तरी लेखातील सर्व सूचना १०० टक्के योग्य.

पत्रस्वरूपाच्या वेगळ्या प्रयोगाबद्दल अभिनंदन. प्रयोग मस्त जमला हेवेसांनल.

आमच्या चि. ला एकदा सध्या पडतो आहे असा संततधार पाऊस पडत असतांना विद्वान टीचरने मातीच्या विविध नमुन्यांचा प्रकल्प एका रात्रीत बनवायला दिला होता. मुंबईत काळी माती कुठे मिळणार? सुदैवाने शेजारच्या गुजराथी कुटुंबाकडे नवरात्रासाठी आणून ठेवलेली मिळाली. लाल माती कुंडीत होती. तीतच हळद आणि चुना घालून मुरूम बनवला. समुद्र जवळ असून मुंबईच्या चिंब पावसात कोरडी वाळू कुठून मिळणार? मग अक्षरश: रांगोळीतले रंग वापरून शंखशिंपले काही अख्खे तर काही कुटून घालून वाळू बनवली. लबाडी केल्यामुळे प्रकल्पाला १ले बक्षीस मिळाले. खर्‍याची दुनिया नाही हेच खरे.

आठवणी जागविल्यात. धन्यवाद.

हसून हसून मेलो ! ज्यांच्या पदरी पाल्य आहेत त्या सर्वांनी हा छळवाद अनुभवलेला असणार याची खात्री आहे.

प्रकल्प ग्रस्त पालकांचे चपखल वर्णन, मस्त.
आमच्या चिरंजीवांच्या शालेय जीवनात आजच्या इतके नाही तरी आचरट प्रकल्प जे मुलांच्या आवाक्याबाहेर असून पालकच करणार हे माहीत असूनही दिले जायचे. एका शिक्षक पालक सभेला गेली असता माझ्या पत्नीने शिक्षिकेला धीर करून विचारले की असे अवजड प्रकल्प का देता? तुम्हाला पक्कं माहीत आहे की असे प्रकल्प पालकांनाच करावे लागतात. त्या शिक्षिकेने खाजगीत माझ्या पत्नीला सांगितले की त्यांच्या मुलाच्या शाळेत असेच प्रकल्प देतात आणि ते त्या स्वत:च करतात

प्रकल्प ग्रस्त पालकांचे चपखल वर्णन, मस्त.
आमच्या चिरंजीवांच्या शालेय जीवनात आजच्या इतके नाही तरी आचरट प्रकल्प जे मुलांच्या आवाक्याबाहेर असून पालकच करणार हे माहीत असूनही दिले जायचे. एका शिक्षक पालक सभेला गेली असता माझ्या पत्नीने शिक्षिकेला धीर करून विचारले की असे अवजड प्रकल्प का देता? तुम्हाला पक्कं माहीत आहे की असे प्रकल्प पालकांनाच करावे लागतात. त्या शिक्षिकेने खाजगीत माझ्या पत्नीला सांगितले की त्यांच्या मुलाच्या शाळेत असेच प्रकल्प देतात आणि ते त्या स्वत:च करतात

एकेकाळी या सर्व स्टेजेसमधून गेले असल्याने लेख काळजाला भिडला !
चित्रगुप्त यांची चित्रे अगदी चपखल !

सर्वांच्या नशिबात शहरातील खाजगी शाळेत शिक्षकाची नोकरी मिळण्याइतके उच्च ग्रह नसतात, हे समजून घ्यावे. हाहाहा.... :)

मस्त लेख खूप हसलो. या प्रसंगातून जातच असतो.

विनोदी अंगाने वस्तुस्थिती चपखल दर्शवली आहे.
चिरंजीवांच्या शालेय काळात या सर्व उपद्व्यापातून गेलो आहे.
एकदा चिरंजीवांनी रात्री दहा वाजता सांगितले की टिचरने पिंजरा आणि त्यात वाघ असे बनवून मागितले आहे. नशीब जवळचे स्टेशनरी दुकान उघडे होते. धावाधाव करून सगळे मटेरिअल जमवले.
टिचरने बऱ्याच विद्यार्थ्यांना पिंजऱ्यात प्राणी बनवून आणायला सांगितला होता. सगळे पिंजरे एकत्र करून त्यांना झु करायचे होते. थोडक्यात सगळ्या पालकांना धक्क्याला लावले होते.

मस्तं लेख. खुप आवडला.
चित्रे पण समर्पक.

गवि, प्लीज या लेखाचे इंग्रजी भाषांतर करुन मिळेल काय ? माझ्या पाल्याच्या शाळेत खरोखर पाठवून देतो.
(नाव मात्र माझे असेल हो!)

मस्त लेख...खुसखुशीत लेखनशैली...
😀

:) :) :)

खुसखुशीत आणि मार्मिक !

- ( प्रकल्पग्रस्त पालक ) सोकाजी

:) :) :)

खुसखुशीत आणि मार्मिक !

- ( प्रकल्पग्रस्त पालक ) सोकाजी

हहपुवा झालीच.. त्या बरोबर च प्रत्येक मुद्द्याशी १००℅ सहमत!! एक तर असले अवजड प्रकल्प असतात त्यातून मुलांना टीचर्स च्या सुचना रात्री १० नंतरच आठवतात.
माझ्या मैत्रीणीच्या मुलीला best out of waste असा विषय मिळाला... त्यात तिच्या घरातील कितीतरी वस्तू, थोड्या फार आमच्या वस्तू waste झाल्यावर च प्रकल्प पूर्ण झाला.

मार्मिक, सद्यस्थिती.

कारुण्यातून निर्माण होणारा विनोद सर्वश्रेष्ठ असतो, असं का म्हणतात त्याची प्रचीती आली!
चित्रगुप्तकाकांची चित्रेही लेखाच्या दृष्टीने अगदी समर्पक आहेत आहेत.
पुलं (पहा: सरोज खरे!)-शि.द.फडणीस ह्या जोडगोळीच्या 'रेखा'टनाची आठवण करून देणारेच हे सारे!

हा हा हा !!!

प्रकल्पग्रस्त पालकाची शिक्षकांनी बनवलेली खुसखुशीत भजी मस्तम आहेत ! ;)

इतकी दयनिय परिस्थिती आस्तित्वात येण्याअगोदर आमच्या पाल्याने शाळा पार केली होती, हे समजून अत्यंत आनंद जाहला !

ते पाहिल्याने उत्साह उतरत्या भाजणीने आणि चिडचिड चढत्या भाजणीने इयत्ता तिसरी पासून (अर्थात कन्येच्या) झाले आहे अजूनही दहावीपर्यंत प्रकल्पग्रस्त आहोत.
मायबाप सरकारने अश्या प्रकल्पग्रस्तांचे पुनर्वसन करण्यासाठी सरकारी खर्चाने काही रेडिमेड प्रकल्प थेट शाळेत पाल्याच्या नावे देण्यात यावेत.
व अनुकंपा तत्त्वावर आम्हाला महिन्यात किमान दोन दिवसांची सुट्टी दिली जावी ही विनंती.

एका पाल्याची सजा भोगून दुसर्याची भोगणारा प्रकल्पग्रस्त मध्यमवर्गीय मिपाकर नाखु

:D :D मस्त काळा विनोद!
चित्रंदेखील भारी!!

गविदादा,
कर्मधर्मसंयोगाने जर या पत्राचे होकारार्थी उत्तर आले तर कृपया तुमचा मा. चि. अथर्वच्या शाळेचे नाव व्यनितून कळवाल का?
(जाहीर कळवल्यास उगाच स्पर्धा वाढायला नको, प्रवेश झाल्यावर मी स्वतः शाळेचे नाव जाहीर करेल)

इथं दिवसरात्र खपून कंपनी प्रोजेक्ट मॅनेज करायला देत नाहीत, अन इथं शाळा आपल्याला रात्रीतून (रात्रीपुरताच) प्रोजेक्ट डायरेक्टर बनवतात. उद्याची डेडलाईन देतात.

असो.कळावे लोभ असावा.

-( सम-अनुभवी) चि शौर्यचा पालक

अथर्वंचं नाव वाचून वेगळीच शंका आली होती.

मस्तच आहे. एक शिक्षक असूनही मुलांच्या इच्छेखातर हे सर्व मुकाट सहन केले आहे.

ZP च्या शाळेत चार वर्षे आम्हाला शिकवलेल्या गुरूजींना लिंक पाठवली आहे याची. आमचा मास्तर आम्हाला शाळेत वस्तू बनवायला शिकवायचा. लहानपणी मला गुरूजी म्हणजे सर्वज्ञानी वाटायचे. कुठलाही प्रश्न चुटकीसरशी सोडवणारे.

माझा एक अज्ञानातून आलेला भाबडा प्रश्न - गविला आणि प्रतिसादकर्त्याना. काही पालक जरी पूर्णतया मुलाना वाहीलेले असले आणि हे सगळं आनंदाने करत असले तरी बहुतेक पालकाना ही पीडाच असेल. आणि मुख्य म्हणजे मुलांच्या शिक्षणाला याचा कीती हातभार लागतो शंकाच आहे. मग सगळे पालक मिळून शिक्षकाना भेटून हे बदलू शकतील का? शिक्षक तरी का करायला लावतोय हे याचं सुसंगत उत्तर देऊ शकतात का? "वरून सांगितलंय" म्हणाले तर मुख्याध्यापकापर्यंत जाऊन उपयोग होतो का? एका पालकाने जाऊन ("पालक ही भाजी होती हो आमच्या वेळी" - पु.ल. !!) नाही चालायचं, दहा जणानी मिळून जायचं.

हे सगळं तुम्ही कदाचित / बहुदा केलं असलं तर काय अनुभव आला? (मला कल्पना आहे की माझा प्रश्न वाचून गवि आणि सगळे खो खो हसतायत अशी शक्यता आहे !!)

शिर्षक वाचल्यावर हा राजकीय लेख असावा असे वाटले पण लेखक गवि आहेत तर वाचून तरी पाहू असे म्हणत लेख उघडला. तर या भलत्याच जवळच्या म्याडम निघाल्या.

या म्याडम सुध्दा सर्वांना आपल्या तालावर नाचवत असतात. तावडीत सापडलेले पालक आणि पालिका त्यांना कस्पटासमान समजत त्या एकएक फर्माने सोडत असतात. आणि ती निमूट पणे झेलण्याशिवाय गत्यंतर नसते.

एकदा माझ्या मुलीच्या शाळेतल्या काही प्रकल्पग्रस्त महापालिका प्रिंशिपल म्याडमना भेटायला गेल्या होत्या. त्यांच्या बरोबर झालेल्या चर्चेतून असे निशपंन्न झाले की वर्षाच्या सुरुवातीला ठरवून दिलेल्या लक्षापेक्षा झालेल्या प्रकल्पांची संख्या बरीच कमी आहे. तेव्हा उरलेल्या दोन महिन्यांमधे ते लक्ष साध्य करण्यासाठी म्याडम ना आणि पर्यायाने पालक पालिकांना जोरदार काम करावे लागणार आहे.

सगळ्या पालकांची कडूजहार समस्या गविंनी साखरेच्या वेष्टनात गुंडाळून सादर केली म्हणून हा लेख एखाद्या औषधाच्या कॅप्सुल सारखा वाटला.

पैजारबुवा,

गवि शेट १ नंबर लिवलय .

अब्राहम लिंकन ने लिहलेल्या पत्राप्रमाणे ह्या उपरोक्त पत्राचेही प्रत्येक शाळेने दखल घ्यावी.

प्रकल्पग्रस्त पालक
नि३

आवडला

मी शिल्पकार, चित्रकार, लोहार, कुंभार, शिंपी, ज्ञानकोशकार, बल्लवाचार्य या सर्वांची कौशल्ये एकाच वेळी या देही बाळगून असावे

वेगवेगळॅ पोशाख घातलेले गवि सरांचे चित्र डोळ्यासमोर आले. @चित्रगुप्त काका अशी गविंची चित्र काढुन मिळतील का?

- प्रशांत

जबरदस्त !

गविंचे लेखन नेहमीच बहारदार असतेय हे या खुसखुशीत लेखानेही दाखवून दिलेय.
लेखात नमूद केलेले हे सगळे प्रकार गेल्या पंधरा वर्षांत प्रामुख्याने वाढल्याचं पाहायला मिळतंय.

गवि, लेख वास्तवावर आाधारित असल्याने खूप आावडला.

महत्वाचं पण तितक्याच खुमासदार पणे लिहिलंय .. पालकांच्या व्यथा आणि नकळत मिळालेल्या शिक्षा .. जब्बरदस्त ...

खुमासदार वगैरे सर्व ठीक आहे परंतू श्रीमंत पालक आपल्या पाल्यांना प्रतिष्ठा असलेल्या महागड्या शाळांमध्ये कसे पाठवता येईल हे पाहतात. तिथे म्हणे अधिक इक्सपोजर मिळते. च्यालेंजीज, टास्क दिले जातात. हे सर्व शालेय जीवनातच झाले नाही तर पुढच्या आयुष्यात कसे अचानक कसब निर्माण होणार?
आताचा काळ स्पर्धेचा आहे. टिवी चानेल्सचे कार्यक्रम पाहता ना? प्रड्युसर, चानेल मालक मागणी करतात तशी स्किट, गाणी ,नेपथ्य, क्राउड जमवणे हे करावे लागते. शिवाय डेडलाईन.
मग हे सर्व पालकांनी मुलांच्या समोर मांडले पाहिजे.
जर नको असेल तर शाळा बदलावी.
विनोदी लेखन म्हणून ठीक आहे.

जब्बरदस्त लेख, गवि. काल तीन ठिकाणांहून लिंक वत्सापी आली. त्यातला एक मिपाकरच आहे ते सोडा, पण बाकीच्या दोघांचा मिपाशी संबंध नाही. हा लेख किती वर्मी टोला घालणारा आहे याचं हे मोजमाप समजा!

मायबोलीवरचे mi_anu यांचे लेखही मजेशिर असतात हस्तव्यवसाय: एक दहशतीचे साम्राज्य

उजळणीशी हातमिळवणी

फर्मास लेख, गविशेठ.. पालकांची समस्या अत्यंत समर्पकपणे विनोदीरित्या मांडलीय तुम्ही. चित्रगुप्त काकांची चित्रेही क्लासच..

अद्याप ही समस्या ‘फुल ब्लोन’प्रकारात आदळली नाहीये आमच्यावर. हौशी बायको आणि हौशी पोरगी मिळून मॅनेज करताहेत हे प्रोजेक्ट्स वगैरे.. भविष्यात कळेलच मलापण.

गवि,

मी अर्धेंग्रजी व पूर्ण मराठी माध्यमातनं शाळा शिकलो. मराठी पहिली भाषा होती. तिच्या पुस्तकात धड्यांच्या शेवटी प्रश्न असायचे व तदनंतर उपक्रम नावाचा विभाग असे. त्यात अतिशय आचरट व अतर्क्य उपक्रम दिलेले असायचे. उदाहरण म्हणून सांगतो. समजा जर धडा जर बटाट्याच्या चाळीवर असेल तर चाळीचे मॉडेल बनवा असा काहीसा उपक्रम असे. आता दहावीच्या वर्षी अभ्यास करायचा का हे असलं काही करंत बसायचं? त्यामुळे ते तसले उपक्रम वाचून भरपूर करमणूक व्हायची.

कुणाला तरी या उपक्रमांना बालकांच्या खांद्यावरून काढून पालकांच्या बोडक्यावर मारायची नितांतसुंदर कल्पना सुचली आहे. हे लक्षात आल्यावर मला पालकांची खरंच दया येऊ लागलीये. या एका तऱ्हेच्या अस्वली गुदगुल्या आहेत.

आ.न.,
-गा.पै.

मस्त लिहलय... चित्रगुप्त यांनी चित्र सुद्धा अगदी सुरेख रेखाटले आहे.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- तेरी मेरी कहानी... :- Happy Hardy And Heer

इतर शहरांचे ठाऊक नाही, पण दिल्लीत असे शाळेचे प्रोजेक्ट अल्पावधीत करून (किंबहुना आधीपासूनच तयार करून ठेवलेले) देणारे ठेकेदार भरपूर आहेत. एकेका प्रोजेक्टाचे हजारांमधे पैसे घेतात. या ठेकेदारांचे आणि महागड्या शाळांचे साटेलोटे असणार, याची मला खात्री आहे.