अर्थात स्वतःजवळ असलेली उत्तमातील उत्तम पुस्तके किती दिवस ठेवायची याचे उत्तर मला सांगता येणार नाही. पण वाट्टेल तेव्हा हवे असलेले पुस्तक शोधून वाचण्याची मजा काही औरच असते. अर्थात माझं हे माझ्यापुर्तं वयक्तिक मत आहे. सुदैवानं विकत घेऊन पुस्तक संग्रही आणि वेळ मिळेल तेव्हा वाचायची सवय असल्याने, पुस्तक कोणाला वाचायला द्यायचंही जीवावर येतं तेव्हा विकणं तर बहोत दूर की बात !!!

१०१% सहमत...लहान असतांना टी.व्ही. चा खोका भरून पुस्तके होती, मग अजून वाढली आणि तो टी.व्ही. चा खोका फाटायला लागला... आई पुस्तके रद्दीत देऊ म्हणाली तेव्हा मी बानेदारपणे -- आधी मला रद्दीत दे, मग पुस्तके असे म्हतल्याचे आठवते...पुस्तके म्हणजे जीव की प्राण!!

अहो नाना,राग कसला त्यात? चर्चा म्हटली दोन्ही अर्थ काढले जाणार. मग तो शब्दश: असेल अथवा लाक्षणिक असेल. प्रत्येकाच्या चश्म्यावर ते अवलंबून असेल. पुस्तकांपेक्षा घराला जास्त किंमत आहे म्हणून तुम्ही घर विकाल हे म्हणालात...ह्यातच सगळं आलं. इथे तुम्ही व्यवहार पाहीलात आणि ते योग्यही आहे. पुस्तकांचे साहित्यिक मुल्य कितीही मोठे असले तरी आधी व्यवहार पाहायला लागतोच. त्यामुळे पुस्तके विकायला गेलात तर त्यांना एक तर रद्दीच्या भावात तरी विकावे लागेल नाही तर एखादा रत्नपारखी भेटल्यास दामदुप्पट किंमत देईल..इतकेच . पण तरीही त्याला व्यवहारात फारशी किंमत नाहीये. म्हणूनच तुम्ही घर विकायला निघालात. पुस्तके मानसिक गरज भागवतात हे खरंय. पण एकाच कुटुंबातल्या सगळ्याच सदस्यांना त्याबद्दल तितकी आपुलकी वाटेल अथवा त्यांचा उपयोग होईल असे नाही म्हणता येत. त्या ऐवजी घर हे सगळ्यांच्या आपुलकीचे आणि उपयोगाचे आहे. म्हणून खरे तर ...एकवेळ घर विका,पण पुस्तके विकू नका....हे परस्परसंबंध विधान पटत नाही. अर्थात कुणी काय विकावे....हा ज्याचा त्याचा प्रश्न आहे म्हणा! :) त्याऐवजी....पुस्तके कधीच विकू नका,ते वैचारिक धन आहे..वगैरे.....असे एकतर्फी विधान केल्यास मात्र ते मान्य होण्यासारखे आहे. कृपया त्याच्याशी दुसर्‍या कुणाचा संबंध जोडू नका म्हणजे झाले.