गेल्या वर्षी अनंत चतुर्दशीच्या दुसर्‍या दिवशी संध्याकाळी विसर्जीत होणार्‍या एका गणेशमूर्ती कडे पाहून सुचलेली ही कविता.... रेंगाळलेल्या मिरवणुकीत एका कोपर्‍यात अगदी मागे | ओरडणारे लाऊडस्पीकर्स आणि फक्त बाप्पा जागे || चक्क त्यांच्याकडे येणारा म्हणून मी लांबूनच दिसलो होतो | जवळ जाताच म्हणाले , "क्षणभर टेकून बसलो होतो || बोलणार असशील तर मोठ्याने , इथे काहीच ऐकू येत नाही | एवढे मोठे असून कान मला खरंच सहन होत नही || आता मात्र थकलोयं मी यंदा दिवस मोजतो आहे | अथांग गर्दीत जोडलेले हात गेले ३० तास शोधतो आहे || पण इतकी प्रगती केली तुम्ही साक्षात् देवालाही मागे टाकलं | वर्षात मोजून दहा दिवस छान वेळापत्रक आखलं || वर्षभराचे सारे हिशेब प्रत्येक जण एकदाच देतो आहे | नवंस वगैरे पुढल्या खेपेला बाप्पा दरवर्षी येतो आहे || अरे,न थकता देतोय मी तरी तुमची ओंजळ भरत नाही || आशीर्वादांचा साठा माझा दहा दिवस सुद्धा पुरत नाही || गृहीत धरताय मला फक्त पण कधी माझी पर्वा केलीये का? चतुर्थीला अथर्वशीर्ष , यापुढे तुमची मजल गेलीये का?? काहीही मनात न ठेवता एकदा माझ्याकडे येऊन बघा | केवळ भरभरून देण्याचे कधी चार क्षण जगा || मनात तुमच्या आहेच भाव पण तो वर्तनात दिसू दे | आणि प्रसाद म्हणून वाटीभर श्रद्धा तेवढी असू दे" || एवढं बोलून बाप्पा थांबला त्याने पाणावलेल्या कडा पुसल्या | देव सुद्धा रडतो जिथे , तिथे तुमच्या आमच्या भावना कसल्या?? क्षणभर हाच विचार केला अन् माझे हात जोडले गेले | जयघोष पुन्हा सुरू झाला , मिरवणुकीने कूच केले || मूर्ती अस्पष्ट दिसली कारण, बाप्पाचे शब्द अश्रू बनून माझ्या डोळ्यांभोवती जमले होते | अन् काही काळापूर्वीचे हळवे बाप्पा, भक्तांची झोळी भरण्यात पुन्हा एकदा रमले होते ||