आमची प्रेरणा प्रदिप कुलकर्णी यांची अप्रतिम कविता मी दुःख विसरण्यासाठी गातो गाणी... ................................................... ही नेहमीचीच हो माझी रामकहाणी...! ................................................... ही नेहमीचीच हो माझी रामकहाणी तोंडाचे माझ्या बघा पळाले पाणी ! ओढून इथे मज तिने आणले होते कोणी न तिथे हे,नीट जाणले होते... आहेच सखीही माझी खूप शहाणी ! काळोखच होता खरा... सोबती माझा तो एकच जिवलग...बरा सोबती माझा त्यालाच कळे ही अमुची प्रेमकहाणी! एकांत कधीही सरळ मिळाला नाही... तडमडे नेमका बाप तिचा तेव्हाही मज कधी न लाभे, संधी गोजीरवाणी ! साधीच अपेक्षा...पूर्ण कुठे पण झाली ? पदरात धुलाई...फक्त धुलाई आली... मी व्यर्थ याचना केली केविलवाणी ! चोपून काढला इतका मज मेल्याने लाथा बुक्या आणिक हो जोड्याने तो नसतो मेला कधीच हा अनवाणी ! आकांत हा मी जरी किती ही केला ... ह्या देहाचा बघ पुरा...खुळखुला झाला वेदना-वाजते आहे सर्व ठिकाणी! ही कशी लपावी कथा आज हो माझी वेशीवर गेली व्यथा टांगली माझी परक्यांना ही कळली सर्व कहाणी ही नेहमीचीच हो माझी रामकहाणी...! ................................................... - केशवसुमार ................................................... रचनाकाल ः १४ व १५ फेब्रुवारी २००८