?

तू एक स्वप्न आहेस की सत्य? हा तुझा आभास का तुझी जाणीव करून देणारा अलगद स्पर्श? मनाला काहीच उमजत नाही ... आणि शरीरालाही. सगळे विसरून वर्तमानात जगायचे, तरी घुसमट होते. मनाच्या कोपर्‍यात, खोल कुठेतरी एक साद ऐकू येत आहे. आवाज ओळखीचा वाटतोय पण आज तर माझाच आवाज मीच विसरले आहे! तुझ्या सादाला प्रतिसाद द्यायला टाळतेय... का? कारण तू सत्य का तुझा मृत्यू सत्य? ... शरीर म्हणते तू आज जगात नाहीयेस, मन म्हणते तू मला सोडुन कुठे ही दूर नाही... फक्त माझ्यासाठी... मृत्यू नंतरही माझ्याजवळ. मनाला खूप दु़:ख झाले की तु़झा हसरा चेहरा, आधार देणारी नजर झोपेतही जाणवते, सुखात ही तीच प्रेमळ, कौतुकाची नजर मनाला समाधान देऊन जाते, अनंत काळाच्या सोबतीसाठी माझी वाट पहात उभा तू... मला तु़झे हे भास का छळतात? कोणीही करणार नाही इतके भरभरून प्रेम केलेस, प्रेमाची अपेक्षाही न करता फक्त प्रेम देणे एवढंच तुला माहित होतं, न मिळणार्‍या प्रेमा बद्दल कधीच कोणतीच तक्रार नाही, प्रेमाची दखल घेतली जात नाही म्हणून कधी प्रेम करणंही सोडलं नाहीस... पण तुझ्या मृत्यू नंतर माझ्यात एवढा बदल कसा झाला? तुझ्या प्रेमाची दखलही न घेणारी मी आज तुझ्या विचाराने एवढी हळवी कशी झाले, तुझ्या प्रेमाची, तुझी एवढी सवय होऊन गेलेली मी आज तू ह्या जगातुन नाहीसा झाल्यावर तुझ्या प्रेमाची किमंत मला कळली का? असे हे छळणारे सतावणारे हजारो प्रश्न !!