चांदणचुरा ! प्रेम एकदाच होतं आयुष्यात ! त्या नंतर उरते ती फक्त जिवंत राहण्यासाठीची धडपड, बस्स ! भरती ओहोटी ने कोरडे झालेले ते डोळे पुसून घ्यायचे , उसवलेलं पुन्हा विणून घ्यायचं , तू नाहीयेस इथे म्हणून चंद्राची समजूत काढायची , झोंबणाऱ्या गार वार्याला मिठीमध्ये सामावून घ्यायचं , बरंच काही सांडलेले पुन्हा गोळा करून चालत राहायचं ! हूर हूर लावणारी ती रोजची निःसंग संघ्याकाळ एकदा पार पडली, कि मग सारं आलबेलच ! या सगळ्या मध्ये भीती वाटत राहते , हा काळोख ग्रासून घेईल का आपला मिणमिणता दिवा ? धस्स होऊन पुन्हा मागे वळून पाहिलं , तर अजूनही चमकत असतो रेतीमध्ये तुझ्या नि माझ्या स्वप्नांचा तो विखुरलेला चांदण चुरा ! -----//फिझा --