इंदिरा संतांची एक नितांत सुंदर कविता "पत्र लिही पण नको पाठवू". पण आजकाल पत्र तर सोडाच, हातानं लिहिणंसुद्धा दुर्मिळ झालंय. संवाद होतो तो मेसेज आणि इमोजीमधून. इंदिरा संतांच्या त्या कवितेवर आधारित ही कविता. * शेवटचं कडवं मूळ कवितेतील तसंच ठेवलंय. उत्तर दे पण संदेशातुन नको पाठवू बदाम रक्तिम, रुक्ष कोरड्या जगण्यामध्ये कसा साठवू पाउस रिमझिम? नको पाठवू इमोजीतले लाजाळू अन् सुमुख हासरे, खुलता हासू ओठांवरती प्रश्न विचारत बसती सारे. नको पाठवू लाल चेहरे, लटके रुसवे, रागही खोटे समजुत काढुन मनवायाला धावत यावे असेच वाटे. नको पाठवू भिरभिरणारे ओठांचे ते खट्याळ चंबू, अशक्य आहे माहित तरीही मनात वादळ, कसे थांबवू? अधोमुख तू पाठवतो ते हिरमुसले पण किती गोजिरे, कळते सगळी गम्मत तरीही जगणे होते सुखद साजिरे. *पाठविशी ते सगळे सगळे पहिल्या ओळीमधेच मिळते, त्या नंतर तू जे जे लिहिशी वाचायाचे राहून जाते.....